Με σπασίματα, προσαγωγές, ξύλο και εικόνες ντροπής να κάνουν το γύρο του κόσμου τιμήσαμε τη μνήμη του αδικοχαμένου Αλέξη. Κάποιοι ανεγκέφαλοι σε κάθε πορεία εισβάλλουν στο πλήθος που διαδηλώνει μετατρέποντας τον αγώνα διαμαρτυρίας ευσυνείδητων πολιτών σε καραγκιοζιλίκι ενώ από την άλλη πλευρά κάποιοι εξίσου ανεγκέφαλοι από τις αστυνομικές δυνάμεις σπάνε στο ξύλο όποιον βρίσκουν μπροστά τους αμαυρώνοντας και στιγματίζοντας ολόκληρο το ελληνικό σώμα.
Τα γεγονότα προφανώς τα παρακολουθώ από τα διαδικτυακά ελληνικά μίντια αλλά και τα αγγλικά sites και την τηλεόραση που όπως πριν ένα χρόνο, έτσι και φέτος παρουσιάζουν την Ελλάδα σαν «ξέφραγκο αμπέλι», αν και ίσως αυτή να είναι και η πραγματικότητα. Και καλούμαι έπειτα να απαντήσω στο τι συμβαίνει στην Ελλάδα.. και άντε να εξηγήσεις.
Ένας φόνος πριν ένα χρόνο σήκωσε χιλιάδες νέους από τον καναπέ τους, ξεσήκωσε την κοινωνία αλλά ταυτόχρονα έσπευσαν πολιτικάντηδες να τον καπηλευτούν και ανεγκέφαλοι να τον αμαυρώσουν με βίαια επεισόδια. Σε πορείες που γίνονται κατά της ανεξέλεγκτης βίας εκ μέρους της αστυνομίας, για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ξεσπούν ακόμη πιο βίαια επεισόδια.
Οι παράγοντες που έχουν οδηγήσει σε αυτήν την πραγματικότητα είναι πολυεπίπεδοι. Θεωρώ όμως τους πιο θεμελιώδεις την έλλειψη παιδείας, εκπαίδευσης και κοινωνικών υποδομών. Σε μερικές μέρες και πάλι η «φασαρία» θα καταλαγιάσει όμως τα αίτια που τη δημιούργησαν θα συνεχίσουν να υπάρχουν και θα δοθεί και πάλι μία αφορμή για να ξυπνήσει και πάλι τις συνειδήσεις όλων των νέων που βιώνουν την καταπίεση, την αναξιοκρατία, το ανέλπιδο μέλλον από μία κοινωνία και ένα κράτος που επιδεικτικά τους αγνοεί και μια αστυνομία- τρομονομία που αντί να διασφαλίζει την προστασία τους τους θεωρεί εν δυνάμει εγκληματίες.
Κυριακή, 06 Δεκεμβρίου 2009
Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009
1η Δεκεμβρίου 2009: ιστορική μέρα για την Ε.Ε. Οι ευρωπαίοι πολίτες παραμένουν απόντες.
Η αυριανή μέρα 1η Δεκεμβρίου 2009 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μία ιστορική μέρα για την Ευρωπαϊκή Ένωση αφού τίθεται σε ισχύ η περιβόητη συνθήκη της Λισαβόνας. Μέσω αυτής της συνθήκης επιτυγχάνεται ή τουλάχιστον ενισχύεται η πολιτική ενοποίηση των κρατών μελών της Ε.Ε με την απόκτηση νομικής προσωπικότητας της Ένωσης, την καθιέρωση ενός μόνιμου πρόεδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου –τον πρωθυπουργό του Βελγίου, Χέρμαν Βαν Ρομπουί, και ενός εκπροσώπου για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας – την Βρετανίδα Κάθριν Άστον.
Ωστόσο, ενώ για τα τα κακώς κείμενα στους τομείς κυρίως της οικονομίας και οικονομικών καθώς και της ασφάλειας ρίχνουμε το βάρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση η αντίστοιχη πληροφόρηση των πολιτών για τις διεργασίες και την παρέμβαση των κρατών μελών σε σχετικές αποφάσεις είναι ελλιπής έως ανεπαρκής. Τα εθνικά Μ.Μ.Ε σιωπούν ή είναι εμφανώς προβοκατόρικα και η ενημέρωση από τον διαδικτυακό Τύπο της Ε.Ε - http://europa.eu/ - δεν είναι διευρυμένη καθώς λίγοι είναι οι πολίτες που θα σπεύσουν για την άμεση ενημέρωσή τους αλλά και στις περισσότερες περιπτώσεις οφείλουν να είναι άριστοι χρήστες της αγγλικής γλώσσας καθώς τα περισσότερα κείμενα δεν είναι μεταφρασμένα στα ελληνικά.
