Ας γυρίσω λοιπόν στον αναστοχασμό μου..

Πρόσεξα την ημερομηνία στην τελευταία μου ανάρτηση και συνειδητοποίησα πόσο καιρό έχω να ασχοληθω με το blog. Αναλογίστηκα γιατί όλο αυτό το διάστημα δεν έχω γράψει.. ναι η έλλειψη χρόνου είναι μια δικαιολογία..  υπαρκτή και βάσιμη αλλά.. δικαιολογία.
Και με ποιο αντικείμενο να ασχοληθώ?Με τη νέα κάρτα του πολίτη και το surveillance society.. αυτά αποτελούν επιστημονικά ενδιαφέροντα και κάθε μου λέξη θα έπρεπε να είναι ιδιαιτέρως προσεγμένη, θα ήταν σαν να γράφω ακαδημαϊκό άρθρο και αυτό όντως θέλει χρόνο.. να γράψω για την ανεργία, την οικονομία, την κατάσταση στη Λιβύη.. δεν αντέχω άλλη μαυρίλα.. τα ακούμε, τα βλέπουμε, τα συζητάμε καθημερινά, τα αναλύουμε.. άλλη μια ανάλυση λοιπόν.. ούτε μ' αυτά λοιπόν θέλω να καταπιαστώ.. να ασχοληθώ με ό,τι βλεπω στην τηλεόραση.. τα καινούργια ριάλιτυ προγράμματα, τη Eurovision, τον συντοπίτη νικητή του Big Brother, τα Όσκαρς?.. δε μου κάνει καμία αίσθηση επί της παρούσης να γίνω τηλεκριτικός..
Έχασα το ενδιαφέρον μου για τα πάντα? Μα δε θα πω κάτι καινούργιο ακόμη κι αν γράψω.. ναι θα μου πεις θα δώσεις τη δική σου οπτική.. τη δίνω μέσα από σχόλια που αφήνω σε άλλα μπλογκς και social networks..
Ας γυρίσω λοιπόν στον αναστοχασμό μου.. νομίζω ότι επί της παρούσης καλό θα ήταν να ακούμε, να βλέπουμε, να παρατηρούμε, να κρίνουμε, να φιλτράρουμε και να σκεφτόμαστε.. αλλά κυρίως να δρούμε..μέσα σε όλη αυτή τη μιζέρια έχουν ξεπηδήσει πολλές έξυπνες και ελπιδοφόρες κινήσεις από ανθρώπους που δεν είναι κολλημένοι κομματικά, που απλά μοιράζονται κοινούς προβληματισμούς και αγωνίες και δημιουργούν.. να γι αυτό θα γράψω στην επόμενη ανάρτησή μου.. για την ελπίδα.. για το μέλλον.. για ανθρώπους που συνεχίζουν να δημιουργούν.. 

Νέα γενιά μεταναστών 2

Η μετανάστευση δεν αποτελεί νέο φαινόμενο για την ελληνική πραγματικότητα. Έλληνες μετανάστες υπάρχουν ίσως, όσο υπάρχουν και οι ίδιοι οι Έλληνες. Διαφορετικές συγκυρίες ενδεχομένως να δημιουργούν και την ανάγκη της ξενιτιάς σε κάθε εποχή. Δε θα μιλήσω ως ιστορικός ή ως κοινωνιολόγος άλλωστε για να αναπτύξω τους λόγους για τους οποίους ο Έλληνας αναγκάστηκε κατά καιρούς να αφήσει τη χώρα του και να μεταναστεύσει. Θα μιλήσω ως νέος επιστήμονας που ζει στο εξωτερικό.

Είναι γεγονός ωστόσο, ότι κατά τη μεταπολεμική περίοδο η μετανάστευση γνώρισε μεγάλη δόξα κυρίως κατά τις δεκαετίες 1950-1970. Οι Έλληνες άρχισαν να μεταναστεύουν κατά κύματα αναζητώντας σε ξένα μέρη την τύχη τους. Ήταν κυρίως αγρότες, άνθρωποι από την επαρχία που δεν είχαν μόρφωση, δεν είχαν δουλειά και οι συνθήκες τους ανάγκασαν να ξενιτευτούν. Γερμανία, Αμερική, Καναδάς, Αυστραλία  οι προσφιλέστεροι προορισμοί όπου χρειάζονταν εργατικά χέρια λόγω των αυξημένων αναγκών τους στον κλάδο της βιομηχανίας. Και οι Έλληνες ήταν διατεθειμένοι να δουλέψουν σκληρά για να επιβιώσουν, αλλά και για να στείλουν χρήματα στην οικογένειες που έμεναν πίσω πολλές φορές.

Σήμερα ένα νέο κύμα Ελλήνων μεταναστών αναπτύσσεται. Αυτή τη φορά δεν πρόκειται για εργάτες. Η νέα γενιά μεταναστών είναι άνθρωποι μορφωμένοι που κόπιασαν για να αποκτήσουν παιδεία και μόρφωση. Επιστήμονες που φτάνουν στα 28 και 29 τους χρόνια να ζουν μέσα στην αβεβαιότητα και την ανασφάλεια. Σε μια χώρα που νοιώθουν ξένοι, παράταιροι. Για ποια γενιά των 700€ μιλάμε όταν ο βασικός μισθός με επίδομα πτυχίου φτάνει στα 640€; (τουλάχιστον μέχρι που έφυγα εγώ από Ελλάδα τρία χρόνια πριν) Είναι άνθρωποι μορφωμένοι, καταρτισμένοι όπου η αγορά δεν μπορεί να τους απορροφήσει ακόμη και αν είναι διατεθειμένοι να συμβιβαστούν και να κάνουν δουλειές που δεν ανήκουν στο αντικείμενο που σπούδασαν. Πολλοί νέοι Έλληνες μετανάστες ανήκουν στον κλάδο των ερευνητών. Νέοι επιστήμονες με δίψα για μάθηση, για γνώση. Άνθρωποι που ονειρεύονται να συμβάλλουν στην ανάπτυξη του επιστημονικού τους κλάδου και η Ελλάδα δεν τους προσφέρει τη δυνατότητα.

