Σκέψεις.. έτσι απλά γιατί ακόμη κι όταν δεν τις αποτυπώνουμε δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν

Πολλά μίλια μακρυά μαθαίνω τα νέα της Ελλάδας.. όχι δεν εμπιστεύομαι τα media τουλάχιστον όχι αυτά που συνηθίζουμε να αποκαλούμε παραδοσιακά.. μερικές επισκέψεις σε «γειτονικά» μπλογκς, online chatting με φίλους που βρίσκονται στα παλιά μου λημέρια, τηλεφωνήματα με την οικογένεια.. πιάνω τον εαυτό μου να βαριέται να διαβάσει πια μακροσκελή, ξύλινα, πολιτικά κείμενα.. κι έτσι επαφίεμαι περισσότερο στην άποψη του κόσμου.. πόσο διαφορετικά ζούμε την ίδια πραγματικότητα.. δεν είναι περίεργο; Άνθρωποι που ζουν στην ίδια κοινωνία, στην ίδια οικονομική κατάσταση και όμως εισπράττουν τα πράγματα τόσο διαφορετικά..

Η Ελλάδα μου φαίνεται τόσο κοντά όσο και μακρυά.. δεν μπορώ να θεωρήσω τον εαυτό μου μετανάστη.. αλλά και πως αλλιώς να τον χαρακτηρίσω.. μια διακεχυμένη άποψη για την κατάσταση της χώρας μου και μία αγωνία για το αν όντως μπορώ να δώσω κι εγώ τον αγώνα μου για ένα καλύτερο αύριο και για μια κοινωνία που μπορεί να δίνει τουλάχιστον προοπτικές και ελπίδες στους πολίτες της..

Και κάθε φορά που επισκέπτομαι την Ελλάδα, κυρίως ως τουρίστας, τη νοσταλγώ και θυμώνω παράλληλα.. τόσες ομορφιές, τόσες δυνατότητες και παραμένει εγκλωβισμένη σε μια άθλια νοοτροπία της «αρπαχτής», του «νεοπλουτισμού», του «ρουσφετιού» και της «αναρχίας».. άραγε μέσα από την οικονομική κρίση θα δούμε τουλάχιστον την ευκαιρία να επαναφέρουμε τις αξίες για τις οποίες η Ελλάδα αναγνωρίστηκε διεθνώς και διαχρονικά.. όπως η Δημοκρατία, η κοινωνική αλληλεγγύη.. ή θα βυθιστούμε ακόμη πιο βαθιά στο τέλμα του «ο σώζων εαυτώ σωθείτο» και το πιο μοντέρνο.. ο καθένας για την πάρτη του;

1η Δεκεμβρίου 2009: ιστορική μέρα για την Ε.Ε. Οι ευρωπαίοι πολίτες παραμένουν απόντες.

Η αυριανή μέρα 1η Δεκεμβρίου 2009 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μία ιστορική μέρα για την Ευρωπαϊκή Ένωση αφού τίθεται σε ισχύ η περιβόητη συνθήκη της Λισαβόνας. Μέσω αυτής της συνθήκης επιτυγχάνεται ή τουλάχιστον ενισχύεται η πολιτική ενοποίηση των κρατών μελών της Ε.Ε με την απόκτηση νομικής προσωπικότητας της Ένωσης, την καθιέρωση ενός μόνιμου πρόεδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου –τον πρωθυπουργό του Βελγίου, Χέρμαν Βαν Ρομπουί, και ενός εκπροσώπου για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας – την Βρετανίδα Κάθριν Άστον.
Ωστόσο, ενώ για τα τα κακώς κείμενα στους τομείς κυρίως της οικονομίας και οικονομικών καθώς και της ασφάλειας ρίχνουμε το βάρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση η αντίστοιχη πληροφόρηση των πολιτών για τις διεργασίες και την παρέμβαση των κρατών μελών σε σχετικές αποφάσεις είναι ελλιπής έως ανεπαρκής. Τα εθνικά Μ.Μ.Ε σιωπούν ή είναι εμφανώς προβοκατόρικα και η ενημέρωση από τον διαδικτυακό Τύπο της Ε.Ε - http://europa.eu/ - δεν είναι διευρυμένη καθώς λίγοι είναι οι πολίτες που θα σπεύσουν για την άμεση ενημέρωσή τους αλλά και στις περισσότερες περιπτώσεις οφείλουν να είναι άριστοι χρήστες της αγγλικής γλώσσας καθώς τα περισσότερα κείμενα δεν είναι μεταφρασμένα στα ελληνικά.
Περνάμε ίσως σε μια νέα εποχή της Ε.Ε σ’ ότι αφορά τη δομή της με τους πολίτες για ακόμη μία φορά να είναι απόντες. Το δημοκρατικό και επικοινωνιακό κενό παραμένει και το ερώτημα για το τι μπορεί να αλλάξει υπό αυτά τα δεδομένα ενισχύεται ακόμη περισσότερο. όσο οι πολίτες παραμένουν στην άγνοια τόσο η καχυποψία για τις αποφάσεις που λαμβάνονται σε Ευρωπαϊκό επίπεδο θα ενισχύονται. Όποια συνθήκη και αν ψηφιστεί, όποιες αλλαγές και αν γίνουν στο υπάρχον σύστημα τα θεμέλιά του θα τρίζουν γιατί οι πολίτες απλά δε έχουν πληροφόρηση, δεν μπορούν να έχουν λόγο και συμπερασματικά δεν συμμετέχουν.

Έχουμε κι εμείς τις ευθύνες μας.. και είναι τεράστιες.

Οι εθνικές εκλογές και η ώρα που ο λαός θα πάρει την πολιτική κατάσταση στα χέρια του πλησιάζουν. Είναι καιρός πια να καταλάβουμε τη δύναμη της ψήφου μας. Τη συνενοχή μας στην εκάστοτε διακυβέρνηση της χώρας. Η πολιτική σχεδιάζεται, καθορίζεται και υλοποιείται από πολιτικούς. Από εκείνους που εμείς αναδεικνύουμε ως κοινοβουλευτικούς μας εκπροσώπους. Κανένας από τους βουλευτές που βρίσκονται στα έδρανα του κοινοβουλίου δεν εισέβαλαν πραξικοπηματικά. Εμείς τους εκλέξαμε και εμείς τους «λουστήκαμε» επίσης, και τους ίδιους αλλά και τις λαμογιές τους και τα τόσα σκάνδαλα (τουλάχιστον αυτά που βγήκαν στη φόρα).
Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι είναι παράδοξο να βρίζουμε όλους εκείνους στους οποίους εμείς δώσαμε την εντολή να μας κυβερνούν. Από τη στιγμή που ξεκίνησε η κατρακύλα της Νέας Δημοκρατίας και τα γκάλοπ έδιναν πια πρωτιά στο ΠΑΣΟΚ άκουσα πολλούς και πολλές φορές να μιλούν απαξιωτικά για τον πρόεδρο του κινήματος, Γιώργο Α. Παπανδρέου. «Ποιος θα μας κυβερνήσει; Αυτός που δεν μπορεί να μιλήσει, αυτός που έπεσε από το ποδήλατό, αυτός που δεν μπορεί να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι;» Αυτά είναι τα «πολιτικά» επιχειρήματα που προσάπτουν στον ΓΑΠ. Για το ότι είναι πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς-και άρα διαθέτει διεθνές κύρος, για το πρόγραμμα του κινήματος που έχει κυκλοφορήσει πολύ νωρίτερα από την προκήρυξη των εκλογών δεν γίνεται κουβέντα. Αυτή η ηγετική φυσιογνωμία που αποζητά ο μέσος Έλληνας για τον πρωθυπουργό μιας χώρας διαφάνηκε τα τελευταία χρόνια να είναι απόλυτα ανεπαρκές χαρακτηριστικό και ίσως προβληματικό σε αρκετές περιπτώσεις και καταστάσεις.
Ο Γιώργος Παπανδρέου έδωσε την απάντησή του για το αν μπορεί να λάβει αποφάσεις τόσο στο παρελθόν με διαγραφές στελεχών που παρέκλιναν των αρχών του κινήματος και προκαλώντας το λαϊκό αίσθημα αλλά και τώρα κρατώντας εκτός ψηφοδελτίων στελέχη που ακόμη κι αν ποινικά έχουν αθωωθεί έχουν ωστόσο την πολιτική ευθύνη σκανδάλων που το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί και δεν θέλει να κουβαλάει στη νέα του πορεία. Και αυτή είναι η πολιτική πρακτική σε αντίθεση μ ε τις μεγαλοστομίες του Κώστα Καραμανλή που μόνο στα λόγια έκανε σημαία του τα «καθαρά ψηφοδέλτια».
Από κει και πέρα βέβαια προσωπικά θεωρώ ότι υπάρχουν ακόμη βαρίδια στο ΠΑΣΟΚ τα οποία εμείς πια έχουμε χρέος να τα αφήσουμε εκτός βουλής προκειμένου ο Γιώργος Παπανδρέου να σχηματίσει μια νέα κυβέρνηση με καθαρά, άφθαρτα πρόσωπα που έχουν διάθεση, νέες ιδέες και κυρίως διαφορετική νοοτροπία για την άσκηση εξουσίας.

Νέα προσπάθεια υποβάθμισης της Ανώτατης Εκπαίδευσης της χώρας

Και ενώ η Ελληνική Παιδεία ταλανίζεται από πολλούς και σημαντικούς εσωτερικούς κι εξωτερικούς παράγοντες έρχεται να προστεθεί ακόμη ένα βαρύ πλήγμα. Παρά το ότι οι βιβλιοθήκες των Ελληνικών Πανεπιστημίων και Τεχνολογικών Ιδρυμάτων είναι ελλειπείς, η πρόσβαση σε ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες δίνει τη δυνατότητα σε φοιτητές, ερευνητές και εν γένει ακαδημαϊκούς να εκπονήσουν την έρευνά τους με επάρκεια και χωρίς υψηλό κόστος. Ωστόσο φαίνεται ότι το Υπουργείο Παιδείας αντί για βήματα προς την ενίσχυση της δημόσιας δωρεάν Παιδείας, που παρά τα όποια προβλήματα καταφέρνει να παράγει σημαντική και αξιόλογη έρευνα, παρεμποδίζει το έργο της. Σε αντίθεση με τις υποσχέσεις του νυν Υπουργού Παδείας Άρη Σπηλιωτόπουλου για ενίσχυση της οριζόντιας δράσης των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών, συμπεριλαμβανομένων των συνδρομών στα ηλεκτρονικά περιοδικά για την τριετία 2009-2011, είναι ορατός και άμεσος ο κίνδυνος διακοπής πρόσβασης των Ανώτατων και Ερευνητικών Ιδρυμάτων σε περισσότερους από 9.000 τίτλους επιστημονικών ηλεκτρονικών περιοδικών. Κυρίως για όσους ασχολούμαστε με την έρευνα γίνονται άμεσα αντιληπτές οι ολέθριες συνέπειες που θα έχει μία τέτοια εξέλιξη. Ο Σύνδεσμος Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών έχει αναρτήσει σχετική ανακοίνωση στον ηλεκτρονικό ιστότοπο που διατηρεί ενώ με συλλογή ηλεκτρονικών υπογραφών κάνει μία ύστατη προσπάθεια να ασκήσει πίεση προς το Υπουργείο Παιδείας και να παρεμποδίσει μια τέτοια ενέργεια. Οι πιο καχύποπτοι και γνωρίζοντας το παρελθόν της παρούσας κυβέρνησης μπορούν εύκολα να κάνουν μια σύνδεση της υποβάθμισης των Ελληνικών Ανώτατων Εκπαιδευτικών και ερευνητικών Ιδρυμάτων με την προσπάθεια επιβολής και αναγνώρισης της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Στην εποχή της νέας τεχνολογίας, της επανάστασης του διαδικτύου, της ηλεκτρονικής επικοινωνίας και πληροφόρησης εμείς γυρίζουμε στην εποχή του λίθου.
Συγχαρητήρια!

πηγή:neolaia.gr

Ημέρα της Ευρώπης.. πέρασε απλά απαρατήρητη.