Περνάμε ίσως σε μια νέα εποχή της Ε.Ε σ’ ότι αφορά τη δομή της με τους πολίτες για ακόμη μία φορά να είναι απόντες. Το δημοκρατικό και επικοινωνιακό κενό παραμένει και το ερώτημα για το τι μπορεί να αλλάξει υπό αυτά τα δεδομένα ενισχύεται ακόμη περισσότερο. όσο οι πολίτες παραμένουν στην άγνοια τόσο η καχυποψία για τις αποφάσεις που λαμβάνονται σε Ευρωπαϊκό επίπεδο θα ενισχύονται. Όποια συνθήκη και αν ψηφιστεί, όποιες αλλαγές και αν γίνουν στο υπάρχον σύστημα τα θεμέλιά του θα τρίζουν γιατί οι πολίτες απλά δε έχουν πληροφόρηση, δεν μπορούν να έχουν λόγο και συμπερασματικά δεν συμμετέχουν.
Ωστόσο, ενώ για τα τα κακώς κείμενα στους τομείς κυρίως της οικονομίας και οικονομικών καθώς και της ασφάλειας ρίχνουμε το βάρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση η αντίστοιχη πληροφόρηση των πολιτών για τις διεργασίες και την παρέμβαση των κρατών μελών σε σχετικές αποφάσεις είναι ελλιπής έως ανεπαρκής. Τα εθνικά Μ.Μ.Ε σιωπούν ή είναι εμφανώς προβοκατόρικα και η ενημέρωση από τον διαδικτυακό Τύπο της Ε.Ε - http://europa.eu/ - δεν είναι διευρυμένη καθώς λίγοι είναι οι πολίτες που θα σπεύσουν για την άμεση ενημέρωσή τους αλλά και στις περισσότερες περιπτώσεις οφείλουν να είναι άριστοι χρήστες της αγγλικής γλώσσας καθώς τα περισσότερα κείμενα δεν είναι μεταφρασμένα στα ελληνικά.
Περνάμε ίσως σε μια νέα εποχή της Ε.Ε σ’ ότι αφορά τη δομή της με τους πολίτες για ακόμη μία φορά να είναι απόντες. Το δημοκρατικό και επικοινωνιακό κενό παραμένει και το ερώτημα για το τι μπορεί να αλλάξει υπό αυτά τα δεδομένα ενισχύεται ακόμη περισσότερο. όσο οι πολίτες παραμένουν στην άγνοια τόσο η καχυποψία για τις αποφάσεις που λαμβάνονται σε Ευρωπαϊκό επίπεδο θα ενισχύονται. Όποια συνθήκη και αν ψηφιστεί, όποιες αλλαγές και αν γίνουν στο υπάρχον σύστημα τα θεμέλιά του θα τρίζουν γιατί οι πολίτες απλά δε έχουν πληροφόρηση, δεν μπορούν να έχουν λόγο και συμπερασματικά δεν συμμετέχουν.
Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009
Απολογίες..
Έχω καιρό να γράψω στο blog.. έχω καιρό να επισκεφτώ την blogoγειτονιά.. όχι γιατί ήταν ένα καπρίτσιο που πέρασε, ούτε γιατί έπαψα να έχω την ανάγκη να εκφραστώ, να σχολιάσω ή να ασκήσω κριτική στα κακώς κείμενα που δυστυχώς είναι πολλά και πολυεπίπεδα.
Ίσως έρχονται όμως στιγμές που τα βλέπεις όλα μάταια.. που ίσως χάνεις την ελπίδα που σε παρακινεί να δημιουργείς, να μοιράζεσαι σκέψεις.. ίσως έρχονται στιγμές που θυμώνεις και με τον εαυτό σου και με όλους τους ανθρώπους πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη και αποφασίζεις να απέχεις, να απομονωθείς.. και εκεί που ασκούσες κριτική στους άλλους στρέφεις ακόμη πιο ακονισμένο το μαχαίρι στον εαυτό σου με σκοπό όχι να αυτοκτονήσεις μάλλον αλλά ίσως να καθαρίσεις την πληγή..
