Σκέψεις.. έτσι απλά γιατί ακόμη κι όταν δεν τις αποτυπώνουμε δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν

Πολλά μίλια μακρυά μαθαίνω τα νέα της Ελλάδας.. όχι δεν εμπιστεύομαι τα media τουλάχιστον όχι αυτά που συνηθίζουμε να αποκαλούμε παραδοσιακά.. μερικές επισκέψεις σε «γειτονικά» μπλογκς, online chatting με φίλους που βρίσκονται στα παλιά μου λημέρια, τηλεφωνήματα με την οικογένεια.. πιάνω τον εαυτό μου να βαριέται να διαβάσει πια μακροσκελή, ξύλινα, πολιτικά κείμενα.. κι έτσι επαφίεμαι περισσότερο στην άποψη του κόσμου.. πόσο διαφορετικά ζούμε την ίδια πραγματικότητα.. δεν είναι περίεργο; Άνθρωποι που ζουν στην ίδια κοινωνία, στην ίδια οικονομική κατάσταση και όμως εισπράττουν τα πράγματα τόσο διαφορετικά..

Η Ελλάδα μου φαίνεται τόσο κοντά όσο και μακρυά.. δεν μπορώ να θεωρήσω τον εαυτό μου μετανάστη.. αλλά και πως αλλιώς να τον χαρακτηρίσω.. μια διακεχυμένη άποψη για την κατάσταση της χώρας μου και μία αγωνία για το αν όντως μπορώ να δώσω κι εγώ τον αγώνα μου για ένα καλύτερο αύριο και για μια κοινωνία που μπορεί να δίνει τουλάχιστον προοπτικές και ελπίδες στους πολίτες της..

Και κάθε φορά που επισκέπτομαι την Ελλάδα, κυρίως ως τουρίστας, τη νοσταλγώ και θυμώνω παράλληλα.. τόσες ομορφιές, τόσες δυνατότητες και παραμένει εγκλωβισμένη σε μια άθλια νοοτροπία της «αρπαχτής», του «νεοπλουτισμού», του «ρουσφετιού» και της «αναρχίας».. άραγε μέσα από την οικονομική κρίση θα δούμε τουλάχιστον την ευκαιρία να επαναφέρουμε τις αξίες για τις οποίες η Ελλάδα αναγνωρίστηκε διεθνώς και διαχρονικά.. όπως η Δημοκρατία, η κοινωνική αλληλεγγύη.. ή θα βυθιστούμε ακόμη πιο βαθιά στο τέλμα του «ο σώζων εαυτώ σωθείτο» και το πιο μοντέρνο.. ο καθένας για την πάρτη του;