9 Μαΐου 1950. Δεν ξέρω πόσοι Έλληνες θα απαντούσαν ότι γνωρίζουν κάτι για τη συγκεκριμένη ημερομηνία αν κάναμε σχετικό γκάλοπ, ωστόσο σε λιγότερο από ένα μήνα θα κληθούμε να ψηφίσουμε ως Ευρωπαίοι πολίτες για να ορίσουμε τη σύνθεση το Ευρωκοινοβουλίου. Γνωρίζουμε όμως τίποτα σχετικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση; Πότε και γιατί δημιουργήθηκε, τι σκοπούς στοχεύει να εξυπηρετήσει, ποια είναι τα όργανα λειτουργίας της και πως αυτά οργανώνονται. Γνωρίζουμε ποια γεγονότα στάθηκαν εφαλτήριο για τη γέννηση ενός μεγαλόπνοου και ελπιδοφόρου για τα παγκόσμια τεκταινόμενα οργανισμού;
Η 9η Μαΐου είναι η ημέρα της Ευρώπης αλλά στην Ελλάδα αποτελεί ένα θέμα που απλά δεν «πουλάει». Οι όποιες εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν δεν απέσπασαν τα φώτα της δημοσιότητας. Για την Ευρωπαϊκή Ένωση ακούμε στα Μ.Μ.Ε είτε κάθε φορά που η χώρα μας καταδικάζεται γιατί δεν ακολουθεί κάποια κοινοτική οδηγία ή κάθε φορά που παίρνουμε κάποια κονδύλια. Πως φτάνουμε μέχρι εκεί ούτε λόγος. Οι ευρωβουλευτές δεν έχουν βήμα λόγου και διαλόγου, ενώ ο πολίτης προσλαμβάνει την Ε.Ε ως μια τεχνοκρατική μηχανή που απλά επιβάλλει νόμους. Ως έναν οργανισμό που προσπαθούμε να ξεγελάσουμε με τη γνωστή νοοτροπία του κουτοπόνηρου Έλληνα προκειμένου να πάρουμε περισσότερα λεφτά και να βρίσκουμε «παραθυράκια» για να υλοποιούμε τις νομοθετικές αποφάσεις κατά πως μας συμφέρει. Όπως πάντα θεωρούμε ότι έχουμε μόνο δικαιώματα και ποτέ υποχρεώσεις γιατί στα ομαδικά παιχνίδια ο Έλληνας δεν τα πάει καλά. Κοντόφθαλμες επιλογές και πρόσκαιρο συμφέρον. Δε γνωρίζουμε τίποτα για τους εταίρους της Ε.Ε.
Οι ευρωεκλογές ειδικά αυτήν τη χρονιά αποπειράται να λάβουν χαρακτήρα δημοψηφίσματος για να καταδικαστεί η πολιτική της σημερινής κυβέρνησης που εφαρμόζεται στην Ελλάδα. Παράδοξο. Την ίδια στιγμή τα δύο μεγαλύτερα εθνικά κόμματα Ν.Δ και ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι τα μόνα σε ολόκληρη την Ε.Ε που δεν έχουν ακόμη ανακοινώσει τα ψηφοδέλτιά τους. Συνεχίζουμε να πολώνουμε το κλίμα προκειμένου να υπάρξει μεγαλύτερη συμμετοχή όχι ως αυτοσκοπός για την εφαρμογή της Δημοκρατίας αλλά για την επίτευξη της επικοινωνιακής υπεροχής και του ψηφοθηρικού συμφέροντος εν όψει εθνικών εκλογών. Ποια είναι τα οράματα του κάθε κόμματος για την Ε.Ε; Ποια πολιτική θα επιδιώξει να ακολουθήσει σε ένα πιο σύνθετο πολιτικό σκηνικό; Η απόλυτη σιωπή. Για ακόμη μία φορά κοιτάμε μόνο την αυλή μας. Μέχρι εκεί φτάνουμε. Το ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται στις Βρυξέλλες επηρεάζουν περισσότερο την καθημερινή μας ζωή και το μέλλον της χώρας μας απ’ ό,τι οι αποφάσεις των εγχώριων υπουργείων είναι γεγονός που απλά αρνούμαστε να δεχτούμε. Δεν πιστεύω ότι θα παθιαστούμε ποτέ με την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν είναι αυτός ο σκοπός άλλωστε. Είναι πολύ δημοκρατικές και πολιτισμένες πολιτικές διαδικασίες για να χωρέσουν προς το παρόν στην κουλτούρα μας. Ωστόσο, κυρίως οι νέες γενιές βιώνουν ήδη την Ε.Ε ως μία καινούργια, μεγαλύτερη αγορά ευκαιριών τόσο στο πεδίο της εργασίας όσο και της Παιδείας, σίγουρα πιο ανταγωνιστική αλλά με μεγαλύτερες προοπτικές και αξιοκρατικές διαδικασίες. Η δημοσιότητα όμως σχετικών προγραμμάτων και δράσεων, η ενημέρωση των άμεσα ενδιαφερόμενων είναι απόλυτα ελλιπής.
Δυστυχώς η Ελλάδα δεν αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση συντριπτικής αποχής από τις Ευρωεκλογές. Ο μέσος όρος συμμετοχής μειώνεται σε κάθε εκλογική διαδικασία. Από 63% το 1979 κατρακύλησε στο 46% το 2004. Την ίδια ώρα ωστόσο οι αρμοδιότητες του ευρωκοινοβουλίου αυξάνονται συνεχώς, και θα αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη ισχύ από την επόμενη χρονιά που θα τεθεί σε εφαρμογή η συνθήκη της Λισαβόνας. Οι βουλευτές του ευρωκοινοβουλίου έχουν πλέον την ίδια βαρύτητα με τα κράτη μέλη στη λήψη των αποφάσεων της ΕΕ, ίσως μάλιστα η συμμετοχή τους στις συγκεκριμένες διαδικασίες να είναι περισσότερο καθοριστικές. Το μεγαλύτερο ποσοστό των νόμων που αφορούν στην καθημερινότητά μας διαμορφώνονται και θεσπίζονται από τους ευρωβουλευτές και τους υπουργούς σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Είτε είσαι υπέρ είτε κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορείς να αψηφήσεις το γεγονός ότι έχεις και το δικαίωμα και την δύναμη να καθορίσεις το μέλλον της και την ροπή της. Μπορείς να διαμορφώσεις την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης αρκεί να μην αφήσεις την μειοψηφία να αποφασίσει για σένα. Ακόμη κι αν καταδικάζεις τις πολιτικές της Ε.Ε μόνο ένας τρόπος υπάρχει να ακουστείς. Να συμμετέχεις στις εκλογικές διαδικασίες. Η αλλαγή που θέλεις για το μέλλον σου είναι προσωπικό στοίχημα και η μετατόπιση ευθυνών είναι ανευθυνότητα. Στο σημερινό παγκόσμιο πολιτικοοικονομικό σκηνικό δεν έχουμε το δικαίωμα να μένουμε απαθείς.
Δείτε μια πιο συνοπτική εκδοχή στο tvxs.gr

Ευρωεκλογές εν όψει..

Κι ενώ το μίζερο πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα συνεχίζεται, με τα σκάνδαλα και τις μίζες να επικρατούν, τραβάμε ολοταχώς τουλάχιστον για Ευρωεκλογές. Και λέω τουλάχιστον γιατί δεν ξέρεις ποτέ πότε ο κουρασμένος μας πρωθυπουργός θ’ αποφασίσει να ξεκουράσει το ταλαιπωρημένο του κορμί..
Όπως ήταν αναμενόμενο τα γκάλοπ και οι δημοσκοπήσεις έχουν την τιμητική τους αυτήν την περίοδο με τα αποτελέσματα ωστόσο να αναδεικνύουν ως τον μεγαλύτερο νικητή.. την αποχή. Κι ενώ το 1974, μόλις 35 χρόνια πίσω, χιλιάδες άνθρωποι έδιναν τη ζωή τους κυριολεκτικά για να έχουμε το δικαίωμα να αποφασίζουμε εμείς για το μέλλον το δικό μας και της χώρας μας σήμερα στην δημοκρατική Ελλάδα εμείς οι ίδιοι χαρίζουμε σε κάποιους τις μοίρες μας και μένουμε ξαπλωμένοι στον καναπέ μας βρίζοντας τις τηλεοράσεις μας. Βρίζοντας εκείνους που εμείς επιτρέψαμε να μπουν στη Βουλή ξανά και ξανά. Έχουμε μάθει πια, έχουμε συνηθίσει, κι έχουμε βολευτεί στο να μεταθέτουμε τις ευθύνες μας πάντα στους άλλους. Όχι οι πολιτικοί μας δεν είναι αθώες περιστέρες που άδικα τα αδηφάγα Μ.Μ.Ε τους κατηγορούν και τους κατασπαράζουν αλλά ισάξιες ευθύνες έχουμε κι εμείς οι πολίτες, οι ψηφοφόροι. Εκλέγουμε εκείνους που μας βολεύουν σε μια θεσούλα στο Δημόσιο, που μας σβήνουν μία κλήση της δημοτικής αστυνομίας. Τους ανθρώπους δηλαδή που μας αποδεικνύουν εξαρχής ότι ξεπουλιούνται για μια ψήφο σ’ αυτούς τους ανθρώπους δίνουμε ψήφο εμπιστοσύνης.
Κι αν τους εκπροσώπους μας στη βουλή τους εκλέγουμε με γνώμονα το προσωπικό μας συμφέρον αναρωτιέμαι πως θα ψηφίσουμε για την σύνθεση της Ευρωβουλής και αν θα ψηφίσουμε γενικότερα. Ένας θεσμός που η πλειοψηφία των πολιτών δεν ξέρει ούτε τη λειτουργία του, ούτε και τους σκοπούς τους. Και πάλι έχουμε βολευτεί στην ιδέα ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελείται από μια ομάδα γραφειοκρατών που μας επιβάλλουν πρόστιμα αλλά ενίοτε τη βλέπουμε και σαν μια πηγή εσόδων. Κατά πως μας βολεύει δηλαδή.
Θέλω να αποδώσω την ευθύνη για τις απόψεις μας στην ελλιπή ή διαστρεβλωμένη - ασκόπως ή επί σκοπώ- ενημέρωση. Θέλω να πιστεύω πως η γενιά μας θα κάνει την υπέρβαση και θα αντιδράσει παίρνοντας εκείνη τον έλεγχο. Συμμετέχοντας και αποφασίζοντας εκείνη για τους εκπροσώπους μας για το ρου της πολιτικής ιστορίας. Μια γενιά πιο μορφωμένη, με περισσότερα υλικά αγαθά αλλά χωρίς ευκαιρίες, χωρίς προοπτικές, μ’ ένα πολιτικό κερδοσκοπικό παιχνίδι τόσα χρόνια να παίζεται σε βάρος της. Ενόψει των ευρωεκλογών λοιπόν φοιτητές Επικοινωνίας από το πανεπιστήμιο του Leeds της Αγγλίας έστησαν, σκηνοθέτησαν και κυκλοφόρησαν μία ταινία – ντοκιμαντέρ μικρού μήκους με τον τίτλο “Do it like a European?”. Σκοπός η ενημέρωση για την Ευρωπαϊκή ένωση και η προτροπή για συμμετοχή των νέων στις επικείμενες εκλογές. Μία πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία από νέους που μ’ έναν καινοτόμο τρόπο προσπαθούν να μοιραστούν τις ιδέες τους με άλλους νέους ευρωπαίους πολίτες. Η ερωτική πλοκή, οι γνώριμοι χαρακτήρες στην Ευρώπη του σήμερα όπως τη βιώνουμε σε βάζουν στη θέση του πρωταγωνιστή και όχι του θεατή. Οι ευκαιρίες που ψάχνει η γενιά μας δημιουργούνται όταν εμείς τις απαιτήσουμε. Μέσα από δράσεις που μπορεί να έχουν αποτέλεσμα, που θα μας βάλουν σε θέση ισάξιου συνομιλητή και εκεί είναι που θα κερδίσουμε το παιχνίδι γιατί υπερέχουμε.. μπορούμε ακόμη και κάνουμε όνειρα.

Παρακολουθείστε το docudrama εδώ
ή επισκεφτείτε το neolaia.gr

Αλλαγές στο σύστημα εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση.. και στο φετινό!

Κάθε που αλλάζει κυβέρνηση ή Υπουργός Παιδείας αλλάζει και το πρόγραμμα εισαγωγικών εξετάσεων στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας. Για το φετινό σύστημα των Πανελληνίων Εξετάσεων ανακοινώθηκαν οκτώ αλλαγές και μία «δώρο» που θα ισχύσει το 2010.
Έτσι, μπακαλίστικα αντιμετωπίζεται για ακόμη μία φορά η Παιδεία στην Ελλάδα. Κάνουμε ένα «λίφτινγκ» στον τρόπο εισαγωγής στα Πανεπιστήμια και Τ.ΕΙ και λέμε ότι κάνουμε μεταρρυθμίσεις. Από όταν πήγαινα εγώ σχολείο μέχρι σήμερα ο τρόπος διδασκαλίας από το Δημοτικό μέχρι το Λύκειο παραμένει ο ίδιος με τις ίδιες υλικοτεχνικές υποδομές. Είδα χθες μια φωτογραφία από το Λύκειό μου και είναι ακόμη εν ενεργεία οι ίδιοι καθηγητές.. και δεν ήταν πρωτοδιόριστοι όταν έκαναν σε ‘μενα μάθημα!
Από την άλλη θα μου πεις μόλις ακουστεί η φράση «διάλογος για την Παιδεία» από την εκάστοτε κυβέρνηση σημαίνει και η έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων και καταλήψεων. Προφανώς υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα. Έλλειψη εμπιστοσύνης στους σκοπούς και στους κανόνες που ακολουθούνται στο δημόσιο διάλογο.
Δε θα επεκταθώ στο συγκεκριμένο κείμενο στο θέμα ούτε θα καταθέσω τις προτάσεις μου. Θα επανέλθω όμως γιατί θεωρώ πως κάθε μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας, κάθε πολίτης οφείλει να συμμετάσχει σε ένα πραγματικά διαφανή, ειλικρινή δημόσιο διάλογο για τη ρίζα του πολιτισμού, της κοινωνίας, για τα θεμέλια του μέλλοντος, για την Παιδεία.
Θα σας παροτρύνω μόνο να δείτε τα πρώτα αποτελέσματα της αξιολόγησης που ξεκίνησε για τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Τα αποτελέσματα για όσους συμμετέχουν ή έχουν συμμετάσχει ενεργά στα ακαδημαϊκά πράγματα είναι λίγο πολύ αναμενόμενα, το θέμα είναι πως θα αξιοποιηθούν τα όποια ευρήματα αυτής της αξιολόγησης που σίγουρα ήταν αναγκαία στην ελληνική Ανώτατη Εκπαίδευση.