Κάπου εδώ λοιπόν είναι το σημείο που λέω να επιστρέψω γιατί τίποτα δεν είναι πιο μάταιο από την απραγία.. τίποτα δε θα μου προκαλέσει μεγαλύτερο θυμό από το να αφήσω τις καταστάσεις και τους ανθρώπους να με κάνουν να πιστέψω πως τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, τίποτα δεν μπορούμε να αλλάξουμε..
Καλώς σας βρήκα ξανά λοιπόν..
Ίσως έρχονται όμως στιγμές που τα βλέπεις όλα μάταια.. που ίσως χάνεις την ελπίδα που σε παρακινεί να δημιουργείς, να μοιράζεσαι σκέψεις.. ίσως έρχονται στιγμές που θυμώνεις και με τον εαυτό σου και με όλους τους ανθρώπους πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη και αποφασίζεις να απέχεις, να απομονωθείς.. και εκεί που ασκούσες κριτική στους άλλους στρέφεις ακόμη πιο ακονισμένο το μαχαίρι στον εαυτό σου με σκοπό όχι να αυτοκτονήσεις μάλλον αλλά ίσως να καθαρίσεις την πληγή..
Κάπου εδώ λοιπόν είναι το σημείο που λέω να επιστρέψω γιατί τίποτα δεν είναι πιο μάταιο από την απραγία.. τίποτα δε θα μου προκαλέσει μεγαλύτερο θυμό από το να αφήσω τις καταστάσεις και τους ανθρώπους να με κάνουν να πιστέψω πως τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, τίποτα δεν μπορούμε να αλλάξουμε..
Καλώς σας βρήκα ξανά λοιπόν..
Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2009
Έχουμε κι εμείς τις ευθύνες μας.. και είναι τεράστιες.
Οι εθνικές εκλογές και η ώρα που ο λαός θα πάρει την πολιτική κατάσταση στα χέρια του πλησιάζουν. Είναι καιρός πια να καταλάβουμε τη δύναμη της ψήφου μας. Τη συνενοχή μας στην εκάστοτε διακυβέρνηση της χώρας. Η πολιτική σχεδιάζεται, καθορίζεται και υλοποιείται από πολιτικούς. Από εκείνους που εμείς αναδεικνύουμε ως κοινοβουλευτικούς μας εκπροσώπους. Κανένας από τους βουλευτές που βρίσκονται στα έδρανα του κοινοβουλίου δεν εισέβαλαν πραξικοπηματικά. Εμείς τους εκλέξαμε και εμείς τους «λουστήκαμε» επίσης, και τους ίδιους αλλά και τις λαμογιές τους και τα τόσα σκάνδαλα (τουλάχιστον αυτά που βγήκαν στη φόρα).
Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι είναι παράδοξο να βρίζουμε όλους εκείνους στους οποίους εμείς δώσαμε την εντολή να μας κυβερνούν. Από τη στιγμή που ξεκίνησε η κατρακύλα της Νέας Δημοκρατίας και τα γκάλοπ έδιναν πια πρωτιά στο ΠΑΣΟΚ άκουσα πολλούς και πολλές φορές να μιλούν απαξιωτικά για τον πρόεδρο του κινήματος, Γιώργο Α. Παπανδρέου. «Ποιος θα μας κυβερνήσει; Αυτός που δεν μπορεί να μιλήσει, αυτός που έπεσε από το ποδήλατό, αυτός που δεν μπορεί να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι;» Αυτά είναι τα «πολιτικά» επιχειρήματα που προσάπτουν στον ΓΑΠ. Για το ότι είναι πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς-και άρα διαθέτει διεθνές κύρος, για το πρόγραμμα του κινήματος που έχει κυκλοφορήσει πολύ νωρίτερα από την προκήρυξη των εκλογών δεν γίνεται κουβέντα. Αυτή η ηγετική φυσιογνωμία που αποζητά ο μέσος Έλληνας για τον πρωθυπουργό μιας χώρας διαφάνηκε τα τελευταία χρόνια να είναι απόλυτα ανεπαρκές χαρακτηριστικό και ίσως προβληματικό σε αρκετές περιπτώσεις και καταστάσεις.
Ο Γιώργος Παπανδρέου έδωσε την απάντησή του για το αν μπορεί να λάβει αποφάσεις τόσο στο παρελθόν με διαγραφές στελεχών που παρέκλιναν των αρχών του κινήματος και προκαλώντας το λαϊκό αίσθημα αλλά και τώρα κρατώντας εκτός ψηφοδελτίων στελέχη που ακόμη κι αν ποινικά έχουν αθωωθεί έχουν ωστόσο την πολιτική ευθύνη σκανδάλων που το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί και δεν θέλει να κουβαλάει στη νέα του πορεία. Και αυτή είναι η πολιτική πρακτική σε αντίθεση μ ε τις μεγαλοστομίες του Κώστα Καραμανλή που μόνο στα λόγια έκανε σημαία του τα «καθαρά ψηφοδέλτια».
