1 χρόνος από τον φόνο του Αλέξη.. τον τιμήσαμε με συμπλοκές κι ακόμη περισσότερη βία

Με σπασίματα, προσαγωγές, ξύλο και εικόνες ντροπής να κάνουν το γύρο του κόσμου τιμήσαμε τη μνήμη του αδικοχαμένου Αλέξη. Κάποιοι ανεγκέφαλοι σε κάθε πορεία εισβάλλουν στο πλήθος που διαδηλώνει μετατρέποντας τον αγώνα διαμαρτυρίας ευσυνείδητων πολιτών σε καραγκιοζιλίκι ενώ από την άλλη πλευρά κάποιοι εξίσου ανεγκέφαλοι από τις αστυνομικές δυνάμεις σπάνε στο ξύλο όποιον βρίσκουν μπροστά τους αμαυρώνοντας και στιγματίζοντας ολόκληρο το ελληνικό σώμα.
Τα γεγονότα προφανώς τα παρακολουθώ από τα διαδικτυακά ελληνικά μίντια αλλά και τα αγγλικά sites και την τηλεόραση που όπως πριν ένα χρόνο, έτσι και φέτος παρουσιάζουν την Ελλάδα σαν «ξέφραγκο αμπέλι», αν και ίσως αυτή να είναι και η πραγματικότητα. Και καλούμαι έπειτα να απαντήσω στο τι συμβαίνει στην Ελλάδα.. και άντε να εξηγήσεις.
Ένας φόνος πριν ένα χρόνο σήκωσε χιλιάδες νέους από τον καναπέ τους, ξεσήκωσε την κοινωνία αλλά ταυτόχρονα έσπευσαν πολιτικάντηδες να τον καπηλευτούν και ανεγκέφαλοι να τον αμαυρώσουν με βίαια επεισόδια. Σε πορείες που γίνονται κατά της ανεξέλεγκτης βίας εκ μέρους της αστυνομίας, για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ξεσπούν ακόμη πιο βίαια επεισόδια.
Οι παράγοντες που έχουν οδηγήσει σε αυτήν την πραγματικότητα είναι πολυεπίπεδοι. Θεωρώ όμως τους πιο θεμελιώδεις την έλλειψη παιδείας, εκπαίδευσης και κοινωνικών υποδομών. Σε μερικές μέρες και πάλι η «φασαρία» θα καταλαγιάσει όμως τα αίτια που τη δημιούργησαν θα συνεχίσουν να υπάρχουν και θα δοθεί και πάλι μία αφορμή για να ξυπνήσει και πάλι τις συνειδήσεις όλων των νέων που βιώνουν την καταπίεση, την αναξιοκρατία, το ανέλπιδο μέλλον από μία κοινωνία και ένα κράτος που επιδεικτικά τους αγνοεί και μια αστυνομία- τρομονομία που αντί να διασφαλίζει την προστασία τους τους θεωρεί εν δυνάμει εγκληματίες.

