Μας στέρησαν το δικαίωμα στο όνειρο;

Οι εξαγγελίες περικοπών στο δημόσιο τομέα της Αγγλίας την προηγούμενη Τετάρτη δε με ξάφνιασαν. Δε με βρήκαν απροετοίμαστη, καθώς δεν επρόκειτο για κάποιο μυστικό ότι η οικονομία της Αγγλίας δεν βρίσκεται στα καλύτερά της κι ας μη γινόταν τόσος ντόρος στα διεθνή μέσα ενημέρωσης.  

Θυμάμαι πως από όταν ξεκίνησε όλος αυτός ο θόρυβος στα ελληνικά Μ.Μ.Ε για την εθνική μας οικονομία φίλοι και γνωστοί μου εκμυστηρεύονταν τα σχέδιά τους να μεταναστεύσουν προς τα βόρεια. Θεωρούσαν ότι εδώ τα πράγματα είναι εύκολα και οι θέσεις εργασίας εξασφαλισμένες. Τα νέα της Τετάρτης όμως προφανώς μας επανέφεραν στην πραγματικότητα και δικαιολόγησαν τους προβληματισμούς που εξέφραζα σε κάθε τέτοια κουβέντα. Έβλεπα και βλέπω και εδώ (στην Αγγλία) γονείς να ανησυχούν για το μέλλον των παιδιών τους. Πολλοί από τους διδακτορικούς φοιτητές επέλεξαν αυτήν την πορεία όχι γιατί ήθελαν να συνεχίσουν τις σπουδές τους στον ακαδημαϊκό χώρο  αλλά γιατί το είδαν σαν μια δουλειά που τους εξασφάλιζε έναν αξιοπρεπή μισθό. Τραγικό; Μπορεί..

Η κατάσταση όμως είναι τέτοια που οι επιλογές μας ενδεχομένως δε γίνονται βάσει του τι αγαπάμε αλλά του τι μπορούμε να κάνουμε τώρα και τι θα μας εξασφαλίσει ένα καλύτερο παρόν.. για το μέλλον δε σχεδιάζουμε πια.. κι αυτό είναι όντως τραγικό.. φοβόμαστε πια να ονειρευτούμε κι αυτή είναι για ’μενα προσωπικά  η πιο μεγάλη  συνέπεια της οικονομικής κρίσης.. η στέρηση του δικαιώματος να ονειρεύεσαι το μέλλον σου.. γιατί αυτή η κατάσταση έχει ολισθηρές συνέπειες. Ένας άνθρωπος που έχει πάψει να ονειρεύεται, πως θα διεκδικήσει το μέλλον του; Ένας άνθρωπος που έχει πειστεί ότι ακόμη και να βρει δουλειά είναι τυχερός πως θα διεκδικήσει τα δικαιώματά του;  Ένας άνθρωπος που έχει πάψει να πιστεύει ότι υπάρχει, μπορεί να υπάρξει ένα καλύτερο αύριο δεν απολαμβάνει, δε ζει ούτε το σήμερα.. βυθίζεται στη μιζέρια, στο σκοτάδι  και τελικά δε ζει!