Από κει και πέρα βέβαια προσωπικά θεωρώ ότι υπάρχουν ακόμη βαρίδια στο ΠΑΣΟΚ τα οποία εμείς πια έχουμε χρέος να τα αφήσουμε εκτός βουλής προκειμένου ο Γιώργος Παπανδρέου να σχηματίσει μια νέα κυβέρνηση με καθαρά, άφθαρτα πρόσωπα που έχουν διάθεση, νέες ιδέες και κυρίως διαφορετική νοοτροπία για την άσκηση εξουσίας.
Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι είναι παράδοξο να βρίζουμε όλους εκείνους στους οποίους εμείς δώσαμε την εντολή να μας κυβερνούν. Από τη στιγμή που ξεκίνησε η κατρακύλα της Νέας Δημοκρατίας και τα γκάλοπ έδιναν πια πρωτιά στο ΠΑΣΟΚ άκουσα πολλούς και πολλές φορές να μιλούν απαξιωτικά για τον πρόεδρο του κινήματος, Γιώργο Α. Παπανδρέου. «Ποιος θα μας κυβερνήσει; Αυτός που δεν μπορεί να μιλήσει, αυτός που έπεσε από το ποδήλατό, αυτός που δεν μπορεί να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι;» Αυτά είναι τα «πολιτικά» επιχειρήματα που προσάπτουν στον ΓΑΠ. Για το ότι είναι πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς-και άρα διαθέτει διεθνές κύρος, για το πρόγραμμα του κινήματος που έχει κυκλοφορήσει πολύ νωρίτερα από την προκήρυξη των εκλογών δεν γίνεται κουβέντα. Αυτή η ηγετική φυσιογνωμία που αποζητά ο μέσος Έλληνας για τον πρωθυπουργό μιας χώρας διαφάνηκε τα τελευταία χρόνια να είναι απόλυτα ανεπαρκές χαρακτηριστικό και ίσως προβληματικό σε αρκετές περιπτώσεις και καταστάσεις.
Ο Γιώργος Παπανδρέου έδωσε την απάντησή του για το αν μπορεί να λάβει αποφάσεις τόσο στο παρελθόν με διαγραφές στελεχών που παρέκλιναν των αρχών του κινήματος και προκαλώντας το λαϊκό αίσθημα αλλά και τώρα κρατώντας εκτός ψηφοδελτίων στελέχη που ακόμη κι αν ποινικά έχουν αθωωθεί έχουν ωστόσο την πολιτική ευθύνη σκανδάλων που το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί και δεν θέλει να κουβαλάει στη νέα του πορεία. Και αυτή είναι η πολιτική πρακτική σε αντίθεση μ ε τις μεγαλοστομίες του Κώστα Καραμανλή που μόνο στα λόγια έκανε σημαία του τα «καθαρά ψηφοδέλτια».
Από κει και πέρα βέβαια προσωπικά θεωρώ ότι υπάρχουν ακόμη βαρίδια στο ΠΑΣΟΚ τα οποία εμείς πια έχουμε χρέος να τα αφήσουμε εκτός βουλής προκειμένου ο Γιώργος Παπανδρέου να σχηματίσει μια νέα κυβέρνηση με καθαρά, άφθαρτα πρόσωπα που έχουν διάθεση, νέες ιδέες και κυρίως διαφορετική νοοτροπία για την άσκηση εξουσίας.
Τρίτη, 25 Αυγούστου 2009
«Άνεμοι και Παλίρροιες»
Όσο συνεχίζουν να υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάνε τη μουσική, που δεν επιλέγουν να ακολουθήσουν τον εύκολο δρόμο της επιτυχίας και κυρίως έχουν ταλέντο το οποίο αξιοποιούν και δεν χρησιμοποιούν.. τόσο η ελπίδα για καλές δισκογραφικές δουλειές και ποιοτικά, όμορφα ακούσματα θα συνεχίσει να υπάρχει. Η μουσική θα συνεχίσει να μας συντροφεύει σε ευτυχισμένες και δύσκολες στιγμές, να μας ταξιδεύει σε ονειρεμένους προορισμούς και να γίνεται το μέσο διαφυγής μας. Τέτοιου είδους καλλιτέχνες συναντάμε πια σπάνια. Είχα την τύχη ωστόσο να γνωρίσω στην Κρήτη ένα συγκρότημα που διαθέτει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά και να το ακολουθήσω από τα πρώτα του βήματα.