Νέα προσπάθεια υποβάθμισης της Ανώτατης Εκπαίδευσης της χώρας

Και ενώ η Ελληνική Παιδεία ταλανίζεται από πολλούς και σημαντικούς εσωτερικούς κι εξωτερικούς παράγοντες έρχεται να προστεθεί ακόμη ένα βαρύ πλήγμα. Παρά το ότι οι βιβλιοθήκες των Ελληνικών Πανεπιστημίων και Τεχνολογικών Ιδρυμάτων είναι ελλειπείς, η πρόσβαση σε ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες δίνει τη δυνατότητα σε φοιτητές, ερευνητές και εν γένει ακαδημαϊκούς να εκπονήσουν την έρευνά τους με επάρκεια και χωρίς υψηλό κόστος. Ωστόσο φαίνεται ότι το Υπουργείο Παιδείας αντί για βήματα προς την ενίσχυση της δημόσιας δωρεάν Παιδείας, που παρά τα όποια προβλήματα καταφέρνει να παράγει σημαντική και αξιόλογη έρευνα, παρεμποδίζει το έργο της. Σε αντίθεση με τις υποσχέσεις του νυν Υπουργού Παδείας Άρη Σπηλιωτόπουλου για ενίσχυση της οριζόντιας δράσης των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών, συμπεριλαμβανομένων των συνδρομών στα ηλεκτρονικά περιοδικά για την τριετία 2009-2011, είναι ορατός και άμεσος ο κίνδυνος διακοπής πρόσβασης των Ανώτατων και Ερευνητικών Ιδρυμάτων σε περισσότερους από 9.000 τίτλους επιστημονικών ηλεκτρονικών περιοδικών. Κυρίως για όσους ασχολούμαστε με την έρευνα γίνονται άμεσα αντιληπτές οι ολέθριες συνέπειες που θα έχει μία τέτοια εξέλιξη. Ο Σύνδεσμος Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών έχει αναρτήσει σχετική ανακοίνωση στον ηλεκτρονικό ιστότοπο που διατηρεί ενώ με συλλογή ηλεκτρονικών υπογραφών κάνει μία ύστατη προσπάθεια να ασκήσει πίεση προς το Υπουργείο Παιδείας και να παρεμποδίσει μια τέτοια ενέργεια. Οι πιο καχύποπτοι και γνωρίζοντας το παρελθόν της παρούσας κυβέρνησης μπορούν εύκολα να κάνουν μια σύνδεση της υποβάθμισης των Ελληνικών Ανώτατων Εκπαιδευτικών και ερευνητικών Ιδρυμάτων με την προσπάθεια επιβολής και αναγνώρισης της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Στην εποχή της νέας τεχνολογίας, της επανάστασης του διαδικτύου, της ηλεκτρονικής επικοινωνίας και πληροφόρησης εμείς γυρίζουμε στην εποχή του λίθου.
Συγχαρητήρια!

πηγή:neolaia.gr

Ευρωεκλογές εν όψει..