Δικαίωμα στο θάνατο

Η υπόθεση μιας νεαρής κοπέλας στην Ιταλία που βρίσκεται σε κώμα εδώ και 17 χρόνια και της οικογένειάς της που ακολουθεί μία δεκαετή δικαστική διαμάχη διεκδικώντας την απελευθέρωση της κόρης τους από τα μηχανήματα που την κρατάνε στη «ζωή» φέρνει για ακόμη μια φορά στην επιφάνεια το μείζον θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αυτονομίας του ατόμου.
Η 37χρονη Ιταλίδα Ελουάνα Ενγκλάρο βρίσκεται σε κώμα από το 1992 μετά από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα. Ο πατέρας της άτυχης κοπέλας ζητάει εδώ και 10 χρόνια την διακοπή παροχής υποστήριξης από τα μηχανήματα που κρατάνε την κόρη του στη ζωή, καθώς ήταν επιθυμία της ίδιας. Το 2008 το ανώτατο δικαστήριο της Ιταλίας απεφάνθη τελικά ότι η Ελουάνα έχει το δικαίωμα να προβεί σε ευθανασία καθώς η κωματώδης κατάσταση στην οποία βρίσκεται είναι μη αναστρέψιμη, και από την άλλη είχε η ίδια εκφράσει ρητά την επιθυμία να πεθάνει και να μη διατηρηθεί στη ζωή μέσω μηχανημάτων. Η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι όμως είχε διαφορετική άποψη και μ’ ένα εσπευσμένο νομοθετικό διάταγμα, το οποίο υπερισχύει της απόφασης του ανωτάτου δικαστηρίου, απαγορεύει την υλοποίηση της ευθανασίας. Ωστόσο ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Τζιόρτζιο Ναπολιτάνο αρνήθηκε να υπογράψει το νομοθετικό διάταγμα. Μια μεγάλη πολιτική αντιπαράθεση έχει ξεσπάσει μεταξύ πολιτικών κομμάτων αλλά και της Ιταλικής εκκλησίας, ενώ η Ελουάνα και η οικογένειά της συνεχίζουν να ταλαιπωρούνται.
Ενδεχομένως στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τέτοιες ενέργειες να με έχουν επηρεάσει οι σπουδές μου στο αντικείμενο της Βιοηθικής και οι πλείστες υποθέσεις τις οποίες έχουμε πραγματευθεί. Όμως η ευαισθησία στο ζήτημα του αυτοκαθορισμού και της αυτονομίας είναι κοινό και μας απασχολεί όλους. Ποιος είναι εκείνος ο εκάστοτε πολιτικός που θα αποφασίσει για την έκβαση της ζωής μας; Ποια είναι η επιχειρηματολογία του Μπερλουσκόνι για την απόρριψη της ευθανασίας της Ελουάνα.. ότι από τη στιγμή που μπορεί να κυοφορήσει η κοπέλα δεν μπορούμε να της επιτρέψουμε να φύγει από τη ζωή. (!!!) Άρα χαρακτηρίζουμε τον άνθρωπο ως μέσο αναπαραγωγής και όχι ως αυτόνομο λογικό ον που λαμβάνει τις αποφάσεις που αφορούν τη ζωή του. Πόσο μάλλον που υποβιβάζει την ύπαρξη της γυναίκας σε απλή μηχανή τεκνοποίησης. Ο Μπερλουσκόνι που χαρακτηρίζεται για τις σεξιστικές του πεποιθήσεις κρίνει τη ζωή ενός ανθρώπου που για 17 χρόνια κείτεται στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου χωρίς να αισθάνεται τίποτα ενώ η πραγματικότητα τρέχει κι εναλλάσσεται.
Ποιος έχει τελικά το δικαίωμα να αποφασίζει για τη ζωή ενός προσώπου; Στις μέρες μας που το Ιπποκρατικό πατερναλιστικό μοντέλο φαίνεται να ξεπερνάται και ο ασθενής να συναποφασίζει με το γιατρό σε ότι αφορά την έκβαση της ζωής του έρχονται συντηρητικοί πολιτικοί-ο πιο ανώδυνος χαρακτηρισμός- και η εκκλησία να μας γυρίσουν στα χρόνια του Μεσαίωνα και του σκοταδισμού. Ο ορισμός της ζωής άξιας για να βιωθεί δεν μπορεί να ορίζεται από την εκάστοτε πολιτική εξουσία. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπορεί να γίνονται βορράς στο βωμό των πολιτικών παιγνιδιών και καιροσκοπικών καταστάσεων. Οποιες κι αν είναι οι αντιρρήσεις γύρω από το ζήτημα της ευθανασίας το αίτημα του αυτοκαθορισμού του ατόμου οφείλει να θεωρείται αδιαπραγμάτευτο.

πηγή: cosmo.gr

P.S Τελικά η 37χρονη Ελουάνα δικαιώθηκε και έφυγε από την "τεχνητή ζωή" που την κράταγαν χωρίς τη θέλησή της τα τελευταία 17 χρόνια, καθώς υλοποιήθηκε η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου για παθητική ευθανασία στην κλινική του Ούντινε.

Υποδοχή μετά… δακρυγόνων και ΜΑΤ!

Και όμως πολύ «θερμή» υποδοχή επιφύλασσε η κυβέρνηση στους αγρότες από την Κρήτη οι οποίοι ταξίδεψαν μέχρι την Αθήνα διαμαρτυρόμενοι για τα αιτήματά τους. ΜΑΤ και δακρυγόνα τους περίμεναν στο λιμάνι του Πειραιά λες και επρόκειτο για «θερμοκέφαλους» οπαδούς ποδοσφαιρικής ομάδας ή χούλιγκανς που έκαναν ολόκληρο ταξίδι ψάχνοντας για επεισόδια και τραμουκισμούς. Άνθρωποι του μόχθου και του μεροκάματου που τους έχει τσακίσει η οικονομική και αγροτική πολιτική της Ν.Δ και που τους θυμούνται κάθε τέσσερα χρόνια αποφάσισαν να πάνε οι ίδιοι να μιλήσουν με τον αρμόδιο Υπουργό της κυβέρνησης βρέθηκαν προ εκπλήξεως αποβιβαζόμενοι από το πλοίο. Παρατεταμένες ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις έκαναν χρήση δακρυγόνων προκειμένου να μην τους επιτρέψουν να κάνουν συμβολική πορεία μέχρι τη Βουλή. Ενώ αρχικός σκοπός των αγροτών ήταν να παρατάξουν τα τρακτέρ τους έξω από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, στην πλατεία Βάθη, προκειμένου να επιδώσουν ψήφισμα στον Σωτήρη Χατζηγάκη, ο οποίος ωστόσο απουσιάζει στις Βρυξέλλες.
Μέχρι και στο νοσοκομείο χρειάστηκε να διακομιστούν ένας 32χρονος αγρότης που έφερε τραύμα στο κεφάλι, βουλευτής Ηρακλείου με τραύμα στο πόδι, καθώς και ένας 68χρονος παραγωγός, ο οποίος είχε λιποθυμικό επεισόδιο.
Τα επεισόδια στο λιμάνι του Πειραιά συνεχίστηκαν και σήμερα Τρίτη και μάλιστα ακόμη και κατά τη συζήτηση των αγροτών με τον Πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ Γιώργο Παπανδρέου. Τι μπορεί να προκάλεσε τόσο τις αστυνομικές δυνάμεις για να κάνει επανειλημμένως χρήση χημικών; Εξαιτίας της χρήσης των δακρυγόνων κάποιοι παραγωγοί παρουσίασαν αναπνευστικά προβλήματα, ενώ ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αναγκάστηκε να αποχωρήσει και ο νομάρχης Πειραιά Γ.Μίχας, ο οποίος συνόδευε τον Γ. Παπανδρέου, σχεδόν κατέρρευσε εν μέσω των χημικών.
Και ξαναρωτάω, αφελώς προφανώς; Για ποια Δημοκρατία μιλάμε; Δόθηκαν μάχες για να έχουμε σήμερα το δικαίωμα να αγωνιζόμαστε για τα αιτήματά μας και όμως η Ν.Δ σε κάθε ευκαιρία αναιρεί ακόμη και τις βασικές αρχές της Δημοκρατίας. Η κατάχρηση εξουσίας συνεχίζεται παρά τα τραγικά γεγονότα των τελευταίων μηνών. Κύριοι της κυβέρνησης ο λαός είναι ο κριτής σας. Μάλλον οι επικοινωνιολόγοι σας δεν ακούνε τον παλμό της κοινωνίας και συνεχίζετε να παραπαίετε σε τραγικά λάθη επικοινωνιακά γιατί η πολιτική σας είναι γνωστή και ως προς αυτήν τουλάχιστον δείχνεται να είστε απόλυτα συνεπείς.

foto by M.B http://www.facebook.com/photo.php?pid=1391799&id=616106327&ref=nf

Για ποια Δημοκρατία μιλάμε... μόνοι μας την καταλύουμε κάθε μέρα!

Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, την Ελλάδα κράτος- μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην Ελλάδα που γέννησε τη Δημοκρατία, στην Ελλάδα που βίωσε στο πετσί της τη χούντα μόλις 35 χρόνια πριν ,τίποτα δε δείχνει να απολαμβάνουμε το δημοκρατικό πολίτευμα.
Ένας 16χρονος μαθητής Λυκείου πέφτει νεκρός από σφαίρες «οργάνου της τάξεως» γιατί έκανε το τραγικό λάθος να βρεθεί στα Εξάρχεια με την παρέα του. Λίγες μέρες μετά μια εργαζόμενη αλλοδαπή γυναίκα -γραμματέας του Παναττικού Σωματείου Καθαριστριών- δέχεται επίθεση με βιτριόλι και βρίσκεται μέχρι και σήμερα στο νοσοκομείο γιατί τόλμησε να ορθώσει τη φωνή της και να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των εργαζομένων που εκπροσωπούσε. Στις πορείες που ακολουθούν του φόνου του 16χρονου Αλέξανδρου μαθητές ξυλοκοπούνται γιατί απλά συμμετέχουν σε διαδηλώσεις εκφράζοντας την αγανάκτησή τους, ενώ οι αναρχικού και οι κουκουλοφόροι ανενόχλητοι σπάνε μαγαζιά και περιουσίες αθώων πολιτών.
Στην οικονομία το ένα σκάνδαλο διαδέχεται το άλλο, υπέρογκα ποσά φτάνουν στ’ αυτιά μας και τελικά το έλλειμμα, την κατασπατάληση του Δημοσίου χρήματος, την ανικανότητά τους να χειριστούν την οικονομική κρίση την πληρώνουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι.
Στην μικροπολιτική τα κόμματα σφάζονται για το πολιτικό κόστος που έχει το κάθε μεμονωμένο σκάνδαλο στην νυν κυβέρνηση και προσπαθούν να σφετεριστούν την αγανάκτηση και τη δυσαρέσκεια των πολιτών. Σαν τα κοράκια πάνω από ένα πτώμα. Τρώνε τη σάρκα πριν αυτό εκπνεύσει. Μεγαλοστομίες, αλληλοκατηγορίες με μόνο στόχο τα ανεβασμένα ποσοστά στα γκάλοπ.
Τι γίνεται με μας ρε παιδιά;! Πέρα από ψήφους, πέρα από ποσοστά παραμένουμε άνθρωποι αντιμέτωποι με την καθημερινότητα και την αβεβαιότητα, την ανασφάλεια του αύριο. Ποιος θ’ ασχοληθεί με τα προβλήματά μας;!
Και τι, τώρα θυμήθηκες να απαιτήσεις να σε σεβαστούν; Γιατί να σε σεβαστούν όταν ξεπουλιέσαι σε κάθε προεκλογική περίοδο για μια θέση στο δημόσιο, για να σου σβήσουν μια κλήση, για να βολευτείς κι εσύ; Εκείνη την ίδια ώρα βάζεις παρακαταθήκη το μέλλον σου και το μέλλον των παιδιών σου.
Και τι, τώρα θυμήθηκες να απαιτήσεις να σε σεβαστούν; Γιατί να σε σεβαστούν όταν στις απεργίες των εργαζομένων εσύ πίνεις καφέ στην πλατεία; Γιατί να το κάνουν όταν τους βρίζεις και τους κρίνεις μόνο όταν τους βλέπεις στην τηλεόραση, στα «παράθυρα των 8»;
Και τι, τώρα θυμήθηκες να απαιτήσεις να σε σεβαστούν; Γιατί να σε σεβαστούν όταν στις διαδηλώσεις φοιτητών και μαθητών εσύ πίνεις αραχτός τη φραπεδιά σου στο κυλικείο και οι γονείς σου βρίζουν τα «κωλόπαιδα» που κλείνουν τους δρόμους;
Όποιο κόμμα κι αν είναι στην κυβέρνηση τίποτα δε θ’ αλλάξει. Όχι γιατί όλοι είναι ίδιοι αλλά γιατί εμείς θα παραμείνουμε οι ίδιοι. Γιατί εμείς θα εκλέξουμε και πάλι αυτούς που μας τάζουν και όχι εκείνους που δεν έχουν λεφτά για διαφήμιση αλλά τους περισσεύει το όραμα και η όρεξη για δουλειά, το μεράκι ν’ αλλάξουν τον κόσμο. Γιατί εμείς θα συνεχίσουμε να τους θέλουμε δέσμιους των μικροσυμφερόντων μας και άρα θα είμαστε κι εμείς δέσμιοι της ικανοποίησης των δικών τους συμφερόντων. Έτσι είναι αυτά φαύλος κύκλος. Θα απαιτούμε υπεύθυνους πολιτικούς, όταν κι εμείς είμαστε υπεύθυνοι πολίτες. Μόνο έτσι μπορεί ν’ αλλάξει η κατάσταση.. η αλλαγή έρχεται από τα κάτω προς τα πάνω. Το αντίθετο δεν είναι Δημοκρατία..