Το συγκρότημα «Αρμός» αποτελείται από τους: Λευτέρη Μουρτζάκη (τραγούδι), Απόστολο Ξυριτάκη (πιάνο), Μάνο Σμαργιανάκη (τραγούδι, κιθάρα) και Γιάννη Κιαγιαδάκη (ηλεκτρικό μπάσο). Άνθρωποι ένας προς έναν ξεχωριστοί, αληθινοί και γεμάτοι πάθος γι’ αυτό που κάνουν. Μουσικοί που η μουσική είναι η ζωή τους και οι δυσκολίες δεν τους αποθάρρυναν ποτέ. Πάλευαν και παλεύουν με «ανέμους και παλίρροιες» για να μοιραστούν και να εκφραστούν μέσα από τα τραγούδια και τις μελωδίες τους.
Οι «Αρμός» γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Κρήτη. Η πρώτη δισκογραφική δουλειά «Αμόνι και νερό» με τη συμμετοχή του Μανόλη Λιδάκη ήρθε το 2007 δίνοντας τους την ώθηση να τους γνωρίσει το ευρύτερο κοινό και κατάφεραν να δώσουν το δικό τους ξεχωριστό στίγμα στην ελληνική μουσική σκηνή.
Το δεύτερο cd του συγκροτήματος μόλις κυκλοφόρησε. Τιτλοφορείται «Άνεμοι και Παλίρροιες». Η συμμετοχή του Μπάμπη Στόκα και της Λιζέτας Καλημέρη αποδεικνύει ότι η συνεργασία καταξιωμένων καλλιτεχνών με νέες ελπιδοφόρες φωνές αναβαθμίζουν την ίδια την ελληνική δισκογραφία. Η νέα τους δουλειά αποτελείται από 11 τραγούδια σε μουσική των ίδιων των μελών του συγκροτήματος και στίχους των ίδιων αλλά και των Γιώργου Λεκάκη, Κώστα Μπουρναζάκη, Άννας Παντελιδάκη και Ουράνιας. Αξιοσημείωτη είναι η συμμετοχή της νεαρής τραγουδίστριας, από την Κρήτη, Κορίνας Λεγάκη που η φωνή της χαρίζει μια ξεχωριστή αίσθηση στα τραγούδια.
Αξιόλογες δουλειές, που ξεφεύγουν από το εύπεπτο και εύκολο που χαρακτηρίζει την εποχή μας είναι σημαντικό να τις αναγνωρίζουμε και να τις στηρίζουμε. Αν θέλετε να τους γνωρίσετε καλύτερα και να ακούσετε δείγμα της δισκογραφικής τους δουλειάς μπορείτε να επισκεφτείτε το site: www.armosmusic.gr
Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2009
Όταν η μουσική εξημερώνει τα ήθη..
Έχουμε μάθει να διαχωρίζουμε τη μουσική σε διάφορα είδη, όπως έντεχνη, ποπ, ροκ, λαϊκή.. Ποιος βάζει αυτές τις ταμπέλες και με ποια κριτήρια ούτε κατάλαβα ποτέ, αλλά ίσως ούτε είμαι και η πλέον ειδική για να το κρίνει. Λόγω αυτών των διαχωρισμών και βάσει της ταμπέλας που φέρει κάθε τραγουδοποιός και τραγούδι είμαστε συνήθως προκατειλημμένοι στο αν θα παραβρεθούμε σε κάποια συναυλία και πόσο κριτικοί θα σταθούμε απέναντι σε ό,τι ακούμε.
Ωστόσο, είναι γεγονός πως τις περισσότερες φορές ακούμε και ακολουθούμε ό,τι μας «σερβίρουν». Επιτυχίες, ή καλύτερα σουξέ, γίνονται τα τραγούδια που πλασάρουν οι μεγάλοι ραδιοφωνικοί σταθμοί και οι καλλιτέχνες που γίνονται γνωστοί μέσω αυτής της βιομηχανίας είναι αυτοί που γεμίζουν μεγάλους χώρους ενώ οι επιχειρηματίες νυχτερινών μαγαζιών τους προσφέρουν χιλιάδες ευρώ ως «νυχτοκάματο».