Κι ενώ το μίζερο πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα συνεχίζεται, με τα σκάνδαλα και τις μίζες να επικρατούν, τραβάμε ολοταχώς τουλάχιστον για Ευρωεκλογές. Και λέω τουλάχιστον γιατί δεν ξέρεις ποτέ πότε ο κουρασμένος μας πρωθυπουργός θ’ αποφασίσει να ξεκουράσει το ταλαιπωρημένο του κορμί..
Όπως ήταν αναμενόμενο τα γκάλοπ και οι δημοσκοπήσεις έχουν την τιμητική τους αυτήν την περίοδο με τα αποτελέσματα ωστόσο να αναδεικνύουν ως τον μεγαλύτερο νικητή.. την αποχή. Κι ενώ το 1974, μόλις 35 χρόνια πίσω, χιλιάδες άνθρωποι έδιναν τη ζωή τους κυριολεκτικά για να έχουμε το δικαίωμα να αποφασίζουμε εμείς για το μέλλον το δικό μας και της χώρας μας σήμερα στην δημοκρατική Ελλάδα εμείς οι ίδιοι χαρίζουμε σε κάποιους τις μοίρες μας και μένουμε ξαπλωμένοι στον καναπέ μας βρίζοντας τις τηλεοράσεις μας. Βρίζοντας εκείνους που εμείς επιτρέψαμε να μπουν στη Βουλή ξανά και ξανά. Έχουμε μάθει πια, έχουμε συνηθίσει, κι έχουμε βολευτεί στο να μεταθέτουμε τις ευθύνες μας πάντα στους άλλους. Όχι οι πολιτικοί μας δεν είναι αθώες περιστέρες που άδικα τα αδηφάγα Μ.Μ.Ε τους κατηγορούν και τους κατασπαράζουν αλλά ισάξιες ευθύνες έχουμε κι εμείς οι πολίτες, οι ψηφοφόροι. Εκλέγουμε εκείνους που μας βολεύουν σε μια θεσούλα στο Δημόσιο, που μας σβήνουν μία κλήση της δημοτικής αστυνομίας. Τους ανθρώπους δηλαδή που μας αποδεικνύουν εξαρχής ότι ξεπουλιούνται για μια ψήφο σ’ αυτούς τους ανθρώπους δίνουμε ψήφο εμπιστοσύνης.
Κι αν τους εκπροσώπους μας στη βουλή τους εκλέγουμε με γνώμονα το προσωπικό μας συμφέρον αναρωτιέμαι πως θα ψηφίσουμε για την σύνθεση της Ευρωβουλής και αν θα ψηφίσουμε γενικότερα. Ένας θεσμός που η πλειοψηφία των πολιτών δεν ξέρει ούτε τη λειτουργία του, ούτε και τους σκοπούς τους. Και πάλι έχουμε βολευτεί στην ιδέα ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελείται από μια ομάδα γραφειοκρατών που μας επιβάλλουν πρόστιμα αλλά ενίοτε τη βλέπουμε και σαν μια πηγή εσόδων. Κατά πως μας βολεύει δηλαδή.
Θέλω να αποδώσω την ευθύνη για τις απόψεις μας στην ελλιπή ή διαστρεβλωμένη - ασκόπως ή επί σκοπώ- ενημέρωση. Θέλω να πιστεύω πως η γενιά μας θα κάνει την υπέρβαση και θα αντιδράσει παίρνοντας εκείνη τον έλεγχο. Συμμετέχοντας και αποφασίζοντας εκείνη για τους εκπροσώπους μας για το ρου της πολιτικής ιστορίας. Μια γενιά πιο μορφωμένη, με περισσότερα υλικά αγαθά αλλά χωρίς ευκαιρίες, χωρίς προοπτικές, μ’ ένα πολιτικό κερδοσκοπικό παιχνίδι τόσα χρόνια να παίζεται σε βάρος της. Ενόψει των ευρωεκλογών λοιπόν φοιτητές Επικοινωνίας από το πανεπιστήμιο του Leeds της Αγγλίας έστησαν, σκηνοθέτησαν και κυκλοφόρησαν μία ταινία – ντοκιμαντέρ μικρού μήκους με τον τίτλο “Do it like a European?”. Σκοπός η ενημέρωση για την Ευρωπαϊκή ένωση και η προτροπή για συμμετοχή των νέων στις επικείμενες εκλογές. Μία πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία από νέους που μ’ έναν καινοτόμο τρόπο προσπαθούν να μοιραστούν τις ιδέες τους με άλλους νέους ευρωπαίους πολίτες. Η ερωτική πλοκή, οι γνώριμοι χαρακτήρες στην Ευρώπη του σήμερα όπως τη βιώνουμε σε βάζουν στη θέση του πρωταγωνιστή και όχι του θεατή. Οι ευκαιρίες που ψάχνει η γενιά μας δημιουργούνται όταν εμείς τις απαιτήσουμε. Μέσα από δράσεις που μπορεί να έχουν αποτέλεσμα, που θα μας βάλουν σε θέση ισάξιου συνομιλητή και εκεί είναι που θα κερδίσουμε το παιχνίδι γιατί υπερέχουμε.. μπορούμε ακόμη και κάνουμε όνειρα.

Παρακολουθείστε το docudrama εδώ
ή επισκεφτείτε το neolaia.gr

Αλλαγές στο σύστημα εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση.. και στο φετινό!