Η Αμερικανική εφημερίδα Νew York Times παρουσίασε ένα δημοσίευμα όπου έκανε  λόγο για τον αυξανόμενο αριθμό νεαρών αποφοίτων πανεπιστημίου που αφήνει την Ελλάδα καθώς η ύφεση βαθαίνει και πνίγει μια αγορά εργασίας ήδη ακρωτηριασμένη από την παγιωμένη κουλτούρα των καρντάσηδων.

Στις μέρες μας, οι νέες τεχνολογίες βέβαια κάνουν την επικοινωνία μας με τα αγαπημένα πρόσωπα που αφήνουμε πίσω πιο εύκολη σε σύγκριση με τους μετανάστες του παρελθόντος, απαλύνοντας τον πόνο της ξενιτιάς. Μια οθόνη υπολογιστή φτάνει για να δούμε φίλους και οικογένειες και να νιώσουμε λίγο πιο κοντά τους. Το διαδίκτυο μας επιτρέπει να μαθαίνουμε τα νέα της χώρας μας και να συμμετέχουμε στο δημόσιο διάλογο, όμως ο νόστος υπάρχει πάντα σαν συναίσθημα. Μιλάω για εκείνο το γλυκόπικρο συναίσθημα, που σε κάνει να θες να γυρίσεις στην πατρίδα και πολλές φορές συγκρούεται μ’ εκείνο του θυμού. Θυμός γιατί δεν είναι απόλυτη επιλογή σου η ξενιτιά. Γιατί οι συνθήκες σε αναγκάζουν να μεταναστεύσεις. Θυμώνεις που δεν μπορείς να μείνεις, να δουλέψεις, να δημιουργήσεις και να προσφέρεις στη χώρα σου ενώ την ίδια στιγμή μια ξένη χώρα «εκμεταλλεύεται» τις ικανότητες και τις γνώσεις σου και σου επιτρέπει να ζεις αξιοπρεπώς. Αυτά τα αντικρουόμενα συναισθήματα που σε κάνουν να νιώθεις πως δεν ανήκεις πουθενά και ζεις σαν ξένος ανάμεσα σε δύο χώρες.

Τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα στην Αγγλία όπου ζω. Θα έχετε ακούσει όλοι άλλωστε τα νέα μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός στις 20 Οκτωβρίου. Περικοπές εξόδων σε κρίσιμους τομείς όπως της Υγείας. Περικοπές στο δημόσιο τομέα. Σχεδόν μισό εκατομμύριο άνθρωποι χάνουν τη δουλειά τους. Το γεγονός όμως ότι οι νέοι της χώρας μας δείχνουν να εμπιστεύονται ξένες κυβερνήσεις και να δηλώνουν πρόθυμοι να κάνουν μια νέα αρχή σε μια άλλη χώρα έστω και κάτω από αυτές τις συνθήκες, ενώ ταυτόχρονα βλέπουν τόσο δυσοίωνο το μέλλον της Ελλάδας πρέπει να θορυβήσει τους πολιτικούς.. έτσι γιατί έρχονται και εκλογές. 

Με αφορμή την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου

Τέτοια μέρα θυμάμαι θα ξυπνούσα πολύ πρωί.. το άγχος βλέπεις.. το τύμπανο με περίμενε στην ντουλάπα- το φύλαγα σαν θησαυρό, μην τυχόν και πάθει κάτι. Είχαν προηγηθεί πολλές πρόβες στους δρόμους γύρω από το σχολείο και ατέλειωτες στο σπίτι χρησιμοποιώντας το στυλό πάνω στο γραφείο, στο τραπέζι.. μάλλον γινόμουν ενοχλητική αν κρίνω από την γκρίνια του μπαμπά και της μαμάς που δεν τους άφηνα σε ησυχία.. φοβόμουν όμως μη χάσω τον ρυθμό. Ήμουν τυμπανίστρια στις εθνικές παρελάσεις. Και η μεγάλη μέρα έφτανε.. η ανησυχία έντονη! Να συγχρονιστούμε, να μην σκοντάψουμε αλλά κυρίως μη μας φύγει η μπαγκέτα από το χέρι –τα στραγάλια που πετούσαν οι παρευρισκόμενοι μεγάλωνε τον κίνδυνο. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πετούσαν στραγάλια στις παρελάσεις. Η ομάδα των τυμπανιστών καταργήθηκε. Δε συμμετείχα ποτέ ξανά σε καμιά παρέλαση.

Περνώντας στο πανεπιστήμιο απομακρύνθηκε ακόμη περισσότερο η όλη διαδικασία των παρελάσεων. Οι φοιτητές δε συμμετέχουν στις παρελάσεις. Οι συζητήσεις και οι προβληματισμοί πήραν τη θέση των προβών. Γιατί γίνονται ακόμη παρελάσεις για τις εθνικές επετείους;

-          Ναι αλλά θα χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα αν την καταργήσουμε.

-          Μπα γιατί τώρα οι μαθητές που συμμετέχουν ξέρουν το λόγο ύπαρξής τους;

-          Με τη διατήρησή τους εντείνουμε φαινόμενα υπέρμετρου εθνικισμού και ρατσισμού.

-          Μα αν καταργηθούν θα ξεχάσουμε την ιστορία μας.

-          Πλάκα μου κάνεις τα κοριτσάκια την έχουν δει πασαρέλα και όλοι μαζί βιάζονται να τελειώσει το όλο σκηνικό να πάνε να τα πιουν στα μπαράκια.  

-          Και κάθε χρόνο ξεφτιλίζονται μπροστά στις κάμερες που τους ρωτάνε τι γιορτάζουμε και πάντα μ#@ς λένε.