Μουσική εύπεπτη, με στίχους απλοϊκούς που δεν έχουν να σου πουν τίποτα και ξεχνιούνται με το επόμενο τραγούδι που θα γίνει σουξέ. Η ελλιπής παιδεία, η μαζική παραγωγή και η υπερβολική προβολή ωστόσο, προωθεί αυτό το είδος μουσικής που ούτε να το κατηγοριοποιήσω αλλά ούτε και να το κρίνω έχω σκοπό.
Έτυχε όμως να βρεθώ σε μια ονειρική συναυλία του Ψαραντώνη. Ενός κρητικού καλλιτέχνη, μουσικού, τραγουδοποιού. Αδελφός του γνωστού και πολύ αγαπητού Νίκου Ξυλούρη. Κάποιοι τον χαρακτηρίζουν ιδιότροπο, ίσως και εκκεντρικό. Αυτό που χαρίζει όμως στους ανθρώπους που παρευρίσκονται στις συναυλίες του εγώ θα το χαρακτηρίσω μαγικό. Η «κάθαρσις» που χαρακτηριστικό ίδιον για τις αρχαίες τραγωδίες είναι ένα συναίσθημα που το βιώνεις τελικά και μέσα από τη μουσική, όταν ο τραγουδοποιός τραγουδάει με την ψυχή του.. όχι μέσα από την ψυχή του αλλά με την ίδια του την ψυχή.. όχι για το κοινό του αλλά ως μια ανάγκη για να εκφράσει τον ίδιο του τον εαυτό.. πρώτη φορά είδα μουσικό να ζει από μέσα από τη μουσική του. Ακόμη και αν τα περισσότερα τραγούδια μου ήταν άγνωστα μ’ ένα μυστήριο τρόπο τα βίωσα, τα έκανα κτήμα μου. Οι στίχοι έγιναν εικόνες και τα συναισθήματα που εκφράζονταν μέσα από αυτούς τους στίχους ήταν τόσο έντονα που ταυτιζόσουν με τα πρόσωπα που εξιστορούνταν. Η ρήση «η μουσική εξημερώνει τα ήθη» συναντά την πλήρη εφαρμογή της όταν μπορείς να αισθανθείς στην ψυχή σου το άκουσμα των στίχων, της φωνής, της μουσικής που βγαίνει από τα όργανα. Τέτοιους καλλιτέχνες θα τους ζήλευε κι ο Ευριπίδης για το συναίσθημα που προκαλούν στο κοινό τους, για την έντονη συναισθηματική διακύμανση και την τελική αγαλλίαση της ψυχής.
Το καλοκαίρι κυρίως, στην Ελλάδα έχουμε περισσότερες ευκαιρίες να παρακολουθήσουμε μουσικά δρώμενα διαφορετικά από αυτά που έχουμε συνηθίσει. Το ζεστό αεράκι και η αύρα του καλοκαιριού ίσως συνεισφέρουν κάτι σε όλη αυτή τη μαγική ατμόσφαιρα που σε συνεπαίρνει και σε παρασύρει να ταξιδέψεις νοερά με τις νότες, με τους στίχους. Να ταξιδέψεις σε άλλα μέρη αλλά και να περιπλανηθείς μέσα στον ίδιο σου εαυτό.. έναν εαυτό που ίσως δεν έχεις προλάβει να ανακαλύψεις μέσα σε όλη τη φασαρία της καθημερινότητας σου αλλά και στους «βάρβαρους» ήχους που συνηθίζουμε να ακούμε στα νυχτερινά μαγαζιά.
P.S Αντώνη Κ. σ' ευχαριστώ για την υπέροχη βραδιά και την ευκαιρία να βιώσω αυτήν τη συναυλία
Ωστόσο, είναι γεγονός πως τις περισσότερες φορές ακούμε και ακολουθούμε ό,τι μας «σερβίρουν». Επιτυχίες, ή καλύτερα σουξέ, γίνονται τα τραγούδια που πλασάρουν οι μεγάλοι ραδιοφωνικοί σταθμοί και οι καλλιτέχνες που γίνονται γνωστοί μέσω αυτής της βιομηχανίας είναι αυτοί που γεμίζουν μεγάλους χώρους ενώ οι επιχειρηματίες νυχτερινών μαγαζιών τους προσφέρουν χιλιάδες ευρώ ως «νυχτοκάματο».
Μουσική εύπεπτη, με στίχους απλοϊκούς που δεν έχουν να σου πουν τίποτα και ξεχνιούνται με το επόμενο τραγούδι που θα γίνει σουξέ. Η ελλιπής παιδεία, η μαζική παραγωγή και η υπερβολική προβολή ωστόσο, προωθεί αυτό το είδος μουσικής που ούτε να το κατηγοριοποιήσω αλλά ούτε και να το κρίνω έχω σκοπό.