Κάθε που αλλάζει κυβέρνηση ή Υπουργός Παιδείας αλλάζει και το πρόγραμμα εισαγωγικών εξετάσεων στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας. Για το φετινό σύστημα των Πανελληνίων Εξετάσεων ανακοινώθηκαν οκτώ αλλαγές και μία «δώρο» που θα ισχύσει το 2010.
Έτσι, μπακαλίστικα αντιμετωπίζεται για ακόμη μία φορά η Παιδεία στην Ελλάδα. Κάνουμε ένα «λίφτινγκ» στον τρόπο εισαγωγής στα Πανεπιστήμια και Τ.ΕΙ και λέμε ότι κάνουμε μεταρρυθμίσεις. Από όταν πήγαινα εγώ σχολείο μέχρι σήμερα ο τρόπος διδασκαλίας από το Δημοτικό μέχρι το Λύκειο παραμένει ο ίδιος με τις ίδιες υλικοτεχνικές υποδομές. Είδα χθες μια φωτογραφία από το Λύκειό μου και είναι ακόμη εν ενεργεία οι ίδιοι καθηγητές.. και δεν ήταν πρωτοδιόριστοι όταν έκαναν σε ‘μενα μάθημα!
Από την άλλη θα μου πεις μόλις ακουστεί η φράση «διάλογος για την Παιδεία» από την εκάστοτε κυβέρνηση σημαίνει και η έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων και καταλήψεων. Προφανώς υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα. Έλλειψη εμπιστοσύνης στους σκοπούς και στους κανόνες που ακολουθούνται στο δημόσιο διάλογο.
Δε θα επεκταθώ στο συγκεκριμένο κείμενο στο θέμα ούτε θα καταθέσω τις προτάσεις μου. Θα επανέλθω όμως γιατί θεωρώ πως κάθε μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας, κάθε πολίτης οφείλει να συμμετάσχει σε ένα πραγματικά διαφανή, ειλικρινή δημόσιο διάλογο για τη ρίζα του πολιτισμού, της κοινωνίας, για τα θεμέλια του μέλλοντος, για την Παιδεία.
Θα σας παροτρύνω μόνο να δείτε τα πρώτα αποτελέσματα της αξιολόγησης που ξεκίνησε για τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Τα αποτελέσματα για όσους συμμετέχουν ή έχουν συμμετάσχει ενεργά στα ακαδημαϊκά πράγματα είναι λίγο πολύ αναμενόμενα, το θέμα είναι πως θα αξιοποιηθούν τα όποια ευρήματα αυτής της αξιολόγησης που σίγουρα ήταν αναγκαία στην ελληνική Ανώτατη Εκπαίδευση.

Ίσως υπάρχει ακόμη ελπίδα...