-          Και ξοδεύουμε και τόσα λεφτά! Αν θέλουν να διατηρήσουν την εθνική μας ταυτότητα ας διδάσκουν σωστά την ελληνική γλώσσα και την ιστορία. Τα  ζώα.

Οι αντιπαραθέσεις συνεχίζονταν και καταλήγαμε να φωνάζουμε μέσα στο κυλικείο της σχολής.

Και μετά ξεσπάει η περιβόητη ιστορία του αλβανού μαθητή που ενώ διέπρεψε στην ελληνική εκπαίδευση εμείς οι πολιτισμένοι και Δημοκρατικοί Έλληνες του στερήσαμε το δικαίωμα να σηκώσει την Ελληνική σημαία στην παρέλαση. Είναι προσβολή να σηκώνει Αλβανός την Ελληνική σημαία. Αυτοί θέλουν να πάρουν μέρος της χώρας μας κι εμείς θα τους αφήσουμε να σηκώσουν την Ελληνική σημαία; Ας του δώσουν έπαινο για την απόδοσή του στο σχολείο. Άκου τη σημαία!  Άκουγα αποσβολωμένη. Είναι προσβολή να θέλει κάποιος ξένος να σηκώσει τη σημαία της χώρας σου; Όταν την καίνε Έλληνες σέβονται περισσότερο το σύμβολο; Ποιος είναι Έλληνας; Ακολουθούν και οι συζητήσεις ότι οι Αλβανοί δε σέβονται τη χώρα που τους δίνει να φάνε και εκεί νομίζω ότι τα έχω χάσει τελείως. Από τη μία δεν τους επιτρέπεις να ενσωματωθούν στη χώρα, τους παραγκωνίζεις, τους ταπεινώνεις αλλά μετά αναρωτιέσαι γιατί δε σε σέβονται! Όταν ένα παιδί γεννηθεί στην Ελλάδα, ή έρθει στη χώρα μετά από κακουχίες στη ζωή του, φοιτήσει στο ελληνικό σχολείο, αποδίδει καλύτερα από κάθε Έλληνα συμμαθητή του, μιλάει άπταιστα την Ελληνική γλώσσα, αγαπάει τη χώρα που του επέτρεψε να ελπίζει και να μεγαλώσει με αξιοπρέπεια και σε καλύτερες συνθήκες απ’ ότι οι γονείς τους, νιώθει τιμή να σηκώσει το σύμβολο της πατρίδας σου κι εσύ τον απαξιώνεις πως περιμένεις να νιώσει αυτό το παιδί; Τι συναισθήματα θα αναπτύξει για τη  χώρα σου και τους πολίτες της; Αλλά ξέχασα.. πάντα φταίνε αυτοί, οι ξένοι! 

Δεν το "κόψαμε".. μάλλον το "κάψαμε".. περί απαγόρευσης του καπνίσματος!

Αναρωτιόμουν αν και κατά πόσο θα εφαρμόζαμε τον αντικαπνιστικό νόμο στην Ελλάδα μέχρι που το διαπίστωσα ιδίοις όμασι.. Σε όποιο νυχτερινό μαγαζί κι αν πήγα είτε υπήρχαν σταχτοδοχεία επάνω στα τραπεζάκια είτε όχι οι θαμώνες κάπνιζαν ανενόχλητοι παρά το διακριτικό σήμα δίπλα στο μπαρ ότι απαγορεύεται το κάπνισμα.

Εδώ είναι Ελλάδα, σιγά μην εφαρμοστεί ο νόμος.. θα μείνει μόνο στα χαρτιά.. η κλασική απάντηση. Ωστόσο τα πρόστιμα άρχισαν να πέφτουν βροχή και το πρώτο πρόστιμο που άκουσα δόθηκε σε παιδότοπο. Δηλαδή είναι για κλάμματα η κατάσταση. Εντάξει ο Ελληνάρας έχει μάθει να συνδυάζει το ποτό του, τον καφέ του, το φαγητό του και γενικά την κάθε έξοδό του με το τσιγάρο αλλά στο χώρο που πας τα παιδιά σου με τι θράσσος μπορεί να καπνίζεις; Περιμένεις τον αντικαπνιστικό νόμο για να κάνεις το αυτονόητο; Να προστατεύσεις το παιδί σου;

Άνοιξα τη συζήτηση επί του θέματος με αρκετούς φίλους και γνωστούς και οι περισσότεροι μου έδιναν την ίδια απάντηση. Δεν μπορείς να πίνεις και να μην κάνεις τσιγάρο ή να υποχρεωθείς να βγεις έξω για να καπνίσεις. Το κάπνισμα το ξεκίνησα στην Αγγλία όπου δεν υπάρχει περίπτωση ούτε καν να σκεφτείς να ανάψεις τσιγάρο σε κλειστό χώρο. Στην Αγγλία που δεν υπάρχει καλοκαίρι και που τις περισσότερες μέρες του χρόνου είτε θα βρέχει, είτε θα κάνει κρύο, είτε και τα δύο μαζί! Και όμως όλοι βγαίνουμε έξω για τσιγάρο. Δε λέω ότι δεν παραπονιέται ο κόσμος αλλά είναι θέμα συνήθειας. Θέμα ευσυνειδησίας και ευαισθητοποίησης. Άκουσα και την πρόταση να γίνουν μαγαζιά για καπνίζοντες και μη. Δηλαδή να έχουμε ακόμη ένα κριτήριο κοινωνικού ρατσισμού και να τσακωνόμαστε κάθε φορά που θα θέλουμε να βγούμε έξω. Δε σε κάνω παρέα γιατί δεν καπνίζεις! Γιατί οι μη καπνιστές είναι λιγότεροι στην Ελλάδα και θα απομονωθούν σαν τους λεπρούς- τώρα που είναι και επίκαιρο λόγω του σήριαλ!

