Όταν η μουσική εξημερώνει τα ήθη..

Έχουμε μάθει να διαχωρίζουμε τη μουσική σε διάφορα είδη, όπως έντεχνη, ποπ, ροκ, λαϊκή.. Ποιος βάζει αυτές τις ταμπέλες και με ποια κριτήρια ούτε κατάλαβα ποτέ, αλλά ίσως ούτε είμαι και η πλέον ειδική για να το κρίνει. Λόγω αυτών των διαχωρισμών και βάσει της ταμπέλας που φέρει κάθε τραγουδοποιός και τραγούδι είμαστε συνήθως προκατειλημμένοι στο αν θα παραβρεθούμε σε κάποια συναυλία και πόσο κριτικοί θα σταθούμε απέναντι σε ό,τι ακούμε.
Ωστόσο, είναι γεγονός πως τις περισσότερες φορές ακούμε και ακολουθούμε ό,τι μας «σερβίρουν». Επιτυχίες, ή καλύτερα σουξέ, γίνονται τα τραγούδια που πλασάρουν οι μεγάλοι ραδιοφωνικοί σταθμοί και οι καλλιτέχνες που γίνονται γνωστοί μέσω αυτής της βιομηχανίας είναι αυτοί που γεμίζουν μεγάλους χώρους ενώ οι επιχειρηματίες νυχτερινών μαγαζιών τους προσφέρουν χιλιάδες ευρώ ως «νυχτοκάματο».
Μουσική εύπεπτη, με στίχους απλοϊκούς που δεν έχουν να σου πουν τίποτα και ξεχνιούνται με το επόμενο τραγούδι που θα γίνει σουξέ. Η ελλιπής παιδεία, η μαζική παραγωγή και η υπερβολική προβολή ωστόσο, προωθεί αυτό το είδος μουσικής που ούτε να το κατηγοριοποιήσω αλλά ούτε και να το κρίνω έχω σκοπό.
Έτυχε όμως να βρεθώ σε μια ονειρική συναυλία του Ψαραντώνη. Ενός κρητικού καλλιτέχνη, μουσικού, τραγουδοποιού. Αδελφός του γνωστού και πολύ αγαπητού Νίκου Ξυλούρη. Κάποιοι τον χαρακτηρίζουν ιδιότροπο, ίσως και εκκεντρικό. Αυτό που χαρίζει όμως στους ανθρώπους που παρευρίσκονται στις συναυλίες του εγώ θα το χαρακτηρίσω μαγικό. Η «κάθαρσις» που χαρακτηριστικό ίδιον για τις αρχαίες τραγωδίες είναι ένα συναίσθημα που το βιώνεις τελικά και μέσα από τη μουσική, όταν ο τραγουδοποιός τραγουδάει με την ψυχή του.. όχι μέσα από την ψυχή του αλλά με την ίδια του την ψυχή.. όχι για το κοινό του αλλά ως μια ανάγκη για να εκφράσει τον ίδιο του τον εαυτό.. πρώτη φορά είδα μουσικό να ζει από μέσα από τη μουσική του. Ακόμη και αν τα περισσότερα τραγούδια μου ήταν άγνωστα μ’ ένα μυστήριο τρόπο τα βίωσα, τα έκανα κτήμα μου. Οι στίχοι έγιναν εικόνες και τα συναισθήματα που εκφράζονταν μέσα από αυτούς τους στίχους ήταν τόσο έντονα που ταυτιζόσουν με τα πρόσωπα που εξιστορούνταν. Η ρήση «η μουσική εξημερώνει τα ήθη» συναντά την πλήρη εφαρμογή της όταν μπορείς να αισθανθείς στην ψυχή σου το άκουσμα των στίχων, της φωνής, της μουσικής που βγαίνει από τα όργανα. Τέτοιους καλλιτέχνες θα τους ζήλευε κι ο Ευριπίδης για το συναίσθημα που προκαλούν στο κοινό τους, για την έντονη συναισθηματική διακύμανση και την τελική αγαλλίαση της ψυχής.
Το καλοκαίρι κυρίως, στην Ελλάδα έχουμε περισσότερες ευκαιρίες να παρακολουθήσουμε μουσικά δρώμενα διαφορετικά από αυτά που έχουμε συνηθίσει. Το ζεστό αεράκι και η αύρα του καλοκαιριού ίσως συνεισφέρουν κάτι σε όλη αυτή τη μαγική ατμόσφαιρα που σε συνεπαίρνει και σε παρασύρει να ταξιδέψεις νοερά με τις νότες, με τους στίχους. Να ταξιδέψεις σε άλλα μέρη αλλά και να περιπλανηθείς μέσα στον ίδιο σου εαυτό.. έναν εαυτό που ίσως δεν έχεις προλάβει να ανακαλύψεις μέσα σε όλη τη φασαρία της καθημερινότητας σου αλλά και στους «βάρβαρους» ήχους που συνηθίζουμε να ακούμε στα νυχτερινά μαγαζιά.

P.S Αντώνη Κ. σ' ευχαριστώ για την υπέροχη βραδιά και την ευκαιρία να βιώσω αυτήν τη συναυλία