Υ.Σ. Ας κατανοήσουμε επιτέλους ότι η Ελευθερία και κατά συνέπεια η Δημοκρατία δεν είναι αναρχία και ασυδοσία. Απαιτούν Παιδεία και υπευθυνότητα. Ας ανατρέξουμε στον Ισοκράτη και τους σοφούς προγόνους μας.

Ίσως υπάρχει ακόμη ελπίδα...

Η δολοφονία του Αλέξανδρου ίσως ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.. ίσως ήταν η προσωποποίηση της τραγικότητας που βιώνουμε καθημερινά αλλά ποτέ δεν την είδαμε να παίρνει σάρκα και οστά και τώρα μας ταρακούνησε.
Πολλοί πίστευαν και πιστεύουν ότι η εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξανδρου προκαλεί τη δημόσια συζήτηση και γίνεται θέμα όσο ασχολούνται με αυτό τα μίντια.. ίσως και να είναι έτσι.. ίσως όμως έστω και σ’ αυτά τα στενά περιθώρια η νέα γενιά να καταφέρει να προλάβει να δώσει το στίγμα της.. ή να καταφέρει να το διατηρήσει ως θέμα με τις διαδηλώσεις της ανά τον κόσμο. Κατά πως φαίνεται άλλωστε, ακόμη κι αν ζούμε σε διαφορετικά μήκη και πλάτη αυτού του κόσμου, ακόμη κι αν μιλάμε διαφορετικές γλώσσες, ακόμη κι αν μεγαλώσαμε με διαφορετικές κουλτούρες αντιμετωπίζουμε τις ίδιες αγωνίες, τις ίδιες ανασφάλειες. Οι εχθροί μας είναι κοινοί. Κοινά όμως είναι και τα όνειρά μας για το μέλλον. Διατηρούμε όλοι άσβεστο το πάθος να αγωνιστούμε για το αύριο. Ίσως απλά χρειάζεται η σπίθα τελικά για να πάρει φωτιά και να αναζωπυρώσει ακόμη και όσους φαίνεται να είχαν παγώσει..
«Γένοβα, Παρίσι, Αθήνα και μετά τι;», «Πυροβολήστε με». Αυτά είναι τα συνθήματα με τα οποία νέοι άνθρωποι διαδηλώνουν από τη Μόσχα έως τη Μαδρίτη. Ένα ντόμινο εξεγέρσεων παρατηρείται με αφετηρία τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα μετά τη στυγνή δολοφονία του 16χρονου Αλέξανδρου από τα «όργανα της τάξεως», από τους «υπερασπιστές του Νόμου». «Αστυνομία παντού, δικαιοσύνη πουθενά» το σύνθημα σε κάποια πανό που κάνουν το γύρο του κόσμου. Σαν να περίμεναν, σαν να χρειάζονταν απλά μία καλή αφορμή και η συσσωρευμένη ενέργεια οργής έγινε κύμα διαμαρτυρίας που εξαπλώνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Διαδηλώσεις συμπαράστασης σε Μόσχα, Μαδρίτη και Βαρκελώνη, Μπορντό, Κοπεγχάγη, Φρανκφούρτη, Ρώμη και Βενετία. Και δε σταματάνε εκεί..
Η νέα γενιά χρησιμοποιώντας τα νέα, ανεξέλεγκτα μέσα ενημέρωσης, επικοινωνεί με απίστευτα υψηλές ταχύτητες τα γεγονότα ανά την Ευρώπη.Blogs, social networks και άλλοι διαδικτυακοί τόποι αποτελούν το βήμα και το κύριο μέσο για την οργάνωση και τον συντονισμό των κινητοποιήσεων.
Τα ελληνικά παραδοσιακά ΜΜΕ, εσκεμμένα ή μη, δώσανε μεγαλύτερη έμφαση στις ζημιές και τις παρεκτροπές κάποιων μειονοτήτων αποπροσανατολίζοντας την κοινή γνώμη από τα πραγματικά σπουδαία ζητήματα που ανέκυψαν με αφορμή την δολοφονία του μικρού Αλέξανδρου. Ωστόσο, η νεολαία έχει αναπτύξει άλλους κώδικες επικοινωνίας, γερά ανακλαστικά και δείχνει ξεκάθαρα τα σημάδια αποδοκιμασίας του συστήματος που έχει διαμορφωθεί στην παγκόσμια πολιτικοοικονομική σκηνή εν μέσω της βαθιάς οικονομικής κρίσης που έχει ξεσπάσει διεθνώς.
Ο ξένος Τύπος καταγράφει τη «μετάδοση» των επεισοδίων και σε άλλες χώρες. Η γαλλική Le Monde μιλά για τη «γένεση μιας εξέγερσης από την απογοητευμένη νεολαία της Ελλάδας», κάνοντας αναφορά στο αναρχικό κίνημα από τη δεκαετία του 1970 και έπειτα. Όμως, φαίνεται ότι εν γένει η νεολαία είναι απογοητευμένη. Ιστορικά, οι μεγαλύτερες, οι σημαντικότερες, οι πιο καταλυτικές εξεγέρσεις ξεκινούσαν από μια νεολαία που της στέρησαν το δικαίωμα να ονειρεύεται ένα καλύτερο αύριο. Η δολοφονία ενός παιδιού 15 χρόνων που ακόμη και μετά το θάνατό του κατηγορείται από μερίδα κόσμου, αλλά και από τον αστυνομικό φονιά του για παρεκκλίνουσα συμπεριφορά δεν μας απαγορεύει απλά να κάνουμε όνειρα για το μέλλον. Μας κάνει να σιχαινόμαστε το παρόν, να μισούμε τους εαυτούς μας που είμαστε συνένοχοι στο σύστημα.

πηγή:in.gr

Σκεψεις... σε μια Ελλάδα κρίσης

Υπάρχουν νέοι άνθρωποι που ακόμη έχουν οράματα ζωντανά, που δεν πτωούνται και συνεχίζουν να διοχετεύουν όλη τους την ενέργεια δημιουργικά, κινητοποιούν κι άλλους νέους ανθρώπους διεκδικώντας ένα καλύτερο αύριο.. η ΜΚΟ "Δημιουργικές Γέφυρες" δημοσιοποιεί τις σκέψεις των μελών της αυτές τισ δύσκολες για τη Δημοκρατία στιγμές..

"Με μεγάλη θλίψη παρακολουθούμε τα γεγονότα που ξετυλίγονται στην χώρα μας. Η απώλεια μιας ψυχής, ενός παιδιού είναι πολύ βαρύ, και ειδικά κάτω από αυτές της συνθήκες. Αυτό όμως που πρέπει όλοι να σκεφτούμε είναι την συνολική κατάσταση του συστήματος μας, τον τρόπο που ζούμε, και συμπεριφερόμαστε ο ένας στον άλλον, την καταστροφή της γης μας, και των αξιών μας. Πρέπει να ανησυχούμε που δεν ‘ζητάμε’ πια, που δεν περιμένουμε ‘κάτι’ καλύτερο, που έχουμε αποδεχτεί τα πάντα.
Να ανησυχούμε που πρέπει να φτάνουμε στα άκρα σαν κοινωνία, να αγανακτούμε για να εκφραστούμε.
Φτάνει πια.
Το συμβάν αυτό που έγινε, μας άγγιξε όλους, τον καθένα διαφορετικά, την μάνα, τον αδελφό, τον πατέρα, τον εργαζόμενο, τον πλούσιο τον φτωχό, άγγιξε τον «άνθρωπο» και αυτό είναι που έχει σημασία.…Λέγεται αδικία…
Αυτό το συμβάν λοιπόν, στάθηκε αφορμή να βγει η συσσωρεμένη οργή των ανθρώπων, Όλων μας...γιατί έχουμε καταλάβει τι κόσμο έχουμε φτιάξει…και δεν μας αρέσει, σε κανέναν…..αλλά η βία δεν έφερε ποτέ αποτελέσματα....οι συμβολικές, στρατηγικές πράξεις όμως πάντα έφερναν αποτελέσματα.
Για να σεβαστούμε την ψυχή του κάθε ανθρώπου που χάνεται γύρω μας για κάποιο άδικο λόγο( και ξέρουμε όλοι ότι υπάρχουν πολλοί..), να διαδηλώσουμε με σεβασμό στο πολιτισμό, με ειρήνη ανάμεσα μας και με αγάπη για να δείξουμε ότι έναν τέτοιο κόσμο θέλουμε.
Πρέπει να κατανοήσουμε την κατάσταση και το σύστημα στο οποίο βρισκόμαστε(το οποίο λειτουργεί με γνώμονα την αναισθησία προς κάθε μορφή ζωης), για να μάθουμε να το χρησιμοποιούμε ετσι ώστε να αλλάξουμε τα σημερινά δεδομένα ζωης γύρω μας. Δεν πρέπει να υπάρχει μόνο η «αντίδραση», αλλά και η «πρόταση» για κάτι που να μας ικανοποιεί
Ας αρχίσουμε συλλογικά την δημιουργία αυτού του κόσμου, γιατί όλοι το θέλουμε, το έχουμε ανάγκη και είμαστε κομμάτι αυτού του κόσμου και ‘εμείς’…