Δεν είναι το τσιγάρο το θέμα. Είναι η νοοτροπία του Έλληνα. Έτσι έχω μάθει, αυτό ισχύει και δεν αλλάζει. Εγώ καπνίζω κι άμα γουστάρεις αλλιώς να πας αλλού. Τις συνέπειες του καπνίσματος, το σεβασμό προς τους γύρω μας δεν τα συμπεριλαμάνουμε όταν συζητάμε για το νέο νομοσχέδιο. Τα επιχειρήματα κατά του νόμου είναι η ελευθερία –δεν ξέρω καν αν γνωρίζουμε τι σημαίνει η λέξη- και φυσικά το κυριότερο η μειωμένη πελατεία στα ψυχαγωγικά στέκια.

Και το πιο παράδοξο είναι πως στο Ηράκλειο Κρητης αποφάσισαν δημοψήφισμα οι ιδιοκτήτες μπαρ ενάντια στον αντικαπνιστικό νόμο. Γιατί αν δεν καπνίζεις πίνεις λιγότερο και εκείνοι χάνουν λεφτά!! Μάλιστα στην ανακοινωσή τους ισχυρίζονται ότι λόγω της πτώσης των κερδών αναγκάζονται να απολύουν τους σερβιτόρους. Ο συλλογισμός που προκύπτει λοιπόν είναι: ψηφίστε κατά της απαγόρευσης του καπνίσματος για να μην αυξηθεί η ανεργία!! Τα σχόλια είναι περιττά!

Ο δρόμος του γυρισμού για την Αγγλία

Οι μεταρρυθμίσεις του Καλλικράτη δεν άλλαξαν και τη νοοτροπία μας. Ένα σύντομο ταξίδι στην Ελλάδα μ’ έκανε να σκεφτώ για ακόμη μία φορά τους λόγους για τους οποίους έφυγα για το εξωτερικό και γιατί παραμένω έξω. Η προεκλογική περίοδος είναι από τις καλύτερες ευκαιρίες για έναν τέτοιο αναστοχασμό. Εύκολη λύση θα μου πείτε.. ενδεχομένως..

Πόσο εύκολη λύση βέβαια μπορεί να είναι να αποχωρίζεσαι αγαπημένα πρόσωπα, να αισθάνεσαι σαν ένα «εκκρεμές» μεταξύ δύο χωρών που και στις δύο νιώθεις ξένος; Πόσο εύκολη λύση μπορεί να είναι η απομάκρυνση από την οικογενειακή εστία; Φεύγοντας έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου να μάθω πράγματα, να αλλάξω το δικό μου τρόπο σκέψης και να αναγνωριστώ στο πεδίο δράσης μου προκειμένου να γυρίσω πίσω και να συμβάλλω κι εγώ στη χώρα μου.. δεν εγκατέλειψα την Ελλάδα, ίσως απλά νιώθω ότι από εδώ που είμαι μπορώ να προσφέρω περισσότερα..ή να μπορέσω κάποτε να επηρεάσσω περισσότερο την αλλαγή.. 

Ο απολογητικό τόνος δεν είναι τρόπος εξιλέωσης.. απλά γράφω όπως ακριβώς σκέφτομαι, όπως ακριβώς αισθάνομαι. Η παραμονή μου στην Ελλάδα γι’ αυτό το τετραήμερο, όπως και κάθε φορά που γυρίζω πίσω, με γεμίζει ερωτηματικά.. γιατί δεν επιστρέφω πίσω έστω και μ’ αυτόν το βασικό μισθό με τον οποίο ζουν τόσοι νέοι της ηλικίας μου, γιατί δεν επιστρέφω να προσπαθήσω εγώ να αλλάξω τη νοοτροπία που τόσο με ενοχλεί; Να γίνω μέρος αυτής της αλλαγής, να συσπειρωθώ με άλλα παιδιά που έχουν όνειρα και μοιράζονται τις ίδιες αξίες και τα ίδια ιδανικά;

Στο αεροδρόμιο όμως περιμένοντας την πτήση του γυρισμού προς την Αγγλία γνώρισα ένα παιδί που απλά ήρθε να επιβεβαιώσει την απόφασή μου να παραμείνω στο εξωτερικό. Ο Γιώργος δεν πρέπει να είναι πάνω από 32 χρόνων. Καλλιτέχνης, ζωγράφος… το προσπάθησε στην Ελλάδα μέχρι που αποφάσισε και εκείνος ότι απλά δεν γίνεται.. πάει να βρει την κοπελιά του που είναι λέκτορας σ’ ένα πανεπιστήμιο της Αγγλίας.. τον προετοίμασα ότι ούτε κι εδώ  είναι εύκολο πια να βρεις δουλειά.. δεν ήταν αυτό το μεγαλύτερο πρόβλημά του όμως.. θέλει να μάθει, να δουλέψει με ανθρώπους που θα σέβονται αυτό που αγαπάει.. θέλει να κάνει αιτήσεις για δουλειά και αν δεν τον πάρουν να ξέρει ότι τη θέση την πήρε κάποιος με περισσότερα προσόντα και όχι ο μπατζανάκης του αφεντικού.. τι να του απαντήσω; Καλή αρχή.. και «καλωσόρισες»;! 

Σκέψεις.. έτσι απλά γιατί ακόμη κι όταν δεν τις αποτυπώνουμε δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν

Πολλά μίλια μακρυά μαθαίνω τα νέα της Ελλάδας.. όχι δεν εμπιστεύομαι τα media τουλάχιστον όχι αυτά που συνηθίζουμε να αποκαλούμε παραδοσιακά.. μερικές επισκέψεις σε «γειτονικά» μπλογκς, online chatting με φίλους που βρίσκονται στα παλιά μου λημέρια, τηλεφωνήματα με την οικογένεια.. πιάνω τον εαυτό μου να βαριέται να διαβάσει πια μακροσκελή, ξύλινα, πολιτικά κείμενα.. κι έτσι επαφίεμαι περισσότερο στην άποψη του κόσμου.. πόσο διαφορετικά ζούμε την ίδια πραγματικότητα.. δεν είναι περίεργο; Άνθρωποι που ζουν στην ίδια κοινωνία, στην ίδια οικονομική κατάσταση και όμως εισπράττουν τα πράγματα τόσο διαφορετικά..