Η δολοφονία του Αλέξανδρου ίσως ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.. ίσως ήταν η προσωποποίηση της τραγικότητας που βιώνουμε καθημερινά αλλά ποτέ δεν την είδαμε να παίρνει σάρκα και οστά και τώρα μας ταρακούνησε.
Πολλοί πίστευαν και πιστεύουν ότι η εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξανδρου προκαλεί τη δημόσια συζήτηση και γίνεται θέμα όσο ασχολούνται με αυτό τα μίντια.. ίσως και να είναι έτσι.. ίσως όμως έστω και σ’ αυτά τα στενά περιθώρια η νέα γενιά να καταφέρει να προλάβει να δώσει το στίγμα της.. ή να καταφέρει να το διατηρήσει ως θέμα με τις διαδηλώσεις της ανά τον κόσμο. Κατά πως φαίνεται άλλωστε, ακόμη κι αν ζούμε σε διαφορετικά μήκη και πλάτη αυτού του κόσμου, ακόμη κι αν μιλάμε διαφορετικές γλώσσες, ακόμη κι αν μεγαλώσαμε με διαφορετικές κουλτούρες αντιμετωπίζουμε τις ίδιες αγωνίες, τις ίδιες ανασφάλειες. Οι εχθροί μας είναι κοινοί. Κοινά όμως είναι και τα όνειρά μας για το μέλλον. Διατηρούμε όλοι άσβεστο το πάθος να αγωνιστούμε για το αύριο. Ίσως απλά χρειάζεται η σπίθα τελικά για να πάρει φωτιά και να αναζωπυρώσει ακόμη και όσους φαίνεται να είχαν παγώσει..
«Γένοβα, Παρίσι, Αθήνα και μετά τι;», «Πυροβολήστε με». Αυτά είναι τα συνθήματα με τα οποία νέοι άνθρωποι διαδηλώνουν από τη Μόσχα έως τη Μαδρίτη. Ένα ντόμινο εξεγέρσεων παρατηρείται με αφετηρία τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα μετά τη στυγνή δολοφονία του 16χρονου Αλέξανδρου από τα «όργανα της τάξεως», από τους «υπερασπιστές του Νόμου». «Αστυνομία παντού, δικαιοσύνη πουθενά» το σύνθημα σε κάποια πανό που κάνουν το γύρο του κόσμου. Σαν να περίμεναν, σαν να χρειάζονταν απλά μία καλή αφορμή και η συσσωρευμένη ενέργεια οργής έγινε κύμα διαμαρτυρίας που εξαπλώνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Διαδηλώσεις συμπαράστασης σε Μόσχα, Μαδρίτη και Βαρκελώνη, Μπορντό, Κοπεγχάγη, Φρανκφούρτη, Ρώμη και Βενετία. Και δε σταματάνε εκεί..
Η νέα γενιά χρησιμοποιώντας τα νέα, ανεξέλεγκτα μέσα ενημέρωσης, επικοινωνεί με απίστευτα υψηλές ταχύτητες τα γεγονότα ανά την Ευρώπη.Blogs, social networks και άλλοι διαδικτυακοί τόποι αποτελούν το βήμα και το κύριο μέσο για την οργάνωση και τον συντονισμό των κινητοποιήσεων.
Τα ελληνικά παραδοσιακά ΜΜΕ, εσκεμμένα ή μη, δώσανε μεγαλύτερη έμφαση στις ζημιές και τις παρεκτροπές κάποιων μειονοτήτων αποπροσανατολίζοντας την κοινή γνώμη από τα πραγματικά σπουδαία ζητήματα που ανέκυψαν με αφορμή την δολοφονία του μικρού Αλέξανδρου. Ωστόσο, η νεολαία έχει αναπτύξει άλλους κώδικες επικοινωνίας, γερά ανακλαστικά και δείχνει ξεκάθαρα τα σημάδια αποδοκιμασίας του συστήματος που έχει διαμορφωθεί στην παγκόσμια πολιτικοοικονομική σκηνή εν μέσω της βαθιάς οικονομικής κρίσης που έχει ξεσπάσει διεθνώς.
Ο ξένος Τύπος καταγράφει τη «μετάδοση» των επεισοδίων και σε άλλες χώρες. Η γαλλική Le Monde μιλά για τη «γένεση μιας εξέγερσης από την απογοητευμένη νεολαία της Ελλάδας», κάνοντας αναφορά στο αναρχικό κίνημα από τη δεκαετία του 1970 και έπειτα. Όμως, φαίνεται ότι εν γένει η νεολαία είναι απογοητευμένη. Ιστορικά, οι μεγαλύτερες, οι σημαντικότερες, οι πιο καταλυτικές εξεγέρσεις ξεκινούσαν από μια νεολαία που της στέρησαν το δικαίωμα να ονειρεύεται ένα καλύτερο αύριο. Η δολοφονία ενός παιδιού 15 χρόνων που ακόμη και μετά το θάνατό του κατηγορείται από μερίδα κόσμου, αλλά και από τον αστυνομικό φονιά του για παρεκκλίνουσα συμπεριφορά δεν μας απαγορεύει απλά να κάνουμε όνειρα για το μέλλον. Μας κάνει να σιχαινόμαστε το παρόν, να μισούμε τους εαυτούς μας που είμαστε συνένοχοι στο σύστημα.

πηγή:in.gr