Αυτό το γράμμα δεν είναι μόνο γράμμα συμπαράστασης προς τον άδικο θάνατο ενός νέου, είναι και το μοίρασμα μιας σκέψης, έτσι ώστε να μπορούμε πραγματικά ίσως να αλλάξουμε κάτι γύρω μας πιο βαθιά. Να φυτέψουμε ρίζες άλλες…νέες. Ο σπόρος υπάρχει και είμαστε εμείς οι ίδιοι, οι άνθρωποι.
Ας μοιραστούμε εκτός από την «οργή» τις «ιδέες» μας.
Πώς θα γίνει αυτό που «ζητάμε»;
Πώς;! και Τι «ζητάμε» ακριβώς; Την παύση της βίας κατά των αθώων πολιτών? Η την παύση της γενικότερης ψυχολογικής, περιβαλλοντικής, και σωματικής βίας προς κάθε άνθρωπο? Και πως το «ζητάμε» αυτό? με βία? Λεηλασίες και τραυματισμούς? Μίσος και οργή? Κάψαμε την πόλη, αλλά δεν έχουμε πάρει το κλειδί…ακόμα.
Τώρα είναι η ώρα να δείξουμε ότι είμαστε όλοι μαζί, προς την ιδία κατεύθυνση…αυτή η κατεύθυνση, δεν πρέπει να έχει χρώμα, ούτε συμφέροντα, ούτε πολιτικές, αυτό που συμβαίνει έχει ρίζες που πηγάζουν από την κατάντια στην ποιότητα ζωης του είδους μας, εχει να κάνει με τον προβληματισμό και τον πόνο χιλιάδων που πασχίζουν να ζήσουν, σαν να είναι πολυτέλεια η ζωή μας..…ενώ η ζωή είναι δικαίωμα…
Ο κάθε ένας διαφορετικά δένει σε όλο αυτό το ταξίδι που έχουμε αρχίσει…
Ας βγούμε όλοι έξω στους λίγους υπάρχοντες δημόσιους χώρους,
Ας σταματήσουνε τα πάντα, ας σκεφτούμε λίγο πέρα από τον μικρόκοσμο μας… μόνο έτσι ακόμα και αυτός ο μικρόκοσμος έχει ελπίδες να γίνει καλύτερος…
Ας σταματήσει η παραγωγή οποιουδήποτε υλικού αγαθού της κοινωνίας που μας φροντίζει ‘υποτίθεται’, Ας σταματήσουμε την κατανάλωση μας, ας δείξουμε ότι πλέον δεν μας καλύπτουν μόνο ότι βλέπουν τα μάτια μας, θέλουμε κι αλλά…Ας είναι και οικονομικός πόλεμος, γιατί αυτός είναι ο βασιλιάς μας, το χρήμα. Όλα από εκεί πηγάζουν και από εκεί ξεκινάνε, χάσαμε την ηθική, την αρετή, το δίκαιο. Εμείς οι πρωτομάστορες της δημοκρατίας, εθελοτυφλούμε εν αγνοία μας η πραγματικά ξεχάσαμε την έννοια? Ηγούνται οι σοφοί της χώρας μας ή οι πολιτικοί με διπλώματα και χαρτιά? Η σοφία δεν ήταν ποτέ μόνο προϊόν της παιδείας,( γιατί η ποιότητα της παιδείας διαμορφώνεται από λίγους) αλλά πηγαία αντίληψη μιας πραγματικότητας η οποία μπορούσε να σκεφτεί τα σταθερά βήματα για το ανώτερο καλό όλων μιας κοινωνίας.
Γιατί μαζί με την σοφία χρειάζεται και το πνεύμα…που είναι αυτός ο ηγέτης που θα φέρει ξανά ένα όραμα για τον κόσμο? Μήπως μπορούμε όλοι μαζί να εκφράσουμε αυτή την ανάγκη μας ? μήπως είναι η ώρα να εμπιστευτούμε έναν άνθρωπο πραγματικά να μπει στην αρένα? Και ποιον? Ποιος είναι αυτός που δεν είναι «κολλημένος» ποιος είναι αυτός που κατανοεί την έκτακτη άμεση ανάγκη αλήθειας?
Έστω για μια μέρα ας βγούμε έξω από το σπίτι μας, το ‘κουτί’ που μας έχουνε βάλει οι προηγούμενες γενεές και ακόμα και ο εαυτός μας. Να βγούμε ‘έξω’ , όχι μόνο στις πορείες, αλλά έξω από το ‘κουτί’ μας, ας μιλήσουμε για αυτό που συμβαίνει γύρω μας, με τον διπλανό μας, ας γεφυρωθούμε…. όλοι…μαζί…παντού. Ας κοιταχτούμε στα μάτια με θάρρος, ας βρούμε το σημείο αναφοράς. Δηλώνοντας μια θέληση… να αλλάξει ΚΑΤΙ!
Τα γεγονότα καταστροφών των τελευταίων ημερών έχουν τον κίνδυνο να μας αποπροσανατολίσουν, πρέπει να μην κοιτάξουμε μόνο της τρελές ‘αντιδράσεις’ αλλά την ουσία πίσω από αυτές…δεν μπορούμε να μείνουμε στους «γνωστούς άγνωστους» αυτή την φορά, είναι μια καραμέλα που δεν έχει πια γεύση, πρέπει να προσπεράσουμε την τάση μας να γενικολογούμε και να κρυβόμαστε, και πρέπει να κοιτάξουμε την ρίζα του θέματος, που είναι ο τρόπος ζωής μας, η αξίωση ισχύος σε όλα τα επίπεδα ύπαρξης και η επιβολή αυστηρής πειθαρχίας στον τρόπο λειτουργίας μας μέσα σε μια κοινωνία.
Το σύστημα έτσι όπως το φτιάξανε οι πρόγονοι μας, έτσι και «εμείς» μπορούμε τώρα να αποφασίσουμε να το αλλάξουμε.
Ας είναι μια αρχή…όλο αυτό, μεταξύ μας να επικοινωνήσουμε για να συναποφασίσουμε σε τι κόσμο θέλουμε να ζούμε.. ας «Σκεφτούμε καλά…και ας Πράξουμε…» σκέψη…. και μετά….πράξη…
Αντίληψη, απόφαση, και πορεία…και αγάπη για την ίδια την ζωή σε όλα τα επίπεδα…"

Το Πολυτεχνείο ζει ή αφήσαμε να πεθάνει?

Πριν έξι χρόνια.. τέτοια μέρα πριν από έξι χρόνια πέρασα για πρώτη φορά το κατώφλι του Πολυτεχνείου. Από όταν ήμουν παιδί τέτοιες μέρες τραγουδούσα με τη χορωδία του σχολείου στις επετείους για να αποτίσουμε φόρο τιμής σ’ αυτά τα παιδιά.. τραγούδια αντιστασιακά. Μαρία απ’ τη Σπάρτη, Ορέστη απ’ το Βόλο.
Ανατρίχιασα. Αφήσαμε κόκκινα γαρύφαλλα στο άγαλμα που κείτεται τόσα χρόνια, στην ίδια θέση, στην είσοδο του κτιρίου. Ανέβαινα τις σκάλες.. δεξιά κι αριστερά φωτογραφικό υλικό από εκείνη τη μέρα, τη νύχτα. Από εκείνον τον εφιάλτη. 17 Νοέμβρη 1973. Φοιτητές που σφύζουν από πάθος για ζωή. Από πάθος για να κατακτήσουν τα ιδανικά τους. Φοιτητές που δε φοβούνται τον θάνατο γιατί αγαπούν να ζουν ελεύθερα. Φοιτητές που όρθωσαν το ανάστημά τους, συμπαρέσυραν τον ελληνικό λαό και συμπαρασύρθηκαν από τα τανκς.
Δάκρυα άρχισαν να κυλάνε στο πρόσωπο μου.. τα σκουπίζω βιαστικά. Νοιώθω ενοχές. Δεν δικαιούμαστε ούτε καν να δακρύζουμε γι’ αυτά τα παιδιά που χάθηκαν. Για όλους εκείνους που θυσιάστηκαν, που πάλεψαν για την Ελευθερία. Για την Ελευθερία που εμείς μόνοι μας σήμερα χαρίσουμε, ξεπουλάμε. Για την Ελευθερία της διακίνησης των ιδεών που εμείς απαρνηθήκαμε για να διακινούμε τα καλά και συμφέροντα.
Κοίταζα τις φωτογραφίες και χάθηκα μέσα τους. Άκουγα τα ποδοβολητά, τον ερασιτεχνικό ραδιοφωνικό σταθμό.. «Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!» Αναρωτήθηκα πως κάνουν μάθημα σε αυτό το κτίριο που σηματοδότησε και συμβολίζει τη δύναμη, τη θέληση, τον αγώνα για Ελευθερία, για Δημοκρατία. Πως οι φοιτητές που κάνουν μάθημα σ’ αυτούς τους τοίχους που ποτίστηκαν με αίμα δεν πρωτοστατούν στη σημερινή φίμωση, στη σημερινή χούντα που έχει τυλιχτεί τον μανδύα της ψευτοδημοκρατίας και μας καταδυναστεύει, μας αποχαυνώνει.
Αναρωτήθηκα όμως επίσης, πως εκείνη η γενιά, η γενιά του Πολυτεχνείου μπορεί και κοιμάται τα βράδια... αυτά τα βράδια κυρίως τα γεμάτα θύμισες, τα γεμάτα φωνές. Πως οι ήρωες εκείνης της εποχής αναρριχήθηκαν στην εξουσία κι έχασαν τα ιδανικά τους. Τα ιδανικά για τα οποία ρίσκαραν τη ζωή τους εκείνη τη νύχτα, τα ιδανικά για τα οποία συμφοιτητές τους έπεσαν νεκροί. Αυτές οι αναμνήσεις δεν τους στοιχειώνουν;
Θα μπορούσα να γράψω ένα λογύδριο, ένα σεντόνι ολόκληρο και να καταλογίζω ευθύνες στη γενιά του Πολυτεχνείου που καταπάτησε όλες τις αρχές για τις οποίες αγωνίστηκε, στη γενιά τη δική μου που αφήνει τους πολιτικούς και τους πολιτικάντηδες να οδηγούν τη χώρα μας στον ξεπεσμό, στην κατηφόρα. Να καταλογίσω ευθύνες που ανεχόμαστε να ξεπουλάνε έννοιες όπως η Δημόσια Παιδεία και το Άσυλο τόσο οι πολιτικοί παράγοντες, όσο όμως και οι φοιτητοπατέρες που λαϊκίζουν και τους αφαιρούν κάθε νόημα και τις εκμηδενίζουν.
Δε θα το κάνω όμως. Δεν έχει καμία σημασία. Μερικές φωτογραφίες μόνο. Απλά να μας θυμίσουν πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Να μας θυμίσουν πως κάποιοι άνθρωποι δε φοβήθηκαν να πεθάνουν για τα μεγάλα ιδανικά.

"..αν είναι ο θάνατος πάντοτε-δεύτερος είναι. Η ελευθερία πάντοτε είναι πρώτη."
Γ. Ρίτσος.

Η πολιτική δεν είναι ποδόσφαιρο!

Έχω βρεθεί σε συζητήσεις περί ποδοσφαίρου που καταλήγουν να πιάνονται στα χέρια. Κυνηγητό στους δρόμους, φασαρίες στα γήπεδα είναι συνήθη φαινόμενα. Γι’ αυτό και το ποδόσφαιρο χάνει συνεχώς φιλάθλους και οι κερκίδες δεν έχουν παρά τους φανατικούς οπαδούς που ακολουθούν πιστά τις ομάδες τους όπου κι αν παίζουν. Αλλά είναι οι ίδιοι οπαδοί κι ανακυκλώνονται συνεχώς. Είναι οι ίδιοι που βρίζουν προπονητές και παίκτες αλλά σε μία καλή στιγμή ή απέναντι στον αντίπαλο είναι έτοιμοι να αυτοπυρποληθούν για την Ομάδα!
Η πολιτική όμως δεν είναι ποδόσφαιρο. Κι αλίμονο αν την βλέπουμε ως τέτοια. Κυρίως η νέα γενιά. Κάποτε υπήρχαν τα «πράσινα» και τα «μπλε» καφενεία, «φουρτουνάκηδες» και «βροντάκηδες», εχθροί. Οι παππούδες αρπάζονταν μην τους θίξεις τον ηγέτη. Πέρασαν πολλά χρόνια όμως από τότε. Υποτίθεται ότι τώρα πια έχουμε αναπτυχθεί, έχουμε εξελιχθεί, έχουμε εκπαιδευτεί στη Δημοκρατία. Η γενιά μας είναι πιο μορφωμένη, και δεν εννοώ αποκλειστικά ακαδημαϊκά. Υποτίθεται σκεφτόμαστε πιο κριτικά. Έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά. Έχουμε γνωρίσει κι άλλους κόσμους. Έχουμε ταξιδέψει. Μετά από πέντε χρόνια διακυβέρνησης της ΝΔ δεν νοείται να βγαίνουν άνθρωποι, νέοι άνθρωποι και να υπερασπίζονται με τέτοιο σθένος την κυβέρνηση. Δεν μπορεί κάθε μέρα να προκύπτει ένα νέο σκάνδαλο και να υπάρχουν άνθρωποι που εξακολουθούν να διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για την προράσπιση της χειρότερης όντως κυβέρνησης μετά τη μεταπολίτευση. Γιατί είναι η χειρότερη κυβέρνηση μετά τη μεταπολίτευση είτε αυτό οφείλεται σε διεθνείς συγκυρίες, είτε στην ανικανότητά τους. Η Ελλάδα έχει μείνει πίσω σε κάθε τομέα. Στην οικονομία, στην υγεία, στην παιδεία. Σε κάθε τομέα. Σε κάθε ζωτικό για τους πολίτες της τομέα.
Όσο υπάρχουν πολίτες και πολιτικοί όμως που εμφανίζονται φανατισμένοι να προσπαθούν να μας πείσουν για τα οφθαλμοφανή, όσο υπάρχουν πολιτικοί που διασύρονται από «παράθυρο» σε «παράθυρο» και φτάνουν σε ντελίριο με φωνές και γλώσσα χειρότερη του πεζοδρομίου, τόσο οι πολίτες θα απέχουν όλο και περισσότερο από τη συμμετοχή στα κοινά. Τόσο η Δημοκρατία εκπίπτει. Τόσο θα δίνουμε την δύναμη σε μια μειοψηφία να καθορίζει το μέλλον μας. Δεν καταλαβαίνω τι κέρδος μπορεί να έχει ένας μικροεπιχειρηματίας, ένας χαμηλόμισθος, ένας νέος άνεργος να προασπίζεται με τέτοιο φανατισμό την κυβέρνηση, την όποια κυβέρνηση. Οι «μεγάλοι» τα τρώνε, οι «μεγάλοι» έχουν συμφέροντα από τα διαπλεκόμενα. Εμείς τι λόγο έχουμε να φανατιζόμαστε; Πείτε μου έναν!! Το ίδιο στα πολιτικά όργανα, το ίδιο στις πολιτικές νεολαίες.. γι’ αυτό και δεν υπάρχει ελπίδα..
Οι πολιτικοί συνηθίζουν να μιλάνε με ποδοσφαιρικούς όρους, οι πολίτες όμως δεν επιτρέπεται στο όνομα της Δημοκρατίας να βλέπουν την πολιτική ως ποδόσφαιρο.

P.S να ευχαριστήσω τον αγαπημένο dr.Seeng για την φωτο.Πάντα δημιουργικός!