Η Ελλάδα μου φαίνεται τόσο κοντά όσο και μακρυά.. δεν μπορώ να θεωρήσω τον εαυτό μου μετανάστη.. αλλά και πως αλλιώς να τον χαρακτηρίσω.. μια διακεχυμένη άποψη για την κατάσταση της χώρας μου και μία αγωνία για το αν όντως μπορώ να δώσω κι εγώ τον αγώνα μου για ένα καλύτερο αύριο και για μια κοινωνία που μπορεί να δίνει τουλάχιστον προοπτικές και ελπίδες στους πολίτες της..

Και κάθε φορά που επισκέπτομαι την Ελλάδα, κυρίως ως τουρίστας, τη νοσταλγώ και θυμώνω παράλληλα.. τόσες ομορφιές, τόσες δυνατότητες και παραμένει εγκλωβισμένη σε μια άθλια νοοτροπία της «αρπαχτής», του «νεοπλουτισμού», του «ρουσφετιού» και της «αναρχίας».. άραγε μέσα από την οικονομική κρίση θα δούμε τουλάχιστον την ευκαιρία να επαναφέρουμε τις αξίες για τις οποίες η Ελλάδα αναγνωρίστηκε διεθνώς και διαχρονικά.. όπως η Δημοκρατία, η κοινωνική αλληλεγγύη.. ή θα βυθιστούμε ακόμη πιο βαθιά στο τέλμα του «ο σώζων εαυτώ σωθείτο» και το πιο μοντέρνο.. ο καθένας για την πάρτη του;

Νέα προσπάθεια υποβάθμισης της Ανώτατης Εκπαίδευσης της χώρας

Και ενώ η Ελληνική Παιδεία ταλανίζεται από πολλούς και σημαντικούς εσωτερικούς κι εξωτερικούς παράγοντες έρχεται να προστεθεί ακόμη ένα βαρύ πλήγμα. Παρά το ότι οι βιβλιοθήκες των Ελληνικών Πανεπιστημίων και Τεχνολογικών Ιδρυμάτων είναι ελλειπείς, η πρόσβαση σε ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες δίνει τη δυνατότητα σε φοιτητές, ερευνητές και εν γένει ακαδημαϊκούς να εκπονήσουν την έρευνά τους με επάρκεια και χωρίς υψηλό κόστος. Ωστόσο φαίνεται ότι το Υπουργείο Παιδείας αντί για βήματα προς την ενίσχυση της δημόσιας δωρεάν Παιδείας, που παρά τα όποια προβλήματα καταφέρνει να παράγει σημαντική και αξιόλογη έρευνα, παρεμποδίζει το έργο της. Σε αντίθεση με τις υποσχέσεις του νυν Υπουργού Παδείας Άρη Σπηλιωτόπουλου για ενίσχυση της οριζόντιας δράσης των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών, συμπεριλαμβανομένων των συνδρομών στα ηλεκτρονικά περιοδικά για την τριετία 2009-2011, είναι ορατός και άμεσος ο κίνδυνος διακοπής πρόσβασης των Ανώτατων και Ερευνητικών Ιδρυμάτων σε περισσότερους από 9.000 τίτλους επιστημονικών ηλεκτρονικών περιοδικών. Κυρίως για όσους ασχολούμαστε με την έρευνα γίνονται άμεσα αντιληπτές οι ολέθριες συνέπειες που θα έχει μία τέτοια εξέλιξη. Ο Σύνδεσμος Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών έχει αναρτήσει σχετική ανακοίνωση στον ηλεκτρονικό ιστότοπο που διατηρεί ενώ με συλλογή ηλεκτρονικών υπογραφών κάνει μία ύστατη προσπάθεια να ασκήσει πίεση προς το Υπουργείο Παιδείας και να παρεμποδίσει μια τέτοια ενέργεια. Οι πιο καχύποπτοι και γνωρίζοντας το παρελθόν της παρούσας κυβέρνησης μπορούν εύκολα να κάνουν μια σύνδεση της υποβάθμισης των Ελληνικών Ανώτατων Εκπαιδευτικών και ερευνητικών Ιδρυμάτων με την προσπάθεια επιβολής και αναγνώρισης της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Στην εποχή της νέας τεχνολογίας, της επανάστασης του διαδικτύου, της ηλεκτρονικής επικοινωνίας και πληροφόρησης εμείς γυρίζουμε στην εποχή του λίθου.
Συγχαρητήρια!

πηγή:neolaia.gr

Ευρωεκλογές εν όψει..

