Νέα γενιά μεταναστών 2

Η μετανάστευση δεν αποτελεί νέο φαινόμενο για την ελληνική πραγματικότητα. Έλληνες μετανάστες υπάρχουν ίσως, όσο υπάρχουν και οι ίδιοι οι Έλληνες. Διαφορετικές συγκυρίες ενδεχομένως να δημιουργούν και την ανάγκη της ξενιτιάς σε κάθε εποχή. Δε θα μιλήσω ως ιστορικός ή ως κοινωνιολόγος άλλωστε για να αναπτύξω τους λόγους για τους οποίους ο Έλληνας αναγκάστηκε κατά καιρούς να αφήσει τη χώρα του και να μεταναστεύσει. Θα μιλήσω ως νέος επιστήμονας που ζει στο εξωτερικό.

Είναι γεγονός ωστόσο, ότι κατά τη μεταπολεμική περίοδο η μετανάστευση γνώρισε μεγάλη δόξα κυρίως κατά τις δεκαετίες 1950-1970. Οι Έλληνες άρχισαν να μεταναστεύουν κατά κύματα αναζητώντας σε ξένα μέρη την τύχη τους. Ήταν κυρίως αγρότες, άνθρωποι από την επαρχία που δεν είχαν μόρφωση, δεν είχαν δουλειά και οι συνθήκες τους ανάγκασαν να ξενιτευτούν. Γερμανία, Αμερική, Καναδάς, Αυστραλία  οι προσφιλέστεροι προορισμοί όπου χρειάζονταν εργατικά χέρια λόγω των αυξημένων αναγκών τους στον κλάδο της βιομηχανίας. Και οι Έλληνες ήταν διατεθειμένοι να δουλέψουν σκληρά για να επιβιώσουν, αλλά και για να στείλουν χρήματα στην οικογένειες που έμεναν πίσω πολλές φορές.

Σήμερα ένα νέο κύμα Ελλήνων μεταναστών αναπτύσσεται. Αυτή τη φορά δεν πρόκειται για εργάτες. Η νέα γενιά μεταναστών είναι άνθρωποι μορφωμένοι που κόπιασαν για να αποκτήσουν παιδεία και μόρφωση. Επιστήμονες που φτάνουν στα 28 και 29 τους χρόνια να ζουν μέσα στην αβεβαιότητα και την ανασφάλεια. Σε μια χώρα που νοιώθουν ξένοι, παράταιροι. Για ποια γενιά των 700€ μιλάμε όταν ο βασικός μισθός με επίδομα πτυχίου φτάνει στα 640€; (τουλάχιστον μέχρι που έφυγα εγώ από Ελλάδα τρία χρόνια πριν) Είναι άνθρωποι μορφωμένοι, καταρτισμένοι όπου η αγορά δεν μπορεί να τους απορροφήσει ακόμη και αν είναι διατεθειμένοι να συμβιβαστούν και να κάνουν δουλειές που δεν ανήκουν στο αντικείμενο που σπούδασαν. Πολλοί νέοι Έλληνες μετανάστες ανήκουν στον κλάδο των ερευνητών. Νέοι επιστήμονες με δίψα για μάθηση, για γνώση. Άνθρωποι που ονειρεύονται να συμβάλλουν στην ανάπτυξη του επιστημονικού τους κλάδου και η Ελλάδα δεν τους προσφέρει τη δυνατότητα.

Η Αμερικανική εφημερίδα Νew York Times παρουσίασε ένα δημοσίευμα όπου έκανε  λόγο για τον αυξανόμενο αριθμό νεαρών αποφοίτων πανεπιστημίου που αφήνει την Ελλάδα καθώς η ύφεση βαθαίνει και πνίγει μια αγορά εργασίας ήδη ακρωτηριασμένη από την παγιωμένη κουλτούρα των καρντάσηδων.

