Δεν το "κόψαμε".. μάλλον το "κάψαμε".. περί απαγόρευσης του καπνίσματος!

Αναρωτιόμουν αν και κατά πόσο θα εφαρμόζαμε τον αντικαπνιστικό νόμο στην Ελλάδα μέχρι που το διαπίστωσα ιδίοις όμασι.. Σε όποιο νυχτερινό μαγαζί κι αν πήγα είτε υπήρχαν σταχτοδοχεία επάνω στα τραπεζάκια είτε όχι οι θαμώνες κάπνιζαν ανενόχλητοι παρά το διακριτικό σήμα δίπλα στο μπαρ ότι απαγορεύεται το κάπνισμα.

Εδώ είναι Ελλάδα, σιγά μην εφαρμοστεί ο νόμος.. θα μείνει μόνο στα χαρτιά.. η κλασική απάντηση. Ωστόσο τα πρόστιμα άρχισαν να πέφτουν βροχή και το πρώτο πρόστιμο που άκουσα δόθηκε σε παιδότοπο. Δηλαδή είναι για κλάμματα η κατάσταση. Εντάξει ο Ελληνάρας έχει μάθει να συνδυάζει το ποτό του, τον καφέ του, το φαγητό του και γενικά την κάθε έξοδό του με το τσιγάρο αλλά στο χώρο που πας τα παιδιά σου με τι θράσσος μπορεί να καπνίζεις; Περιμένεις τον αντικαπνιστικό νόμο για να κάνεις το αυτονόητο; Να προστατεύσεις το παιδί σου;

Άνοιξα τη συζήτηση επί του θέματος με αρκετούς φίλους και γνωστούς και οι περισσότεροι μου έδιναν την ίδια απάντηση. Δεν μπορείς να πίνεις και να μην κάνεις τσιγάρο ή να υποχρεωθείς να βγεις έξω για να καπνίσεις. Το κάπνισμα το ξεκίνησα στην Αγγλία όπου δεν υπάρχει περίπτωση ούτε καν να σκεφτείς να ανάψεις τσιγάρο σε κλειστό χώρο. Στην Αγγλία που δεν υπάρχει καλοκαίρι και που τις περισσότερες μέρες του χρόνου είτε θα βρέχει, είτε θα κάνει κρύο, είτε και τα δύο μαζί! Και όμως όλοι βγαίνουμε έξω για τσιγάρο. Δε λέω ότι δεν παραπονιέται ο κόσμος αλλά είναι θέμα συνήθειας. Θέμα ευσυνειδησίας και ευαισθητοποίησης. Άκουσα και την πρόταση να γίνουν μαγαζιά για καπνίζοντες και μη. Δηλαδή να έχουμε ακόμη ένα κριτήριο κοινωνικού ρατσισμού και να τσακωνόμαστε κάθε φορά που θα θέλουμε να βγούμε έξω. Δε σε κάνω παρέα γιατί δεν καπνίζεις! Γιατί οι μη καπνιστές είναι λιγότεροι στην Ελλάδα και θα απομονωθούν σαν τους λεπρούς- τώρα που είναι και επίκαιρο λόγω του σήριαλ!

Δεν είναι το τσιγάρο το θέμα. Είναι η νοοτροπία του Έλληνα. Έτσι έχω μάθει, αυτό ισχύει και δεν αλλάζει. Εγώ καπνίζω κι άμα γουστάρεις αλλιώς να πας αλλού. Τις συνέπειες του καπνίσματος, το σεβασμό προς τους γύρω μας δεν τα συμπεριλαμάνουμε όταν συζητάμε για το νέο νομοσχέδιο. Τα επιχειρήματα κατά του νόμου είναι η ελευθερία –δεν ξέρω καν αν γνωρίζουμε τι σημαίνει η λέξη- και φυσικά το κυριότερο η μειωμένη πελατεία στα ψυχαγωγικά στέκια.

Και το πιο παράδοξο είναι πως στο Ηράκλειο Κρητης αποφάσισαν δημοψήφισμα οι ιδιοκτήτες μπαρ ενάντια στον αντικαπνιστικό νόμο. Γιατί αν δεν καπνίζεις πίνεις λιγότερο και εκείνοι χάνουν λεφτά!! Μάλιστα στην ανακοινωσή τους ισχυρίζονται ότι λόγω της πτώσης των κερδών αναγκάζονται να απολύουν τους σερβιτόρους. Ο συλλογισμός που προκύπτει λοιπόν είναι: ψηφίστε κατά της απαγόρευσης του καπνίσματος για να μην αυξηθεί η ανεργία!! Τα σχόλια είναι περιττά!