Ναι, δε ζει.. γιατί τι σημαίνει να ζεις; Όχι δε θα απαντήσω σαν φιλόσοφος ούτε και θα κάνω φιλοσοφική ανάλυση περί του τι είναι η ζωή, τι είναι ο άνθρωπος.. αλλά ίσως είναι μια ευκαιρία και αυτή μέσα στις όποιες δυσκολίες να επανακαθορίσουμε τι σημαίνει ζωή, τι σημαίνει ευτυχία για τον καθένα μας.. Τα ακριβά ρούχα, ο πολυτελής τρόπος ζωής; Και μετά τι; Όλα αυτά δεν είναι που οδήγησαν σε ψεύτικες ανθρώπινες σχέσεις, σε ψεύτικα ιδανικά και αξίες και τελικά σε μια ψευδή σύλληψης του εαυτού μας και των στόχων μας.. Μας έκαναν να πιστεύουμε πως είμαστε ευτυχισμένοι με κάθε νέα τσάντα που αγοράζουμε, με κάθε νέο αυτοκίνητο.. μας έκαναν να πιστεύουμε πως όσα πιο πολλά υλικά αγαθά έχουμε τόσο πιο ευτυχισμένοι θα είμαστε.. μα τα υλικά αγαθά δεν εξαντλούνται ποτέ.. πάντα θα λανσάρουν κάτι νέο, πιο μοδάτο, πάντα θα δημιουργούν τεχνητές ανάγκες κι εμείς ποτέ δε θα ‘μαστε ευτυχισμένοι.. γιατί αν είχαμε το χρόνο να σκεφτούμε τι μας κάνει ευτυχισμένους θα είχαμε τα μισά από αυτά που μας ανήκουν, δε θα κατοικούσαμε στις μεγαλουπόλεις και τελικά η οικονομία που στηρίζεται σε όλο αυτό το σκεπτικό και την ψυχολογία του καταναλωτή θα κατέρρεε, αλλά εμείς θα ήμασταν  ευτυχισμένοι.. μας μετέτρεψαν από πολίτες σε καταναλωτές.. διαμαρτυρόμαστε ως προς τις καταναλωτικές αλλαγές που επιφέρει η οικονομική κρίση κυρίως.. ως πολίτες τι κάνουμε;

Ξαναδιαβάζοντας το κείμενο μάλλον δεν βλέπω καμία συνοχή, δεν είναι αυτά που ήθελα να γράψω ξεκινώντας.. αυτές οι σκέψεις είναι που καταπιέζονται όμως μάλλον στο κεφάλι μου και βρήκαν την ευκαιρία να ξεπηδήσουν μέσα από διάσπαρτες λέξεις.. 

Σκέψεις.. έτσι απλά γιατί ακόμη κι όταν δεν τις αποτυπώνουμε δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν

Πολλά μίλια μακρυά μαθαίνω τα νέα της Ελλάδας.. όχι δεν εμπιστεύομαι τα media τουλάχιστον όχι αυτά που συνηθίζουμε να αποκαλούμε παραδοσιακά.. μερικές επισκέψεις σε «γειτονικά» μπλογκς, online chatting με φίλους που βρίσκονται στα παλιά μου λημέρια, τηλεφωνήματα με την οικογένεια.. πιάνω τον εαυτό μου να βαριέται να διαβάσει πια μακροσκελή, ξύλινα, πολιτικά κείμενα.. κι έτσι επαφίεμαι περισσότερο στην άποψη του κόσμου.. πόσο διαφορετικά ζούμε την ίδια πραγματικότητα.. δεν είναι περίεργο; Άνθρωποι που ζουν στην ίδια κοινωνία, στην ίδια οικονομική κατάσταση και όμως εισπράττουν τα πράγματα τόσο διαφορετικά..

Η Ελλάδα μου φαίνεται τόσο κοντά όσο και μακρυά.. δεν μπορώ να θεωρήσω τον εαυτό μου μετανάστη.. αλλά και πως αλλιώς να τον χαρακτηρίσω.. μια διακεχυμένη άποψη για την κατάσταση της χώρας μου και μία αγωνία για το αν όντως μπορώ να δώσω κι εγώ τον αγώνα μου για ένα καλύτερο αύριο και για μια κοινωνία που μπορεί να δίνει τουλάχιστον προοπτικές και ελπίδες στους πολίτες της..

Και κάθε φορά που επισκέπτομαι την Ελλάδα, κυρίως ως τουρίστας, τη νοσταλγώ και θυμώνω παράλληλα.. τόσες ομορφιές, τόσες δυνατότητες και παραμένει εγκλωβισμένη σε μια άθλια νοοτροπία της «αρπαχτής», του «νεοπλουτισμού», του «ρουσφετιού» και της «αναρχίας».. άραγε μέσα από την οικονομική κρίση θα δούμε τουλάχιστον την ευκαιρία να επαναφέρουμε τις αξίες για τις οποίες η Ελλάδα αναγνωρίστηκε διεθνώς και διαχρονικά.. όπως η Δημοκρατία, η κοινωνική αλληλεγγύη.. ή θα βυθιστούμε ακόμη πιο βαθιά στο τέλμα του «ο σώζων εαυτώ σωθείτο» και το πιο μοντέρνο.. ο καθένας για την πάρτη του;

Κάτω από τα όρια της φτώχειας το 18% των Ελλήνων!