Έτυχε όμως να βρεθώ σε μια ονειρική συναυλία του Ψαραντώνη. Ενός κρητικού καλλιτέχνη, μουσικού, τραγουδοποιού. Αδελφός του γνωστού και πολύ αγαπητού Νίκου Ξυλούρη. Κάποιοι τον χαρακτηρίζουν ιδιότροπο, ίσως και εκκεντρικό. Αυτό που χαρίζει όμως στους ανθρώπους που παρευρίσκονται στις συναυλίες του εγώ θα το χαρακτηρίσω μαγικό. Η «κάθαρσις» που χαρακτηριστικό ίδιον για τις αρχαίες τραγωδίες είναι ένα συναίσθημα που το βιώνεις τελικά και μέσα από τη μουσική, όταν ο τραγουδοποιός τραγουδάει με την ψυχή του.. όχι μέσα από την ψυχή του αλλά με την ίδια του την ψυχή.. όχι για το κοινό του αλλά ως μια ανάγκη για να εκφράσει τον ίδιο του τον εαυτό.. πρώτη φορά είδα μουσικό να ζει από μέσα από τη μουσική του. Ακόμη και αν τα περισσότερα τραγούδια μου ήταν άγνωστα μ’ ένα μυστήριο τρόπο τα βίωσα, τα έκανα κτήμα μου. Οι στίχοι έγιναν εικόνες και τα συναισθήματα που εκφράζονταν μέσα από αυτούς τους στίχους ήταν τόσο έντονα που ταυτιζόσουν με τα πρόσωπα που εξιστορούνταν. Η ρήση «η μουσική εξημερώνει τα ήθη» συναντά την πλήρη εφαρμογή της όταν μπορείς να αισθανθείς στην ψυχή σου το άκουσμα των στίχων, της φωνής, της μουσικής που βγαίνει από τα όργανα. Τέτοιους καλλιτέχνες θα τους ζήλευε κι ο Ευριπίδης για το συναίσθημα που προκαλούν στο κοινό τους, για την έντονη συναισθηματική διακύμανση και την τελική αγαλλίαση της ψυχής.
Το καλοκαίρι κυρίως, στην Ελλάδα έχουμε περισσότερες ευκαιρίες να παρακολουθήσουμε μουσικά δρώμενα διαφορετικά από αυτά που έχουμε συνηθίσει. Το ζεστό αεράκι και η αύρα του καλοκαιριού ίσως συνεισφέρουν κάτι σε όλη αυτή τη μαγική ατμόσφαιρα που σε συνεπαίρνει και σε παρασύρει να ταξιδέψεις νοερά με τις νότες, με τους στίχους. Να ταξιδέψεις σε άλλα μέρη αλλά και να περιπλανηθείς μέσα στον ίδιο σου εαυτό.. έναν εαυτό που ίσως δεν έχεις προλάβει να ανακαλύψεις μέσα σε όλη τη φασαρία της καθημερινότητας σου αλλά και στους «βάρβαρους» ήχους που συνηθίζουμε να ακούμε στα νυχτερινά μαγαζιά.
P.S Αντώνη Κ. σ' ευχαριστώ για την υπέροχη βραδιά και την ευκαιρία να βιώσω αυτήν τη συναυλία
Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2009
Όλοι έχουμε δικαίωμα στη ζωή. Τι γίνεται με το δικαίωμα στο θάνατο;
Ο θάνατος συνήθως είναι ένα ζήτημα που στην ελληνική κοινωνία θεωρείται μακάβριο και αποφεύγουμε κάθε συζήτηση επ’ αυτού. Χρειάζεται να «χτυπήσει κάποια πόρτα της αυλής μας» μια σοβαρή ασθένεια για να συνειδητοποιήσουμε ότι κι ο θάνατος είναι τελικά κομμάτι της ζωής. Και τι γίνεται τότε; Χιλιάδες ερωτηματικά και διλήμματα στριφογυρίζουν στο κεφάλι μας και μας βρίσκουν απροετοίμαστους. Ο πόνος συγκρούεται με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, τα ατομικά δικαιώματα με την εκκλησία, η αξιοπρέπεια με τον νόμο, η αυτονομία με τις πεποιθήσεις φίλων και συγγενών. Ποιος επιλέγει πότε και υπό ποιες συνθήκες κάποιος μπορεί να δώσει τέρμα στη ζωή του..