Η νέα γενιά μεταναστών

Τέλος του 1940, αρχές του 1950, οι Έλληνες άρχισαν να μεταναστεύουν κατά κύματα αναζητώντας σε ξένα μέρη την τύχη τους. Γερμανία, Αμερική, Αυστραλία, οι προσφιλέστεροι προορισμοί.. η γη της επαγγελίας για τους έλληνες που δεν μπορούσαν πια ούτε να επιβιώσουν στη χώρα τους που περνούσε η ίδια κρίση. Η γη που τους υποσχόταν ένα καλύτερο μέλλον για εκείνους και τα παιδιά τους. Ένα καλύτερο αύριο. Και έφυγαν.. και οι περισσότεροι πέτυχαν. Πλένοντας πιάτα στην αρχή, δουλεύοντας ολημερίς κι οληνυχτίς σε δουλειές δύσκολες, κοπιαστικές, κέρδισαν αρκετά χρήματα. Άνοιξαν δικές τους επιχειρήσεις. Ποτέ δεν ξέχασαν όμως την πατρίδα τους. Την Ελλάδα.. τον μεγάλο τους καημό...
Και φτάνουμε στο 2008.. η Ελλάδα έχει γίνει ισότιμο (?) κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η τάξη έχει αποκατασταθεί στα πολιτικά δρώμενα και πια θέλουμε να λεγόμαστε ανεπτυγμένο κράτος. Και όμως, σήμερα, στο 2008, μια νέα γενιά μεταναστών κάνει την εμφάνισή τους. Αυτή τη φορά βέβαια δεν είναι εργάτες που θέλουν να βγάλουν το ψωμί της. Πρόκειται για ανθρώπους μορφωμένους που κόπιασαν για να αποκτήσουν παιδεία και μόρφωση. Επιστήμονες που φτάνουν στα 28 και 29 τους να ζουν μέσα στην αβεβαιότητα και στην ανασφάλεια. Σε μια χώρα που νοιώθουν ξένοι, παράτεροι. Για ποια γενιά των 700€ μιλάμε όταν καταρχήν ο βασικός μισθός με επίδομα πτυχίου φτάνει στα 640€. Όταν φυσικά ο εργοδότης σου δεχτεί να το αναγνωρίσει. Ποια γενιά κατηγορούν για απάθεια και απαξίωση της πολιτικής όταν αυτοί οι άνθρωποι μένουν εκτός αγοράς εργασίας γιατί κάποιοι άλλοι με λιγότερα προσόντα αλλά καλύτερες γνωριμίες προσλαμβάνονται στη θέση τους. Κάνουμε εξαγωγή επιστημόνων γιατί το αξιοκρατικό μας σύστημα αδυνατεί να κάνει σωστή διαχείρηση του ανθρώπινου δυναμικού που διαθέτει. Τα ελληνικά πανεπιστήμια «πετάνε» εκτός φοιτητές με δυνατότητες στερώντας τους την ευκαιρία να κερδίσουν μια υποτροφία για να μπορέσουν να συνεχίσουν τις σπουδές τους ανεξάρτητοι από τους γονείς τους που με δυσκολία τα βγάζουν πέρα.
Μάλιστα, το ελληνικό κράτος έχει καταφέρει οι νέοι εργαζόμενοι να αισθάνονται σαν να χρωστάνε και χάρη όταν τους γονατίζουν με χρονικά περιορισμένες συμβάσεις και stage για πεναροδεκάρες, που τους κρατάνε ανασφάλιστους και δέσμιους σ’ αυτό το σύστημα στυγνής εκμετάλλευσης. Νέοι γιατροί βγαίνουν στο εξωτερικό για να εξασκήσουν το επάγγελμά τους, νέοι επιστήμονες για να κερδίσουν υποτροφίες για τη συνέχιση των σπουδών τους αλλά και για να βρουν δουλειά στο αντικείμενο τους με αξιοπρεπείς μισθούς και προοπτικές ανέλιξης.
Και η Ελλάδα παραμένει ο καημός των Ελλήνων.. μια χώρα που διώχνει τα παιδιά της. Μια χώρα στην οποία σε κρατάει μόνο ο ήλιος και οι οικογενεικοί δεσμοί... μια χώρα που ποτέ δε θα ανακάψει γιατί το ρουσφέτι και η απάτη έχουν γίνει μέρος της ελληνικής κουλτούρας..

Αποτέφρωση ή ταφή; τελικά ποιος αποφασίζει;!

Σε κάποιους ίσως φαντάζει μία ακόμη αλλοτρίωση στα χρηστά ήθη της ελληνικής κοινωνίας, σε κάποιους άλλους όμως φαντάζει ως η δικαίωση της ιδιοκτησίας και της ελευθερίας διαχείρισης του ανθρώπινου σώματος. Σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος που αφορά στην αποτέφρωση, στους χώρους δημιουργίας, τους όρους και της προϋποθέσεις κατατέθηκε ήδη στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
Και πριν αρχίσει ο οποιοσδήποτε να βάζει μπροστά τα θρησκευτικά του φρονήματα αλλά και τον δήθεν πατριωτισμό του, τον οποίο συνηθίζουμε να ταυτίζουμε με την πίστη στο επίσημο θρήσκευμά μας, ας αναλύσουμε τις παραμέτρους που τίθενται γύρω από ένα τέτοιο ζήτημα. Σύμφωνα με το σχέδιο ΠΔ, η αποτέφρωση νεκρού επιτρέπεται μετά την πάροδο εξήντα ωρών από τον θάνατο. Η άδεια αποτέφρωσης εκδίδεται από τον Δήμαρχο ή τον Πρόεδρο της Κοινότητας του τόπου όπου λειτουργεί το Κέντρο Αποτέφρωσης Νεκρών.Για την έκδοση της άδειας αποτέφρωσης απαιτούνται τα ακόλουθα:α) Ληξιαρχική πράξη θανάτου.β) Έγγραφη βεβαίωση ιατροδικαστή ότι η αιτία θανάτου δεν χρήζει περαιτέρω ιατροδικαστικής διερεύνησης και ότι αφαιρέθηκαν από το σώμα του νεκρού τα ακατάλληλα για αποτέφρωση ιατροτεχνικά μέρη.γ) Ρητή, χωρίς όρο ή αίρεση, δήλωση του ίδιου του προσώπου, όσο ζούσε, ότι επιθυμούσε να αποτεφρωθεί μετά θάνατον. Αν τέτοια δήλωση δεν υπάρχει, αρκεί δήλωση, των πλησιέστερων συγγενών του έως τετάρτου βαθμού, ότι ο νεκρός επιθυμούσε να αποτεφρωθεί. Σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ συγγενών του ίδιου βαθμού, αποφαίνεται ο Εισαγγελέας στην περιφέρεια του οποίου φυλάσσεται ο νεκρός. Αν ο νεκρός είναι ανήλικος, τότε απαιτείται δήλωση και των δύο γονέων του ή αντίστοιχη δήλωση από εκείνον που ασκούσε τη γονική μέριμνα του ανήλικου τέκνου.


Πριν από τρία περίπου χρόνια είχε ψηφισθεί τροπολογία σχετικά με την αποτέφρωση αλλοθρήσκων. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε σχετικά η τροπολογία: «Επιτρέπεται η αποτέφρωση νεκρών, ημεδαπών ή αλλοδαπών, των οποίων οι θρησκευτικές πεποιθήσεις επέτρεπαν τη μετά θάνατον αποτέφρωση. Προϋπόθεση για την αποτέφρωση είναι η προηγούμενη ρητή, χωρίς όρο ή αίρεση, δήλωση του θανόντος για τη σχετική επιθυμία του, ή η αντίστοιχη δήλωση των συγγενών του, εξ αίματος ή εξ αγχιστείας, έως και τον τέταρτο βαθμό, κατά σειρά τάξεως. Σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ των συγγενών που βρίσκονται στην ίδια τάξη, η σχετική απόφαση λαμβάνεται από τον εισαγγελέα, στην περιφέρεια του οποίου φυλάσσεται ο νεκρός. Προκειμένου για ανήλικα τέκνα, η δήλωση γίνεται και από τους δύο γονείς, ή από εκείνον που ασκεί τη γονική μέριμνα».

Η συγκεκριμένη τροπολογία ήρθε να καλύψει ένα κενό που υπήρχε στο νομοθετικό καθεστώς της Ελλάδας, όσον αφορά στις ανάγκες ενός και πλέον εκατομμυρίου ανθρώπων, ημεδαπών και αλλοδαπών, που ζουν στη χώρα μας. Οι συγγενείς των ανθρώπων αυτών μέχρι πρότινος έπρεπε να ταξιδέψουν ως τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, προκειμένου να υλοποιήσουν το θρησκευτικό έθιμο ταφής τους, κάτι που τους εξουθένωνε τόσο ψυχολογικά όσο και οικονομικά. Η Ελλάδα με τη σχετική τροπολογία εναρμονίζεται με το καθεστώς που ισχύει στα υπόλοιπα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Άλλωστε η αποτέφρωση επιτρέπεται σήμερα στα τρία τέταρτα του πληθυσμού της γης.

Τι γίνεται όμως με τους Έλληνες χριστιανούς Ορθόδοξους; Μπορούμε να συνάπτουμε πολιτικό γάμο αλλά δεν μπορούμε να επιλέγουμε την αποτέφρωσή μας μετά θάνατον;! Τουλάχιστον αντιφατικό ακούγεται στη λογική μου. Η τροπολογία του δικαιώματος επιλογής ταφής ή αποτέφρωσης συνδέεται αναμφίβολα με τα θεμελιώδη δικαιώματα της θρησκευτικής ελευθερίας και του αυτοπροσδιορισμού του ατόμου. Ωστόσο, στην Ελλάδα, αυτή η ρύθμιση άργησε πολύ να φτάσει έστω και σαν Προεδρικό Διάταγμα στο Συμβούλιο της Επικρατείας, που αν δεν απατώμαι μπορεί και ποτέ να μην τεθεί ποτέ σε ισχύ. Πρόκειται για ένα διάταγμα που έρχεται ίσως να ταράξει σημαντικά τα νερά της ελληνικής κοινωνίας, μιας κοινωνίας κατά βάση συντηρητικής. Πρόσφατο παράδειγμα άλλωστε ο «αφορισμός» όσων προασπίστηκαν, πόσο μάλιστα όσων εσύναψαν, το δικαίωμα του πολιτικού γάμου, που δεν πρόκειται παρά μια διοικητική πράξη, μεταξύ ομοφυλοφίλων.
Όσον αφορά στην προ τριετίας ρύθμιση περί της αποτέφρωσης αλλοθρήσκων η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν εξέφρασε καμία αντίρρηση καθώς αφορούσε αποκλειστικά ετεροδόξους και ετεροθρήσκους. Ωστόσο, ο Κύρος Χριστόδουλος, εκφράζοντας την επίσημη θέση της Εκκλησίας είχε δηλώσει: «Η Εκκλησία μας δεν έχει λόγο να απαγορεύσει οτιδήποτε στους ετερόδοξους και αλλόθρησκους. Όσον αφορά στους Ορθοδόξους χριστιανούς είναι τεταγμένη υπέρ της ταφής και όχι υπέρ της καύσεως». Με αφορμή τη σχετική τροπολογία, κατέθεσε τις απόψεις της επί του θέματος και η Ιερά Σύνοδος˙ για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, η Εκκλησία γνωρίζει και συνιστά ως μοναδικό τρόπο αποσυνθέσεως του νεκρού σώματος την ταφή σύμφωνα με την Αγία Διδασκαλία της και την απ' αιώνων Παράδοσή της.
Είναι αξιοσημείωτο, ωστόσο ότι στο εξωτερικό σε Ορθόδοξες Εκκλησίες, οι κληρικοί τελούν την νεκρώσιμη ακολουθία σε περιπτώσεις αποτέφρωσης , έστω και κατ΄ οικονομίαν. Όλες οι άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες στην Ευρώπη έχουν προ πολλού αποδεχθεί την καύση των νεκρών, ενώ σε σχετική ρύθμιση στο Κανονικό της Δίκαιο έχει προχωρήσει και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία από το 1983 - εκφράζοντας απλώς την προτίμησή της στην ταφή. Παράλληλα στη Γαλλία και στην Αγγλία η αποτέφρωση έχει επιτραπεί από τον 18ο και τον 19ο αιώνα αντίστοιχα! Σήμερα, τρία χρόνια μετά ίσως και η Ελληνική Εκκλησία αλλά και οι θρησκόληπτοι πιστοί της ίσως αποδειχθούν πιο ανοιχτοί και ανεκτικοί σε αυτή τη νέα ρύθμιση που επί της ουσίας επικυρώνει μία έκφανση του αναφαίρετου δικαιώματος της αυτονομίας του ατόμου.
Σ’ ό,τι αφορά τις περιβαλλοντικές παραμέτρους και τις πιθανές επιπτώσεις της πρακτικής της αποτέφρωσης δεν είμαι ο πλέον αρμόδιος για να τα αναλύσω. Απλά αναλογιστείτε πόσα νεκροταφεία υπάρχουν και πόσοι διαθέσιμοι χώροι ενταφιασμού των νεκρών σε αυτά. Επιπλέον, η εικόνα των συγγενών την ώρα που πάνε να ξεθάψουν τον νεκρό και με τρόμο διαπιστώνουν ότι δεν έχει λιώσει, μόνο φρίκη προκαλεί.
Τα αποτεφρωτήρια των νεκρών είναι υπερσύγχρονοι κλίβανοι μέσα στους οποίους εισέρχεται η σορός με το φέρετρο, αφού πρώτα έχουν αφαιρεθεί όλα τα μεταλλικά αντικείμενα. Ο χρόνος που χρειάζεται για την ολοκλήρωση της καύσης δεν ξεπερνά τη μία - μιάμιση ώρα.
Το κόστος της αποτέφρωσης κινείται συνήθως στα 500 ευρώ. Συγκριτικά τα χρήματα που χρειάζονται για την αποτέφρωση είναι πολύ λιγότερα από τα έξοδα ταφής.
Πέρα, από κάθε πολιτική, θρησκευτική ή κοινωνική διαφοροποίηση, η συμπεριφορά απέναντι στο σώμα του νεκρού, ιστορικά, αποτελούσε πάντα καίριο πολιτισμικό στοιχείο. Ακόμα και οι εχθροί, σε καιρούς πολέμου, προέβαιναν σε εκεχειρίες προκειμένου να συλλέξουν τα πτώματα των νεκρών συμπολεμιστών τους και να τους κηδέψουν με τα αντίστοιχα θρησκευτικά έθιμα. Το ζήτημα της κατάληξης των νεκρών είναι, συνεπώς, απόλυτα ουσιώδες και η αντιμετώπισή του απαιτεί ωριμότητα από την κοινωνία.
Κάθε άνθρωπος έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να ορίζει τη ζωή και το σώμα του, πριν και μετά το θάνατό του. Η επίσημη θρησκεία μας ενδιαφέρεται για τη σωτηρία της ψυχής των πιστών της, η τύχη του σώματος μετά θάνατον είναι ένα ζήτημα το οποίο οι Πατέρες της Εκκλησίας μας οφείλουν να συζητήσουν με αντικειμενικότητα και ανοιχτό πνεύμα, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψιν τους τα ατομικά δικαιώματα που έχει ο κάθε άνθρωπος ανεξάρτητα, και πάνω από τις όποιες θρησκευτικές του πεποιθήσεις.