Και μόνο τα στοιχεία του τίτλου είναι σοκαριστικά. Η έκθεση της VPRC αποκαλύπτει ότι 1.590.305 άνθρωποι δεν είναι σε θέση να καλύψουν καν τις βασικές τους ανάγκες με το εισόδημά τους με αποτέλεσμα οι περισσότεροι από αυτούς να αναζητούν δεύτερη εργασία. Αν φυσικά υποθέσουμε ότι έχουν βρει την πρώτη!

Μέσα από την καθημερινότητά μας βλέπουμε ανθρώπους, συνανθρώπους μας να παλεύουν να βγάλουν τα ως προς το ζειν. Ανθρώπους που δεν μπορούν να συντηρήσουν την οικογένειά τους ή που στην προσπάθειά τους να τη συντηρήσουν παύουν να είναι οικογένειες. Δουλεύουν όλη μέρα σε μια και δυο δουλειές όλα τα μέλη της οικογένειας. Ένας στους τρεις ιδιωτικούς υπαλλήλους στρέφεται στην οικογένειά του για να καλύψει τις βασικές ανάγκες διαβίωσης. Πρόκειται για εργαζομένους των 700- 1.000 ευρώ.

Κι αν όλοι στρέφονται στο Δημόσιο είναι μόλις για να εξασφαλίσουν την ασφάλεια της μονιμότητας τελικά κι όχι για μεγαλύτερους μισθούς. Οι δημόσιοι υπάλληλοι με μεσαία εισοδήματα διεκδικούν τον τίτλο των «Πρωταθλητών του δανεισμού». Οικογένειες υπερχρεωμένες σε τράπεζες με δάνεια και κάρτες.

Οι συνταξιούχοι βρίσκονται στην «κορυφή» της φτώχειας. Μάλιστα, οι άνθρωποι που μόχθησαν μια ζωή και κατάφεραν να πάρουν τη σύνταξή τους, το 11% αναγκάζονται να εξακολουθούν να δουλεύουν έστω και περιστασιακά για να επιβιώσουν!

Η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια στην ακρίβεια. Παράλληλα είναι στον πάτο σε επίπεδο μισθών. Οι Έλληνες ψάχνουν εναγωνίως δεύτερη δουλειά, ενώ κάνουν περικοπές ακόμη και στα απαραίτητα! Ως που θα φτάσει αυτή η κατάντια;

Συζητώντας με έναν Σέρβο, οικογενειάρχη και πολύ σπουδαίο άνθρωπο, μου περιέγραφε πως από τη μία μέρα στην άλλη βρέθηκαν οι απλές και καθημερινές τους συνήθειες, όπως το φαγητό έξω με την οικογένεια, έγιναν πολυτέλειες. Τώρα εναγωνίως προσπαθούν να βρουν μια δουλειά για να τα βγάλουν πέρα με τα απολύτως απαραίτητα, ενώ ο κόσμος τους αντιμετωπίζει σαν "παρακατιανούς".

Προχθές παρακολουθούσα ένα ρεπορτάζ, όπου κατέγραφε τη ζωή στη Γαλλία. Συγκεκριμένα παρουσίαζε τη ζωή ημιαπασχολούμενων νέων που αναγκάζονται να μένουν στα μετρό. Για να μπορέσουν να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους προσπαθούν στις δημόσιες τουαλέτες να τηρήσουν τους κανόνες σωματικής υγιεινής και να μην καταλάβει κανείς πως όταν αυτοί οι άνθρωποι φεύγουν από τη δουλειά δεν έχουν που να πάνε.

Ένας φίλος το Σαββατοκύριακο μου είπε: «Ίσως τελικά το κραχ δεν είναι και τόσο μακριά»..