Στις μέρες μας, οι νέες τεχνολογίες βέβαια κάνουν την επικοινωνία μας με τα αγαπημένα πρόσωπα που αφήνουμε πίσω πιο εύκολη σε σύγκριση με τους μετανάστες του παρελθόντος, απαλύνοντας τον πόνο της ξενιτιάς. Μια οθόνη υπολογιστή φτάνει για να δούμε φίλους και οικογένειες και να νιώσουμε λίγο πιο κοντά τους. Το διαδίκτυο μας επιτρέπει να μαθαίνουμε τα νέα της χώρας μας και να συμμετέχουμε στο δημόσιο διάλογο, όμως ο νόστος υπάρχει πάντα σαν συναίσθημα. Μιλάω για εκείνο το γλυκόπικρο συναίσθημα, που σε κάνει να θες να γυρίσεις στην πατρίδα και πολλές φορές συγκρούεται μ’ εκείνο του θυμού. Θυμός γιατί δεν είναι απόλυτη επιλογή σου η ξενιτιά. Γιατί οι συνθήκες σε αναγκάζουν να μεταναστεύσεις. Θυμώνεις που δεν μπορείς να μείνεις, να δουλέψεις, να δημιουργήσεις και να προσφέρεις στη χώρα σου ενώ την ίδια στιγμή μια ξένη χώρα «εκμεταλλεύεται» τις ικανότητες και τις γνώσεις σου και σου επιτρέπει να ζεις αξιοπρεπώς. Αυτά τα αντικρουόμενα συναισθήματα που σε κάνουν να νιώθεις πως δεν ανήκεις πουθενά και ζεις σαν ξένος ανάμεσα σε δύο χώρες.

Τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα στην Αγγλία όπου ζω. Θα έχετε ακούσει όλοι άλλωστε τα νέα μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός στις 20 Οκτωβρίου. Περικοπές εξόδων σε κρίσιμους τομείς όπως της Υγείας. Περικοπές στο δημόσιο τομέα. Σχεδόν μισό εκατομμύριο άνθρωποι χάνουν τη δουλειά τους. Το γεγονός όμως ότι οι νέοι της χώρας μας δείχνουν να εμπιστεύονται ξένες κυβερνήσεις και να δηλώνουν πρόθυμοι να κάνουν μια νέα αρχή σε μια άλλη χώρα έστω και κάτω από αυτές τις συνθήκες, ενώ ταυτόχρονα βλέπουν τόσο δυσοίωνο το μέλλον της Ελλάδας πρέπει να θορυβήσει τους πολιτικούς.. έτσι γιατί έρχονται και εκλογές. 

Με αφορμή την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου

Τέτοια μέρα θυμάμαι θα ξυπνούσα πολύ πρωί.. το άγχος βλέπεις.. το τύμπανο με περίμενε στην ντουλάπα- το φύλαγα σαν θησαυρό, μην τυχόν και πάθει κάτι. Είχαν προηγηθεί πολλές πρόβες στους δρόμους γύρω από το σχολείο και ατέλειωτες στο σπίτι χρησιμοποιώντας το στυλό πάνω στο γραφείο, στο τραπέζι.. μάλλον γινόμουν ενοχλητική αν κρίνω από την γκρίνια του μπαμπά και της μαμάς που δεν τους άφηνα σε ησυχία.. φοβόμουν όμως μη χάσω τον ρυθμό. Ήμουν τυμπανίστρια στις εθνικές παρελάσεις. Και η μεγάλη μέρα έφτανε.. η ανησυχία έντονη! Να συγχρονιστούμε, να μην σκοντάψουμε αλλά κυρίως μη μας φύγει η μπαγκέτα από το χέρι –τα στραγάλια που πετούσαν οι παρευρισκόμενοι μεγάλωνε τον κίνδυνο. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πετούσαν στραγάλια στις παρελάσεις. Η ομάδα των τυμπανιστών καταργήθηκε. Δε συμμετείχα ποτέ ξανά σε καμιά παρέλαση.

Περνώντας στο πανεπιστήμιο απομακρύνθηκε ακόμη περισσότερο η όλη διαδικασία των παρελάσεων. Οι φοιτητές δε συμμετέχουν στις παρελάσεις. Οι συζητήσεις και οι προβληματισμοί πήραν τη θέση των προβών. Γιατί γίνονται ακόμη παρελάσεις για τις εθνικές επετείους;

-          Ναι αλλά θα χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα αν την καταργήσουμε.