Ο διαχωρισμός Κράτους και Εκκλησίας γίνεται ακόμη πιο επιτακτικός σε τέτοιου είδους ζητήματα όπως αυτό της επιλογής διαχείρισης του σώματος μετά θάνατον. Μέχρι που φτάνουν οι δικαιοδοσίες της Εκκλησίας σε ότι αφορά τον τρόπο ζωής του ανθρώπου σ' ένα Δημοκρατικό πολίτευμα; Και ποιο είναι το βήμα που δίνεται στην ελληνική κοινωνία για να μιλήσει, να ενημερωθεί και να κάνει τις επιλογές της;Ποιος ορίζει πως θα ζήσουμε αλλά τελικά και πως θα φύγουμε από τη ζωή; Κι αν δεν είμαστε εμείς κύριοι του εαυτού μας για τόσο ευαίσθητα προσωπικά ζητήματα, τότε που έγκειται η εφαρμογή των βασικών δικαιωμάτων που διασφαλίζει η Δημοκρατία;

Φτάσαμε στο μηδέν!

«Νέα Μεταπολίτευση» χαρακτηρίζουν πολλοί αναλυτές την πολιτική κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει την τελευταία περίοδο. Η αλήθεια είναι ότι για πρώτη φορά μετά το 1974 παρατηρείται τέτοια κρίση στο πολιτικό σύστημα που μπορεί να επιφέρει ακόμη και την αποσταθεροποίησή του. Και δεν περιέρχομαι σε κινδυνολογία. Το πολιτικό σκηνικό της χώρας χαρακτηρίζεται από κατάχρηση εξουσίας, διαφθορά, ασυδοσία, κουμπάρους, ξεπούλημα των δημόσιων επιχειρήσεων. Με μία λέξη παρακμή.

Παρατηρώντας τα γεγονότα, όπως εξελίσσονται μπροστά στα μάτια μας τα τελευταία χρόνια, μοιάζουν να είναι αλληλένδετα. Μοιάζουν σαν μια συγκροτημένη προσπάθεια αποδόμησης του πολιτικού ελληνικού συστήματος. Η πλειονότητα των ελληνικών νοικοκυριών βρίσκονται στο χείλος της φτώχειας. Το εισόδημά τους δε φτάνει πια να καλύψει ούτε τις βασικές τους ανάγκες. Η ακρίβεια έχει αναχθεί σε ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία. Η νεολαία αντιμετωπίζει τον εφιάλτη της ανεργίας καθημερινά, ή στην καλύτερη περίπτωση τον μισθό της πείνας. Αυτόν των 700€. Ο κόσμος βοά για σκάνδαλα με ομόλογα, κουμπάρους, στημένους διαγωνισμούς, και την ίδια ώρα στα περιοδικά και στις τηλεοπτικές εκπομπές παρελαύνουν νυν και πρώην υπουργοί να απολαμβάνουν διακοπές μέσα στη χλιδή στα πιο κοσμοπολίτικα ελληνικά νησιά.

Όλα μοιάζουν να καταρρέουν. Ο πρωθυπουργός άφαντος. Όλα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης έχουν στραφεί στα εσωτερικά της αντιπολίτευσης. Είναι πρωτοφανές το γεγονός ότι ενώ η ελληνική κοινωνία περνάει τέτοια κρίση οικονομική και πολιτική το ενδιαφέρον των μίντια επικεντρώνεται στα εσωτερικά της αντιπολίτευσης. Στα δελτία των 8 περισσότερο παρακολουθούμε σχολιαστές, γιατί δεν πρόκειται για ρεπόρτερς, να αναλύουν γιατί και ποιοι «σφάζονται» στο ΠΑ.ΣΟ.Κ, τι ποσοστά παίρνει στις δημοσκοπήσεις. Για την «ταμπακέρα» του σκανδάλου της Siemens, τα πραγματικά σκάνδαλα στο υπουργείο Πολιτισμού, που ένας άνθρωπος έφτασε στο σημείο να αποπειραθεί να αυτοκτονήσει, για την ανεξέλεγκτη άνοδο των τιμών, όλα περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Πρωτοσέλιδα γίνονται οι διαγραφές των στελεχών του ΠΑ.ΣΟ.Κ., η προσωπική ζωή του Ζαχόπουλου. Οι νομολογίες που περνάει μεσάνυχτα η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, η κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος στις δεύτερες και τρίτες.

Φτάσαμε στον πάτο κύριοι. Όλα τα πολιτικά κόμματα έκαναν τον κύκλο τους. Η αναδιάρθρωση του πολιτικού συστήματος αποτελεί κοινωνική απαίτηση. Πολίτες και πολιτικοί οφείλουμε να προχωρήσουμε στην αυτοκριτική μας. Αυστηρή, ειλικρινή αυτοκριτική. Για να περάσουμε σε μια νέα εποχή. Για να επαναδομηθεί η σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτών και πολιτικών. Απαιτείται αυτοκάθαρση από κάθε πολιτικό χώρο. Όχι μεγαλοστομίες, όχι ανανέωση «βιτρίνας». Ακόμη κι αν αυτό έχει βραχυπρόθεσμα πολιτικό κόστος, όπως αναπόφευκτα γίνεται στην περίπτωση του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Η υπόθεση της Siemens είναι ίσως η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ίσως είναι η ταφόπλακα σ’ ένα πολιτικό σύστημα που έχει ήδη πεθάνει. Κάποιοι νομίζουν ότι αν δεν εμπλακεί το όνομά τους στο έγκλημα πλέον SIEMENS, θα βγουν καθαροί, νικητές, αμόλυντοι. Γελιέστε κύριοι. Ή θα βάλουμε το μαχαίρι στο κόκαλο, πέρα από προσωπικές ιδιοτέλειες και μικροκομματικά συμφέροντα, ή θα μας πάρει όλους μαζί της. Η κυβέρνηση κατέλυσε θεσμούς και αξίες προκειμένου να κλείσει αυτήν την αμαρτωλή υπόθεση. Και για να πετύχει την συγκάλυψη, πριν αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια που την ενοχοποιούσε, χρησιμοποιεί απροκάλυπτα την Δικαιοσύνη. Καταρρακώνει το κύρος της. Βρισκόμαστε, ακόμη κι αν δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει όλοι, σε μία κρίσιμη, ίσως στην πιο κρίσιμη καμπή της ελληνικής πολιτικής ιστορίας μετά τη Μεταπολίτευση.

Η Ελλάδα αποτελεί πλέον μέρος μιας Ευρωπαϊκής πολιτικής. Μέρος ενός Ευρωπαϊκού σχεδιασμού, στον οποίο τα τελευταία πέντε χρόνια είμαστε απόντες. Από ισάξιοι συνομιλητές μετατραπήκαμε σε δακτυλοδεικτούμενους αναξιόπιστους εταίρους. Διασυρθήκαμε διεθνώς με μεγαλύτερη εθνική αποτυχία μας την διαπόμπευση για τη μη εφαρμογή της συνθήκης του Κιότο. Οι Δημόσιες Σχέσεις δεν καλύπτουν την πολιτική ανεπάρκεια. Η Ευρωπαϊκή χάραξη έχει πάρει μία νεοφιλελεύθερη πορεία που βυθίζει τους Ευρωπαίους πολίτες στην ανεργία και στη φτώχεια. Πρόσφατο παράδειγμα, η κοινοτική οδηγία για τις 65 ώρες εργασίας, που μας γυρίζει στον εργασιακό Μεσαίωνα.

Τα παραμάγαζα που έφτιαχνε το κάθε μεγαλοστέλεχος για μικροκομματικές συναλλαγές και ψηφοθηρικές βλέψεις ήρθε η ώρα να διαλυθούν. Αυτό σημαίνει αναπόφευκτα ρήξη. Η αποκαθήλωση του κατεστημένου δεν είναι εύκολη υπόθεση. Απαιτεί πολιτική βούληση. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δε φαίνεται διατεθειμένη να συγκρουστεί. Η νεολαία αυτού του τόπου όμως, οι υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας δεν μπορεί και δεν πρέπει να ανεχθούν άλλο αυτόν τον πολιτικό ξεπεσμό, αυτόν τον κοινωνικό κατήφορο. Οι πολιτικές νεολαίες πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Να αναλογιστούν τους λόγους ύπαρξής τους. Να ενεργοποιηθούν, να εμπνεύσουν. Δεν επιτρέπεται να συνεχίσουν να υπάρχουν ως ουρές πολιτικών στελεχών των πολιτικών τους φορέων. Δεν επιτρέπεται να υπάρχουν με αυτοσκοπό την κομματική τους ανέλιξη. Οι νεολαίες πρέπει να γίνουν φορείς μιας ώριμης, συγκροτημένης, εναλλακτικής φωνής. Μιας φωνής που θα εκφράζει και θα αντιπροσωπεύει το σύνολο της νέας γενιάς και θα δίνει την άλλη πρόταση. Οι μειοψηφίες που διαβάλλουν την αξιοπιστία της πολιτικής πρέπει να απομονωθούν και να απομακρυνθούν εκ των έσω. Αυτό απαιτεί ενεργούς πολίτες.

Η ανατροπή πρέπει να γίνει τώρα και είναι ευθύνη όλων μας. Τώρα είναι η ευκαιρία για την υλοποίηση της συμμετοχικής Δημοκρατίας. Η συλλογική κινητοποίηση ως καταναλωτές με τα μποϋκοτάζ απέδωσε καρπούς. Είναι ώρα να αντιληφθούμε και τη δύναμή μας ως πολίτες. Ως τέτοιους πρέπει να απαιτήσουμε να μας αντιμετωπίζουν. Ως ενεργούς, ως μάχιμους πολίτες, που απαιτούμε, που κρίνουμε, που αποφασίζουμε για το μέλλον μας. Όλοι μαζί για να επανιδρύσουμε ένα πολιτικό σύστημα, που θα υπηρετεί πραγματικά τα συμφέροντα των εργαζομένων, του Ελληνικού λαού, των δημιουργικών δυνάμεων του τόπου. Φτάνει πια η κατάχρηση, η κατάφορη κατάχρηση της εξουσίας, φτάνει πια η υπονόμευση της Δημοκρατίας από μια κυβέρνηση που είναι συνεχώς απούσα!

ααα!!!να μην το ξεχάσω.. μέσα σε όλη την γκρινια για το πολιτικό σκηνικό δε θέλω να παραλείψω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ!Η ριζική ανανέωση του blog οφείλεται στον ταλαντούχο dr.Seeng!!Ευχαριστώ γιατρέ!

Ακόμη δεν μπήκε το καλοκαίρι και… καήκαμε!

Δεν πρόλαβε να μπει η καλοκαιρινή περίοδος και οι καταστροφικές πυρκαγιές «αναζωπυρωθήκαν». Χθες το μεσημέρι ξαναζήσαμε τον εφιάλτη του περασμένου Αυγούστου. Παρακολουθούσαμε στις τηλεοράσεις μας συγκλονισμένοι να καίγεται ο Υμηττός!