Κι ενώ το μίζερο πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα συνεχίζεται, με τα σκάνδαλα και τις μίζες να επικρατούν, τραβάμε ολοταχώς τουλάχιστον για Ευρωεκλογές. Και λέω τουλάχιστον γιατί δεν ξέρεις ποτέ πότε ο κουρασμένος μας πρωθυπουργός θ’ αποφασίσει να ξεκουράσει το ταλαιπωρημένο του κορμί..
Όπως ήταν αναμενόμενο τα γκάλοπ και οι δημοσκοπήσεις έχουν την τιμητική τους αυτήν την περίοδο με τα αποτελέσματα ωστόσο να αναδεικνύουν ως τον μεγαλύτερο νικητή.. την αποχή. Κι ενώ το 1974, μόλις 35 χρόνια πίσω, χιλιάδες άνθρωποι έδιναν τη ζωή τους κυριολεκτικά για να έχουμε το δικαίωμα να αποφασίζουμε εμείς για το μέλλον το δικό μας και της χώρας μας σήμερα στην δημοκρατική Ελλάδα εμείς οι ίδιοι χαρίζουμε σε κάποιους τις μοίρες μας και μένουμε ξαπλωμένοι στον καναπέ μας βρίζοντας τις τηλεοράσεις μας. Βρίζοντας εκείνους που εμείς επιτρέψαμε να μπουν στη Βουλή ξανά και ξανά. Έχουμε μάθει πια, έχουμε συνηθίσει, κι έχουμε βολευτεί στο να μεταθέτουμε τις ευθύνες μας πάντα στους άλλους. Όχι οι πολιτικοί μας δεν είναι αθώες περιστέρες που άδικα τα αδηφάγα Μ.Μ.Ε τους κατηγορούν και τους κατασπαράζουν αλλά ισάξιες ευθύνες έχουμε κι εμείς οι πολίτες, οι ψηφοφόροι. Εκλέγουμε εκείνους που μας βολεύουν σε μια θεσούλα στο Δημόσιο, που μας σβήνουν μία κλήση της δημοτικής αστυνομίας. Τους ανθρώπους δηλαδή που μας αποδεικνύουν εξαρχής ότι ξεπουλιούνται για μια ψήφο σ’ αυτούς τους ανθρώπους δίνουμε ψήφο εμπιστοσύνης.
Κι αν τους εκπροσώπους μας στη βουλή τους εκλέγουμε με γνώμονα το προσωπικό μας συμφέρον αναρωτιέμαι πως θα ψηφίσουμε για την σύνθεση της Ευρωβουλής και αν θα ψηφίσουμε γενικότερα. Ένας θεσμός που η πλειοψηφία των πολιτών δεν ξέρει ούτε τη λειτουργία του, ούτε και τους σκοπούς τους. Και πάλι έχουμε βολευτεί στην ιδέα ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελείται από μια ομάδα γραφειοκρατών που μας επιβάλλουν πρόστιμα αλλά ενίοτε τη βλέπουμε και σαν μια πηγή εσόδων. Κατά πως μας βολεύει δηλαδή.
Θέλω να αποδώσω την ευθύνη για τις απόψεις μας στην ελλιπή ή διαστρεβλωμένη - ασκόπως ή επί σκοπώ- ενημέρωση. Θέλω να πιστεύω πως η γενιά μας θα κάνει την υπέρβαση και θα αντιδράσει παίρνοντας εκείνη τον έλεγχο. Συμμετέχοντας και αποφασίζοντας εκείνη για τους εκπροσώπους μας για το ρου της πολιτικής ιστορίας. Μια γενιά πιο μορφωμένη, με περισσότερα υλικά αγαθά αλλά χωρίς ευκαιρίες, χωρίς προοπτικές, μ’ ένα πολιτικό κερδοσκοπικό παιχνίδι τόσα χρόνια να παίζεται σε βάρος της. Ενόψει των ευρωεκλογών λοιπόν φοιτητές Επικοινωνίας από το πανεπιστήμιο του Leeds της Αγγλίας έστησαν, σκηνοθέτησαν και κυκλοφόρησαν μία ταινία – ντοκιμαντέρ μικρού μήκους με τον τίτλο “Do it like a European?”. Σκοπός η ενημέρωση για την Ευρωπαϊκή ένωση και η προτροπή για συμμετοχή των νέων στις επικείμενες εκλογές. Μία πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία από νέους που μ’ έναν καινοτόμο τρόπο προσπαθούν να μοιραστούν τις ιδέες τους με άλλους νέους ευρωπαίους πολίτες. Η ερωτική πλοκή, οι γνώριμοι χαρακτήρες στην Ευρώπη του σήμερα όπως τη βιώνουμε σε βάζουν στη θέση του πρωταγωνιστή και όχι του θεατή. Οι ευκαιρίες που ψάχνει η γενιά μας δημιουργούνται όταν εμείς τις απαιτήσουμε. Μέσα από δράσεις που μπορεί να έχουν αποτέλεσμα, που θα μας βάλουν σε θέση ισάξιου συνομιλητή και εκεί είναι που θα κερδίσουμε το παιχνίδι γιατί υπερέχουμε.. μπορούμε ακόμη και κάνουμε όνειρα.