«Άνεμοι και Παλίρροιες»

Όσο συνεχίζουν να υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάνε τη μουσική, που δεν επιλέγουν να ακολουθήσουν τον εύκολο δρόμο της επιτυχίας και κυρίως έχουν ταλέντο το οποίο αξιοποιούν και δεν χρησιμοποιούν.. τόσο η ελπίδα για καλές δισκογραφικές δουλειές και ποιοτικά, όμορφα ακούσματα θα συνεχίσει να υπάρχει. Η μουσική θα συνεχίσει να μας συντροφεύει σε ευτυχισμένες και δύσκολες στιγμές, να μας ταξιδεύει σε ονειρεμένους προορισμούς και να γίνεται το μέσο διαφυγής μας. Τέτοιου είδους καλλιτέχνες συναντάμε πια σπάνια. Είχα την τύχη ωστόσο να γνωρίσω στην Κρήτη ένα συγκρότημα που διαθέτει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά και να το ακολουθήσω από τα πρώτα του βήματα.
Το συγκρότημα «Αρμός» αποτελείται από τους: Λευτέρη Μουρτζάκη (τραγούδι), Απόστολο Ξυριτάκη (πιάνο), Μάνο Σμαργιανάκη (τραγούδι, κιθάρα) και Γιάννη Κιαγιαδάκη (ηλεκτρικό μπάσο). Άνθρωποι ένας προς έναν ξεχωριστοί, αληθινοί και γεμάτοι πάθος γι’ αυτό που κάνουν. Μουσικοί που η μουσική είναι η ζωή τους και οι δυσκολίες δεν τους αποθάρρυναν ποτέ. Πάλευαν και παλεύουν με «ανέμους και παλίρροιες» για να μοιραστούν και να εκφραστούν μέσα από τα τραγούδια και τις μελωδίες τους.
Οι «Αρμός» γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Κρήτη. Η πρώτη δισκογραφική δουλειά «Αμόνι και νερό» με τη συμμετοχή του Μανόλη Λιδάκη ήρθε το 2007 δίνοντας τους την ώθηση να τους γνωρίσει το ευρύτερο κοινό και κατάφεραν να δώσουν το δικό τους ξεχωριστό στίγμα στην ελληνική μουσική σκηνή.
Το δεύτερο cd του συγκροτήματος μόλις κυκλοφόρησε. Τιτλοφορείται «Άνεμοι και Παλίρροιες». Η συμμετοχή του Μπάμπη Στόκα και της Λιζέτας Καλημέρη αποδεικνύει ότι η συνεργασία καταξιωμένων καλλιτεχνών με νέες ελπιδοφόρες φωνές αναβαθμίζουν την ίδια την ελληνική δισκογραφία. Η νέα τους δουλειά αποτελείται από 11 τραγούδια σε μουσική των ίδιων των μελών του συγκροτήματος και στίχους των ίδιων αλλά και των Γιώργου Λεκάκη, Κώστα Μπουρναζάκη, Άννας Παντελιδάκη και Ουράνιας. Αξιοσημείωτη είναι η συμμετοχή της νεαρής τραγουδίστριας, από την Κρήτη, Κορίνας Λεγάκη που η φωνή της χαρίζει μια ξεχωριστή αίσθηση στα τραγούδια.
Αξιόλογες δουλειές, που ξεφεύγουν από το εύπεπτο και εύκολο που χαρακτηρίζει την εποχή μας είναι σημαντικό να τις αναγνωρίζουμε και να τις στηρίζουμε. Αν θέλετε να τους γνωρίσετε καλύτερα και να ακούσετε δείγμα της δισκογραφικής τους δουλειάς μπορείτε να επισκεφτείτε το site: www.armosmusic.gr

Όταν η μουσική εξημερώνει τα ήθη..