Η φωτιά που ξέσπασε, λόγω των ισχυρών ανέμων, πήρε γρήγορα μεγάλες διαστάσεις. Η Πυροσβεστική καθυστέρησε να επέμβει. Μετά τις τραγικές σκηνές και τις συνέπειες των περσινών εφιαλτικών πυρκαγιών η κυβέρνηση δεν έχει λάβει τα υποτυπώδη μέτρα για να οχυρώσει τις δασικές εκτάσεις και το φυσικό πλούτο της χώρας.
Η αμέλεια εκ μέρους των αρμόδιων υπηρεσιών υπήρξε καταστροφική! Χρειάστηκαν πάνω από 45 λεπτά για να φτάσουν στην περιοχή όπου ξέσπασε η φωτιά τα πρώτα εναέρια μέσα, τη στιγμή που υπήρχε προειδοποίηση υψηλού κινδύνου πυρκαγιάς στην περιοχή. Όπως αποκαλύπτει η εφημερίδα «τα Νέα» οι δήμοι είχαν στείλει από τον Ιανουάριο τις μελέτες στο Δασαρχείο Πεντέλης, το οποίο είναι αρμόδιο για να δώσει άδεια να προχωρήσουν σε απλό καθαρισμό των ξερών χόρτων στα όρια του Υμηττού. Οι καθαρισμοί εγκρίθηκαν στις 27 Μαΐου! Ο Δήμος Γλυκών Νερών ολοκλήρωσε τους καθαρισμούς από τα ξερόχορτα μόλις την περασμένη Δευτέρα.

Φυσικά δεν είναι ανάγκη να επισημάνουμε ότι δεν υπήρχε και καμία επάρκεια στη φύλαξη και στην αστυνόμευση, ως μέτρο πρόληψης για τις πυρκαγιές. Είναι σαν να αφήνεις το σπίτι σου ορθάνοιχτο να λείπεις και να αναρωτιέσαι γιατί σε έκλεψαν! Κανένας δε δικαιολογεί τους εμπρηστές. Κανένας όμως δεν μπορεί να αποσιωπήσει και τις ευθύνες. Είναι ανεπίτρεπτο να είναι Ιούνιος και ακόμη να μην υπάρχει οργανωμένο σχέδιο πρόληψης και καταστολής των πυρκαγιών. Είναι ανεπίτρεπτο να γίνεται επιστράτευση δυνάμεων από άλλους Νομούς την ώρα της πυρκαγιάς αφήνοντας ακάλυπτες άλλες περιοχές.

Το περασμένο καλοκαίρι, μόνο στον τόπο μου στην Κρήτη, βρήκαν τραγικό θάνατο τρεις εποχικοί δασοπυροσβέστες από το πεζοπόρο τμήμα του Ηρακλείου. Από πέρυσι αυτό που άλλαξε είναι οι 400 πυροσβέστες που συνταξιοδοτήθηκαν λόγω του ασφαλιστικού! Τα κενά στο Πυροσβεστικό Σώμα είναι τεράστια.. Η κυβέρνηση κωλυσιεργεί στην πρόσληψη νέων πυροσβεστών. Οι εποχικοί πυροσβέστες δεν έχουν ακόμα προσληφθεί. Η προμήθεια του εξοπλισμού των εποχικών πυροσβεστών, που αναδείχθηκε σε μείζον θέμα στην περσινή τραγωδία οπισθοδρομεί. Οι μάσκες, τα φίλτρα τους και τα μπλουζάκια είναι προγραμματισμένα να τους δοθούν μέχρι και το τέλος της αντιπυρικής περιόδου. Καμία σοβαρή εργασία καθαρισμού δασικών περιοχών, ούτε διάνοιξη δασικών οδών για τα πυροσβεστικά οχήματα, ούτε διάνοιξη αντιπυρικών ζωνών.

Οι κάτοικοι των περιοχών που επλήγησαν από τις περσινές πυρκαγιές ζουν εγκαταλελειμμένοι με τις προεκλογικές υποσχέσεις να παραμένουν υποσχέσεις. Η κυβέρνηση Καραμανλή τίθεται προ των ευθυνών της για ό,τι ακολουθήσει. Τα δημοσιεύματα για τα αναγκαία μέτρα κυκλοφορούσαν από τον Μάρτιο. Είναι Ιούνιος. Οι πρώτες δασικές εκτάσεις κάηκαν. Ας μην θρηνήσουμε άλλα θύματα και αυτό το καλοκαίρι.

Όταν ο παράδεισος γίνεται κόλαση..

Το Ρέθυμνο είναι ένας μικρός παράδεισος.. Στ’ αλήθεια είναι. Χιλιάδες φοιτητές ζουν το όνειρο σε αυτήν τη μικρή παραδοσιακή πόλη με τα πάμπολλα πλακόστρωτα σοκάκια που γεμίζουν με φοιτητές που πίνουν τις ρακές τους κάνοντας πολύωρες συζητήσεις για τα μαθήματα, την καθημερινότητά, τα όνειρα τους. Το Πανεπιστήμιο δίνει ζωή χειμώνα καλοκαίρι σε αυτήν την όμορφη πόλη με τους φιλόξενους ντόπιους κατοίκους που σ’ αγκαλιάζουν σαν οικογένειά τους από την πρώτη στιγμή που θα πατήσεις το πόδι σου στην πόλη τους.

Ένα από αυτά τα συνηθισμένα, όμορφα, ανοιξιάτικα βράδια ήταν κι εκείνο της Παρασκευής 16 του Μάη που στιγμάτισε την ακαδημαϊκή κοινότητα, την πόλη, το νησί ολόκληρο. Ο Μανώλης γύριζε με την παρέα του από μια νυχτερινή τους έξοδο. Γύρω στις 5 τα ξημερώματα βρέθηκαν στο λάθος μέρος, την λάθος ώρα. Εγώ για παράδειγμα πέρασα από το ίδιο σημείο δυο ώρες νωρίτερα. Έξω από ένα σουβλατζίδικο στην παλιά πόλη, ένα πολυσύχναστο δρόμο, διασταυρώθηκαν με έναν 30χρονο από τον Μυλοπόταμο και κατά λάθος του έριξε το σουβλάκι. Αυτό ήταν αρκετό για να στοιχίσει τη ζωή ενός 21χρονου αγγέλου. Τη ζωή ενός παιδιού που φοιτούσε στο τμήμα Ιστορίας - Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, ενός παιδιού με τόσα όνειρα. Μετά από έντονη λογομαχία ο έλεγχος ξέφυγε και ο δράστης κυνήγησε το Μανώλη όπου και έδωσε τέλος στη σύντομη ζωή του με μια μαχαιριά στην καρδιά. Μια μαχαιριά στην καρδιά!

Μπορεί να το χωρέσει το μυαλό σου; Γιατί το δικό μου όχι! Δεν μπορώ να καταλάβω πως ένας άνθρωπος μπορεί να χτυπήσει ένα παιδί στην καρδιά. Πως γίνεται ένας άνθρωπος να αφαιρέσει μια ζωή τόσο βίαια. Πως γίνεται ένας άνθρωπος να στερήσει το παιδί από τη μάνα του.

Ο δολοφόνος του Μανώλη είναι ο ίδιος άνθρωπος που πριν δύο μήνες είχε αποφυλακιστεί έχοντας εκτίσει ποινή φυλάκισης δέκα χρόνων, γιατί πριν δώδεκα χρόνια μόλις στα 19 του, είχε δολοφονήσει έναν άλλο άνθρωπο τον πρόεδρο του Αγροτικού Συνεταιρισμού Γωνιών Πεδιάδος στο Ηράκλειο κατά τη διάρκεια ληστείας. Αποφυλακίστηκε υπό όρους από τις φυλακές Αλικαρνασσού και μόλις μετά από λίγες μέρες διέπραξε το επόμενο έγκλημά του. Αμέσως μετά την έξοδό του από ένα σωφρονιστικό ίδρυμα στο οποίο έμεινε, επαναλαμβάνω, για δέκα χρόνια.

Τελικά άνθρωπος γεννιέσαι ή γίνεσαι; Ουδείς εκκών ή ακκών κακός; Υπάρχει κάποιο γονίδιο στο οποίο μπορούμε να ρίξουμε το βάρος της βίαιης συμπεριφοράς και της δίψας για αίμα; Ή μήπως αυτό το γονίδιο είναι η πολιτεία με την αδιαφορία και την εγκατάλειψη που επιδεικνύει σε περιοχές που παρουσιάζουν έντονη βίαιη συμπεριφορά και εφήβους που έχουν πάρει επικίνδυνους δρόμους; Οι φυλακές γιατί υπάρχουν; Για να τιμωρούν ή να σωφρονίζουν; Η Δικαιοσύνη είναι τυφλή ή κάνει τα στραβά μάτια για κουμπάρους και συντέκνους; Φταίνε οι φιλήσυχοι Ρεθυμνιώτες για τέτοια γεγονότα ή είναι κι αυτοί θύματα της κακοφημίας μιας μειοψηφίας περιθωριοποιημένου πληθυσμού; Πόσα ερωτηματικά υπάρχουν στο μυαλό μου ακόμη! Ξέρω όμως ότι ποτέ δε θα πάρω απάντηση.. θ’ αλλάξει τουλάχιστον ποτέ κάτι;! Το Ρέθυμνο είναι ένας μικρός παράδεισος.. μην το απομονώσουμε, θα έχει τα αντίθετα αποτελέσματα πιστέψτε με!

Μανώλη.. καλό ταξίδι!

Καυσωνας....ανατιμήσεων!!!

Καύσωνας δεν παρατηρείται λόγω των θερμοκρασιών αλλά λόγω της φωτιάς στα μπατζάκια των καταναλωτών! Νέες ανατιμήσεις μας περιμένουν μέσα στον Ιούνιο. Οι βιομηχανίες τροφίμων και οι προμηθευτές έχουν ήδη ενημερώσει τις αλυσίδες σούπερ μάρκετ για νέο κύκλο ανατιμήσεων σε περίπου 500 βασικά προϊόντα. Πρόκειται για ανατιμήσεις που θα φθάνουν έως 18%! Πόσο ακόμη θα αυξηθούν οι τιμές; Ήδη μέσα σ’ ένα χρόνο σε πολλά προϊόντα παρατηρείται διπλασιασμός των τιμών. Όσοι επιχειρούν να μας πείσουν ότι για όλα φταίει η τρελή κούρσα του «μαύρου χρυσού» γελιούνται. Μπορεί η πλειονότητα του κόσμου να μην είναι οικονομολόγοι αλλά και τέτοια «τούβλα» δε τα καταπίνει αμάσητα. Η κυβέρνηση της Ν.Δ έχει αποτύχει παταγωδώς να ελέγξει την πορεία των τιμών. Στην απόγνωσή της ανακοινώνει ξανά και ξανά τα 41 περιβόητα μέτρα κατά της ακρίβειας, τα οποία αποδεικνύονται κάτι λιγότερο και από ασπιρίνες στον τρομερό πονοκέφαλο της ανόδου των τιμών.

Στη νέα λίστα των νέων ανατιμήσεων περιλαμβάνονται βασικά προϊόντα όπως φρέσκο γάλα, τυροκομικά, καφέδες, άλευρα, αλλαντικά, σαπούνια πολλά από τα οποία έχουν ανατιμηθεί δύο και τρεις φορές μέσα στον τελευταίο χρόνο. Το ΙΝ.ΚΑ έχει προκηρύξει εβδομάδα μποϊκοτάζ για τα ζυμαρικά μπροστά στην ανικανότητα της κυβέρνησης να προστατεύσει τους καταναλωτές. Ωστόσο τα μακαρόνια και το ρύζι είναι από τα πιο οικονομικά τρόφιμα που μπορεί να προμηθευτεί μια ελληνική οικογένεια. Και σαν να μην έφταναν όλες αυτές οι ανατιμήσεις σε βασικά προϊόντα διατροφής το υπουργείο Ανάπτυξης ανακοίνωσε 5% αύξηση και στα δίδακτρα των ενδιάμεσων τάξεων των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων όλων των βαθμίδων.

Εν μέσω όλων αυτών των εξελίξεων η κυβέρνηση μένει παθητικός παρατηρητής και μάλιστα αυτοαναιρείται. Το υπουργείο Οικονομικών «άδειασε» το υπουργείο Ανάπτυξης για το μέτρο της αναγραφής στα τιμολόγια των εκπτώσεων που χορηγούν οι βιομηχανίες στα σούπερ μάρκετ και ανέδειξαν οι ίδιοι την προχειρότητα με την οποία συντάχθηκε ο σχετικός κατάλογος των μέτρων κατά της ακρίβειας. προϊόντων από τους χονδρεμπόρους αποκλειστικά με τη χρήση δίγραμμων επιταγών- έχουν εκδοθεί από τράπεζα και τα χρήματα για την εξόφλησή τους είναι δεσμευμένα- στο υπουργείο Οικονομικών σημειώνουν ότι, παρά το γεγονός ότι θα δημιουργήσει δυσκολίες στις συναλλαγές, μπορεί να εφαρμοστεί.

Η Ν.Δ εξαγγέλει μέτρα προστασίας των καταναλωτών τα οποία μόνη της αναιρεί ως μη εφαρμόσιμα. Τι μένει να περιμένουμε από μια τόσο αναξιόπιστη κυβέρνηση; Δυστυχώς τα χειρότερα.