Το ζήτημα της ευθανασίας τίθεται όλο και πιο ψηλά στην ατζέντα της δημόσιας συζήτησης στην Αγγλία. Η εφημερίδα «Times» διεξήγαγε δημοσκόπηση για το ζήτημα τροποποίησης του νόμου προκειμένου να επιτρέπεται η υποβοηθούμενη αυτοκτονία μια εβδομάδα μετά τη πολυσυζητημένη υπόθεση ευθανασίας του Sir Edward Downes και της συζύγου του. Τα αποτελέσματα ήταν σαφή. Η συντριπτική πλειοψηφία της κοινής γνώμης τάχθηκε υπέρ της αλλαγής της νομοθεσίας ώστε οι γιατροί να μπορούν να βοηθούν τους ασθενείς τελικού σταδίου να βάζουν τέλος στη ζωή τους. Μάλιστα οι συμμετέχοντες ηλικίας μεταξύ 55 – 64 συμφωνούν πιο σθεναρά.
Παρόλο που η τροποποίηση του νόμου έβρισκε αντίθετους τους γιατρούς πριν μερικές μέρες διαφάνηκε το πρώτο σημάδι αλλαγής της στάσης τους. Το Royal College of Nursing μετρίασε την αντίθεσή του προς το ζήτημα της ευθανασίας εκφράζοντας μια πιο ουδέτερη στάση.
Το φαινόμενο «τουρισμού θανάτου» σε χώρες όπως η Ελβετία, όπου η ευθανασία επιτρέπεται, είναι πολύ διαδεδομένο. Φίλοι και συγγενείς παίρνουν τη δύσκολη απόφαση, αναλαμβάνουν έξοδα και νομικά ρίσκα προκειμένου να βοηθήσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα να «λυτρωθούν» από τον πόνο.
Δε σκοπεύω να θέσω νομικά ή ηθικά ζητήματα που προκύπτουν από την πρακτική της ευθανασίας επί του παρόντος. Αυτό που θεωρώ πολύ σημαντικό ωστόσο είναι να τεθεί η αρχή ενός δημόσιου διαλόγου επί του ζητήματος και στην Ελλάδα προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό που φαίνεται αδύνατο να συμβεί σε μας, τελικά δεν είναι τόσο μακριά.
Το ζήτημα της ευθανασίας τίθεται όλο και πιο ψηλά στην ατζέντα της δημόσιας συζήτησης στην Αγγλία. Η εφημερίδα «Times» διεξήγαγε δημοσκόπηση για το ζήτημα τροποποίησης του νόμου προκειμένου να επιτρέπεται η υποβοηθούμενη αυτοκτονία μια εβδομάδα μετά τη πολυσυζητημένη υπόθεση ευθανασίας του Sir Edward Downes και της συζύγου του. Τα αποτελέσματα ήταν σαφή. Η συντριπτική πλειοψηφία της κοινής γνώμης τάχθηκε υπέρ της αλλαγής της νομοθεσίας ώστε οι γιατροί να μπορούν να βοηθούν τους ασθενείς τελικού σταδίου να βάζουν τέλος στη ζωή τους. Μάλιστα οι συμμετέχοντες ηλικίας μεταξύ 55 – 64 συμφωνούν πιο σθεναρά.
Παρόλο που η τροποποίηση του νόμου έβρισκε αντίθετους τους γιατρούς πριν μερικές μέρες διαφάνηκε το πρώτο σημάδι αλλαγής της στάσης τους. Το Royal College of Nursing μετρίασε την αντίθεσή του προς το ζήτημα της ευθανασίας εκφράζοντας μια πιο ουδέτερη στάση.
Το φαινόμενο «τουρισμού θανάτου» σε χώρες όπως η Ελβετία, όπου η ευθανασία επιτρέπεται, είναι πολύ διαδεδομένο. Φίλοι και συγγενείς παίρνουν τη δύσκολη απόφαση, αναλαμβάνουν έξοδα και νομικά ρίσκα προκειμένου να βοηθήσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα να «λυτρωθούν» από τον πόνο.
Δε σκοπεύω να θέσω νομικά ή ηθικά ζητήματα που προκύπτουν από την πρακτική της ευθανασίας επί του παρόντος. Αυτό που θεωρώ πολύ σημαντικό ωστόσο είναι να τεθεί η αρχή ενός δημόσιου διαλόγου επί του ζητήματος και στην Ελλάδα προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό που φαίνεται αδύνατο να συμβεί σε μας, τελικά δεν είναι τόσο μακριά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