Έχουμε μάθει να διαχωρίζουμε τη μουσική σε διάφορα είδη, όπως έντεχνη, ποπ, ροκ, λαϊκή.. Ποιος βάζει αυτές τις ταμπέλες και με ποια κριτήρια ούτε κατάλαβα ποτέ, αλλά ίσως ούτε είμαι και η πλέον ειδική για να το κρίνει. Λόγω αυτών των διαχωρισμών και βάσει της ταμπέλας που φέρει κάθε τραγουδοποιός και τραγούδι είμαστε συνήθως προκατειλημμένοι στο αν θα παραβρεθούμε σε κάποια συναυλία και πόσο κριτικοί θα σταθούμε απέναντι σε ό,τι ακούμε.
Ωστόσο, είναι γεγονός πως τις περισσότερες φορές ακούμε και ακολουθούμε ό,τι μας «σερβίρουν». Επιτυχίες, ή καλύτερα σουξέ, γίνονται τα τραγούδια που πλασάρουν οι μεγάλοι ραδιοφωνικοί σταθμοί και οι καλλιτέχνες που γίνονται γνωστοί μέσω αυτής της βιομηχανίας είναι αυτοί που γεμίζουν μεγάλους χώρους ενώ οι επιχειρηματίες νυχτερινών μαγαζιών τους προσφέρουν χιλιάδες ευρώ ως «νυχτοκάματο».
Μουσική εύπεπτη, με στίχους απλοϊκούς που δεν έχουν να σου πουν τίποτα και ξεχνιούνται με το επόμενο τραγούδι που θα γίνει σουξέ. Η ελλιπής παιδεία, η μαζική παραγωγή και η υπερβολική προβολή ωστόσο, προωθεί αυτό το είδος μουσικής που ούτε να το κατηγοριοποιήσω αλλά ούτε και να το κρίνω έχω σκοπό.
Έτυχε όμως να βρεθώ σε μια ονειρική συναυλία του Ψαραντώνη. Ενός κρητικού καλλιτέχνη, μουσικού, τραγουδοποιού. Αδελφός του γνωστού και πολύ αγαπητού Νίκου Ξυλούρη. Κάποιοι τον χαρακτηρίζουν ιδιότροπο, ίσως και εκκεντρικό. Αυτό που χαρίζει όμως στους ανθρώπους που παρευρίσκονται στις συναυλίες του εγώ θα το χαρακτηρίσω μαγικό. Η «κάθαρσις» που χαρακτηριστικό ίδιον για τις αρχαίες τραγωδίες είναι ένα συναίσθημα που το βιώνεις τελικά και μέσα από τη μουσική, όταν ο τραγουδοποιός τραγουδάει με την ψυχή του.. όχι μέσα από την ψυχή του αλλά με την ίδια του την ψυχή.. όχι για το κοινό του αλλά ως μια ανάγκη για να εκφράσει τον ίδιο του τον εαυτό.. πρώτη φορά είδα μουσικό να ζει από μέσα από τη μουσική του. Ακόμη και αν τα περισσότερα τραγούδια μου ήταν άγνωστα μ’ ένα μυστήριο τρόπο τα βίωσα, τα έκανα κτήμα μου. Οι στίχοι έγιναν εικόνες και τα συναισθήματα που εκφράζονταν μέσα από αυτούς τους στίχους ήταν τόσο έντονα που ταυτιζόσουν με τα πρόσωπα που εξιστορούνταν. Η ρήση «η μουσική εξημερώνει τα ήθη» συναντά την πλήρη εφαρμογή της όταν μπορείς να αισθανθείς στην ψυχή σου το άκουσμα των στίχων, της φωνής, της μουσικής που βγαίνει από τα όργανα. Τέτοιους καλλιτέχνες θα τους ζήλευε κι ο Ευριπίδης για το συναίσθημα που προκαλούν στο κοινό τους, για την έντονη συναισθηματική διακύμανση και την τελική αγαλλίαση της ψυχής.
Το καλοκαίρι κυρίως, στην Ελλάδα έχουμε περισσότερες ευκαιρίες να παρακολουθήσουμε μουσικά δρώμενα διαφορετικά από αυτά που έχουμε συνηθίσει. Το ζεστό αεράκι και η αύρα του καλοκαιριού ίσως συνεισφέρουν κάτι σε όλη αυτή τη μαγική ατμόσφαιρα που σε συνεπαίρνει και σε παρασύρει να ταξιδέψεις νοερά με τις νότες, με τους στίχους. Να ταξιδέψεις σε άλλα μέρη αλλά και να περιπλανηθείς μέσα στον ίδιο σου εαυτό.. έναν εαυτό που ίσως δεν έχεις προλάβει να ανακαλύψεις μέσα σε όλη τη φασαρία της καθημερινότητας σου αλλά και στους «βάρβαρους» ήχους που συνηθίζουμε να ακούμε στα νυχτερινά μαγαζιά.

P.S Αντώνη Κ. σ' ευχαριστώ για την υπέροχη βραδιά και την ευκαιρία να βιώσω αυτήν τη συναυλία