Παρακολουθείστε το docudrama εδώ
ή επισκεφτείτε το neolaia.gr

Η νέα γενιά μεταναστών

Τέλος του 1940, αρχές του 1950, οι Έλληνες άρχισαν να μεταναστεύουν κατά κύματα αναζητώντας σε ξένα μέρη την τύχη τους. Γερμανία, Αμερική, Αυστραλία, οι προσφιλέστεροι προορισμοί.. η γη της επαγγελίας για τους έλληνες που δεν μπορούσαν πια ούτε να επιβιώσουν στη χώρα τους που περνούσε η ίδια κρίση. Η γη που τους υποσχόταν ένα καλύτερο μέλλον για εκείνους και τα παιδιά τους. Ένα καλύτερο αύριο. Και έφυγαν.. και οι περισσότεροι πέτυχαν. Πλένοντας πιάτα στην αρχή, δουλεύοντας ολημερίς κι οληνυχτίς σε δουλειές δύσκολες, κοπιαστικές, κέρδισαν αρκετά χρήματα. Άνοιξαν δικές τους επιχειρήσεις. Ποτέ δεν ξέχασαν όμως την πατρίδα τους. Την Ελλάδα.. τον μεγάλο τους καημό...
Και φτάνουμε στο 2008.. η Ελλάδα έχει γίνει ισότιμο (?) κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η τάξη έχει αποκατασταθεί στα πολιτικά δρώμενα και πια θέλουμε να λεγόμαστε ανεπτυγμένο κράτος. Και όμως, σήμερα, στο 2008, μια νέα γενιά μεταναστών κάνει την εμφάνισή τους. Αυτή τη φορά βέβαια δεν είναι εργάτες που θέλουν να βγάλουν το ψωμί της. Πρόκειται για ανθρώπους μορφωμένους που κόπιασαν για να αποκτήσουν παιδεία και μόρφωση. Επιστήμονες που φτάνουν στα 28 και 29 τους να ζουν μέσα στην αβεβαιότητα και στην ανασφάλεια. Σε μια χώρα που νοιώθουν ξένοι, παράτεροι. Για ποια γενιά των 700€ μιλάμε όταν καταρχήν ο βασικός μισθός με επίδομα πτυχίου φτάνει στα 640€. Όταν φυσικά ο εργοδότης σου δεχτεί να το αναγνωρίσει. Ποια γενιά κατηγορούν για απάθεια και απαξίωση της πολιτικής όταν αυτοί οι άνθρωποι μένουν εκτός αγοράς εργασίας γιατί κάποιοι άλλοι με λιγότερα προσόντα αλλά καλύτερες γνωριμίες προσλαμβάνονται στη θέση τους. Κάνουμε εξαγωγή επιστημόνων γιατί το αξιοκρατικό μας σύστημα αδυνατεί να κάνει σωστή διαχείρηση του ανθρώπινου δυναμικού που διαθέτει. Τα ελληνικά πανεπιστήμια «πετάνε» εκτός φοιτητές με δυνατότητες στερώντας τους την ευκαιρία να κερδίσουν μια υποτροφία για να μπορέσουν να συνεχίσουν τις σπουδές τους ανεξάρτητοι από τους γονείς τους που με δυσκολία τα βγάζουν πέρα.
Μάλιστα, το ελληνικό κράτος έχει καταφέρει οι νέοι εργαζόμενοι να αισθάνονται σαν να χρωστάνε και χάρη όταν τους γονατίζουν με χρονικά περιορισμένες συμβάσεις και stage για πεναροδεκάρες, που τους κρατάνε ανασφάλιστους και δέσμιους σ’ αυτό το σύστημα στυγνής εκμετάλλευσης. Νέοι γιατροί βγαίνουν στο εξωτερικό για να εξασκήσουν το επάγγελμά τους, νέοι επιστήμονες για να κερδίσουν υποτροφίες για τη συνέχιση των σπουδών τους αλλά και για να βρουν δουλειά στο αντικείμενο τους με αξιοπρεπείς μισθούς και προοπτικές ανέλιξης.
Και η Ελλάδα παραμένει ο καημός των Ελλήνων.. μια χώρα που διώχνει τα παιδιά της. Μια χώρα στην οποία σε κρατάει μόνο ο ήλιος και οι οικογενεικοί δεσμοί... μια χώρα που ποτέ δε θα ανακάψει γιατί το ρουσφέτι και η απάτη έχουν γίνει μέρος της ελληνικής κουλτούρας..

Υπάρχει ακόμη ελπίδα!

Και όμως... υπάρχουν ακόμη άνθρωποι, οι οποίοι δε μένουν στα λόγια και κάνουν τις σκέψεις τους πράξη. Άνθρωποι, οι οποίοι ξεφεύγουν από τα μικροκομματικά συμφέροντα και την προσωπική τους ιδιοτέλεια και θέτουν ως προτεραιότητα τον Άνθρωπο. Υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι προσπαθούν νυχθημερόν για να δώσουν μία εναλλακτική λύση στην κοινωνία, να τους βάλουν όλους στο «παιχνίδι» και ξεκινούν την αλλαγή από τον τόπο τους.. αν όμως όλοι αλλάζαμε τον τόπο μας τελικά δε θα άλλαζε ο κόσμος όλος;

Άνθρωποι σαν αυτούς στελεχώνουν μια αστική, μη κερδοσκοπική εταιρία που δημιουργήθηκε στα Χανιά. Προορισμός της, η γεφύρωση των τεχνών και απώτερος σκοπός η έκφραση και η συνεισφορά της τέχνης πάνω σε κοινωνικά θέματα και προβλήματα που αφορούν το σύνολο της κοινωνίας.

Οι «Δημιουργικές Γέφυρες» είναι μία ΜΚΟ υπαρκτή, που δρα σε μια μικρή κοινωνία και το έργο της είναι εμφανές και διαδραστικό. Δυστυχώς όμως, αυτές οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, αυτές που κάνουν δουλειά δηλαδή, είναι αυτές που δεν χρηματοδοτούνται από το Υπουργείο Πολιτισμού. Αν ανατρέξετε στο πρόσφατο παρελθόν (βλ. Ζαχόπουλο και ΜΚΟ φαντάσματα) θα καταλάβετε εύκολα το γιατί. Το λειτουργικό κόστος των δράσεων καλύπτεται από τα εισιτήρια που κόβονται κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων, αλλά και από προσφορές όλων των πολιτών που πιστεύουν σ’ αυτήν την ομάδα.

Ωστόσο, η Νία, εμπνευστής και δημιουργός, αλλά και όλα τα παιδιά (κάθε ηλικίας) που στελεχώνουν την Οργάνωση δε μιζεριάζουν μπροστά στην έλλειψη χρημάτων και δημιουργούν. Πέρυσι το καλοκαίρι οι δράσεις τους επικεντρώθηκαν στην καταπολέμηση της εξάρτησης από ουσίες. Ανέβασαν το θεατρικό έργο “Η Ουσία” τον Απρίλιο του 2006 και ακολούθησε το Συνέδριο - Φεστιβάλ με θέμα την Εξάρτηση τον Νοέμβριο του 2007.