Καυσωνας....ανατιμήσεων!!!

Καύσωνας δεν παρατηρείται λόγω των θερμοκρασιών αλλά λόγω της φωτιάς στα μπατζάκια των καταναλωτών! Νέες ανατιμήσεις μας περιμένουν μέσα στον Ιούνιο. Οι βιομηχανίες τροφίμων και οι προμηθευτές έχουν ήδη ενημερώσει τις αλυσίδες σούπερ μάρκετ για νέο κύκλο ανατιμήσεων σε περίπου 500 βασικά προϊόντα. Πρόκειται για ανατιμήσεις που θα φθάνουν έως 18%! Πόσο ακόμη θα αυξηθούν οι τιμές; Ήδη μέσα σ’ ένα χρόνο σε πολλά προϊόντα παρατηρείται διπλασιασμός των τιμών. Όσοι επιχειρούν να μας πείσουν ότι για όλα φταίει η τρελή κούρσα του «μαύρου χρυσού» γελιούνται. Μπορεί η πλειονότητα του κόσμου να μην είναι οικονομολόγοι αλλά και τέτοια «τούβλα» δε τα καταπίνει αμάσητα. Η κυβέρνηση της Ν.Δ έχει αποτύχει παταγωδώς να ελέγξει την πορεία των τιμών. Στην απόγνωσή της ανακοινώνει ξανά και ξανά τα 41 περιβόητα μέτρα κατά της ακρίβειας, τα οποία αποδεικνύονται κάτι λιγότερο και από ασπιρίνες στον τρομερό πονοκέφαλο της ανόδου των τιμών.

Στη νέα λίστα των νέων ανατιμήσεων περιλαμβάνονται βασικά προϊόντα όπως φρέσκο γάλα, τυροκομικά, καφέδες, άλευρα, αλλαντικά, σαπούνια πολλά από τα οποία έχουν ανατιμηθεί δύο και τρεις φορές μέσα στον τελευταίο χρόνο. Το ΙΝ.ΚΑ έχει προκηρύξει εβδομάδα μποϊκοτάζ για τα ζυμαρικά μπροστά στην ανικανότητα της κυβέρνησης να προστατεύσει τους καταναλωτές. Ωστόσο τα μακαρόνια και το ρύζι είναι από τα πιο οικονομικά τρόφιμα που μπορεί να προμηθευτεί μια ελληνική οικογένεια. Και σαν να μην έφταναν όλες αυτές οι ανατιμήσεις σε βασικά προϊόντα διατροφής το υπουργείο Ανάπτυξης ανακοίνωσε 5% αύξηση και στα δίδακτρα των ενδιάμεσων τάξεων των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων όλων των βαθμίδων.

Εν μέσω όλων αυτών των εξελίξεων η κυβέρνηση μένει παθητικός παρατηρητής και μάλιστα αυτοαναιρείται. Το υπουργείο Οικονομικών «άδειασε» το υπουργείο Ανάπτυξης για το μέτρο της αναγραφής στα τιμολόγια των εκπτώσεων που χορηγούν οι βιομηχανίες στα σούπερ μάρκετ και ανέδειξαν οι ίδιοι την προχειρότητα με την οποία συντάχθηκε ο σχετικός κατάλογος των μέτρων κατά της ακρίβειας. προϊόντων από τους χονδρεμπόρους αποκλειστικά με τη χρήση δίγραμμων επιταγών- έχουν εκδοθεί από τράπεζα και τα χρήματα για την εξόφλησή τους είναι δεσμευμένα- στο υπουργείο Οικονομικών σημειώνουν ότι, παρά το γεγονός ότι θα δημιουργήσει δυσκολίες στις συναλλαγές, μπορεί να εφαρμοστεί.

Η Ν.Δ εξαγγέλει μέτρα προστασίας των καταναλωτών τα οποία μόνη της αναιρεί ως μη εφαρμόσιμα. Τι μένει να περιμένουμε από μια τόσο αναξιόπιστη κυβέρνηση; Δυστυχώς τα χειρότερα.