Αυτό το καλοκαίρι οι «Δημιουργικές Γέφυρες» γεφυρώνουν την τέχνη με τη μάστιγα του καρκίνου. Η ασθένεια του αιώνα προσεγγίζεται μέσα από τη φωτογραφία, τη ζωγραφική και το θέατρο. «Νόσος... Χρόνος» λέγεται η θεατρική παράσταση που ανεβαίνει στα πλαίσια του 3^ου Ογκολογικού Συνεδρίου που λαμβάνει χώρα στα Χανιά αυτό το καλοκαίρι. Για αναλογιστείτε.. Νόσος.. Χρόνος.. ο χρόνος περνά.. εμείς τον κοιτάζουμε απλά να μας προσπερνά.. δεν τον ζούμε.. μόνο όταν μια ασθένεια σαν αυτή του καρκίνου μας χτυπήσει την πόρτα τότε καταλαβαίνουμε.. δεν υπάρχει επιστροφή.. αφήσαμε το χρόνο να χαθεί και δε ζήσαμε..

Δε ζήσαμε, δε δημιουργήσαμε, δεν αφήσαμε το στίγμα μας.. είμασταν απλά περαστικοί. Όσο υπάρχουν άνθρωποι, όμως, να προσπαθούν, να προσφέρουν χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα, αναγνωρισιμότητα και δόξα θα υπάρχει και η ελπίδα. Ελπίδα για ένα κόσμο καλύτερο, ελπίδα ότι μπορεί κάτι να αλλάξει, μπορεί κάτι να αλλάξουμε όλοι μαζί.

Ήθελα μέσα από αυτό το ποστ να δώσω τα συγχαρητήρια μου σε ανθρώπους σαν τη Νία, που ακόμη και σήμερα μπορούν και εμπνέουν με την αυθεντικότητα, την ειλικρίνεια, την πίστη τους στον Άνθρωπο. Ήθελα μέσα από αυτό το ποστ, σχετικά με τις δράσεις της ΜΚΟ αυτού του καλοκαιριού, να στείλω και την πιο θετική μου ενέργεια στη Λυδία και στον μπαμπά της που σίγουρα τον χρόνο τον έχουν κατακτήσει.. και είμαι σίγουρη ότι θα βγουν νικητές και στη μάχη με τον καρκίνο.

Νέος, Πτυχιούχος, Εργαζόμενος και… άφραγκος!

Διαβάζοντας τις σημερινές εφημερίδες το μάτι μου κόλλησε σ’ ένα τίτλο: «Νέος, πτυχιούχος, εργαζόμενος και άφραγκος!», της εφημερίδας «ΝΕΑ». Η καθημερινή πραγματικότητα που βιώνουν οι νέοι της Ελλάδας, η γενιά των 700€ αποτυπωμένη σε τέσσερις λέξεις.

Κάποτε ένα πτυχίο Ανώτατης Εκπαίδευσης ήταν το κλειδί που άνοιγε πολλές εργασιακές πόρτες αλλά και διασφάλιζε τουλάχιστον μία αξιοπρεπή ζωή. Σήμερα το πτυχίο μιας σχολής Α.Ε.Ι ή Τ.Ε.Ι. ισοδυναμεί με απολυτήριο λυκείου, ενώ τις περισσότερες φορές προκειμένου να προσλάβουν ένα πτυχιούχο, εκείνος αναγκάζεται να απαρνηθεί τις σπουδές του. Ούτε πτυχίο πληρώνεται, πόσο μάλλον δε μεταπτυχιακές σπουδές που όμως την ίδια στιγμή θεωρούνται αναγκαία προσόντα. Για τους νέους κάτω των 30 χρόνων η καθημερινότητα είναι πολύ δύσκολη. Πρόκειται για μια γενιά που σίγουρα είναι περισσότερο μορφωμένη, έχοντας εξειδίκευση και γνώσεις σε νέους καινοτόμους τομείς και όμως είναι καταδικασμένη να ζήσει χειρότερα από τις προηγούμενες. Τα οικονομικά μας είναι πιεσμένα, οι επαγγελματικές ευκαιρίες περιορισμένες, η εργασιακή ανασφάλεια δεδομένη αλλά και οι ώρες εργασίας ατελείωτες χωρίς να πληρώνονται καν οι υπερωρίες.

Όταν ξοδεύεις όλη σου τη μέρα σε μια δουλειά, που μάλιστα αναγκάζεσαι να κάνεις χωρίς να σ’ αρέσει και χωρίς να μπορείς να αξιοποιείς όλα όσα έμαθες στα τέσσερα, πέντε, έξι χρόνια των σπουδών σου, γυρνάς σπίτι κατάκοπος και το πορτοφόλι σου είναι άδειο, με τι άλλο θα έχεις τη διάθεση ν’ ασχοληθείς; Όταν αναγκάζεσαι να μένεις μέχρι τα 30 σου με τους δικούς σου, που ενώ δουλεύεις μέρα – νύχτα, αναγκάζονται να σε τσοντάρουν από πάνω, όταν δεν μπορείς να ανεξαρτητοποιηθείς και να διαπλάσεις την αυτόνομη προσωπικότητά σου ποιες μπορεί να είναι τελικά οι δυνατότητές σου, οι επιθυμίες σου; Πως περιμένουν η νέα γενιά να κρίνει τους κυβερνώντες, να αντιδράσει, να προτείνει, να δημιουργήσει όταν δεν έχει χρόνο καν να ενημερωθεί; Η μήπως αυτός είναι ο απώτερος σκοπός των κυβερνήσεων ανά τον κόσμο; Να δημιουργήσουν άβουλους πολίτες που καθένας θα κοιτάει πως θα επιβιώσει και να μην μπορεί να σηκώσει κεφάλι; Η επισφάλεια των νέων διαμορφώνει μια ψυχολογία ασθενική, όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για την αγορά εργασίας και την κοινωνική συνοχή.

Με τέτοια νεολαία, που διψάει να δουλέψει, να δημιουργήσει με μόνες απαιτήσεις έναν αξιοπρεπή μισθό και ανθρώπινο ωράριο εργασίας και οι κυβερνώντες την ποδοπατούν, την χλευάζουν, την αποθαρρύνουν το μέλλον φαντάζει τουλάχιστον τρομακτικό!