-          Μπα γιατί τώρα οι μαθητές που συμμετέχουν ξέρουν το λόγο ύπαρξής τους;

-          Με τη διατήρησή τους εντείνουμε φαινόμενα υπέρμετρου εθνικισμού και ρατσισμού.

-          Μα αν καταργηθούν θα ξεχάσουμε την ιστορία μας.

-          Πλάκα μου κάνεις τα κοριτσάκια την έχουν δει πασαρέλα και όλοι μαζί βιάζονται να τελειώσει το όλο σκηνικό να πάνε να τα πιουν στα μπαράκια.  

-          Και κάθε χρόνο ξεφτιλίζονται μπροστά στις κάμερες που τους ρωτάνε τι γιορτάζουμε και πάντα μ#@ς λένε.

-          Και ξοδεύουμε και τόσα λεφτά! Αν θέλουν να διατηρήσουν την εθνική μας ταυτότητα ας διδάσκουν σωστά την ελληνική γλώσσα και την ιστορία. Τα  ζώα.

Οι αντιπαραθέσεις συνεχίζονταν και καταλήγαμε να φωνάζουμε μέσα στο κυλικείο της σχολής.

Και μετά ξεσπάει η περιβόητη ιστορία του αλβανού μαθητή που ενώ διέπρεψε στην ελληνική εκπαίδευση εμείς οι πολιτισμένοι και Δημοκρατικοί Έλληνες του στερήσαμε το δικαίωμα να σηκώσει την Ελληνική σημαία στην παρέλαση. Είναι προσβολή να σηκώνει Αλβανός την Ελληνική σημαία. Αυτοί θέλουν να πάρουν μέρος της χώρας μας κι εμείς θα τους αφήσουμε να σηκώσουν την Ελληνική σημαία; Ας του δώσουν έπαινο για την απόδοσή του στο σχολείο. Άκου τη σημαία!  Άκουγα αποσβολωμένη. Είναι προσβολή να θέλει κάποιος ξένος να σηκώσει τη σημαία της χώρας σου; Όταν την καίνε Έλληνες σέβονται περισσότερο το σύμβολο; Ποιος είναι Έλληνας; Ακολουθούν και οι συζητήσεις ότι οι Αλβανοί δε σέβονται τη χώρα που τους δίνει να φάνε και εκεί νομίζω ότι τα έχω χάσει τελείως. Από τη μία δεν τους επιτρέπεις να ενσωματωθούν στη χώρα, τους παραγκωνίζεις, τους ταπεινώνεις αλλά μετά αναρωτιέσαι γιατί δε σε σέβονται! Όταν ένα παιδί γεννηθεί στην Ελλάδα, ή έρθει στη χώρα μετά από κακουχίες στη ζωή του, φοιτήσει στο ελληνικό σχολείο, αποδίδει καλύτερα από κάθε Έλληνα συμμαθητή του, μιλάει άπταιστα την Ελληνική γλώσσα, αγαπάει τη χώρα που του επέτρεψε να ελπίζει και να μεγαλώσει με αξιοπρέπεια και σε καλύτερες συνθήκες απ’ ότι οι γονείς τους, νιώθει τιμή να σηκώσει το σύμβολο της πατρίδας σου κι εσύ τον απαξιώνεις πως περιμένεις να νιώσει αυτό το παιδί; Τι συναισθήματα θα αναπτύξει για τη  χώρα σου και τους πολίτες της; Αλλά ξέχασα.. πάντα φταίνε αυτοί, οι ξένοι! 

Ο δρόμος του γυρισμού για την Αγγλία

Οι μεταρρυθμίσεις του Καλλικράτη δεν άλλαξαν και τη νοοτροπία μας. Ένα σύντομο ταξίδι στην Ελλάδα μ’ έκανε να σκεφτώ για ακόμη μία φορά τους λόγους για τους οποίους έφυγα για το εξωτερικό και γιατί παραμένω έξω. Η προεκλογική περίοδος είναι από τις καλύτερες ευκαιρίες για έναν τέτοιο αναστοχασμό. Εύκολη λύση θα μου πείτε.. ενδεχομένως..

Πόσο εύκολη λύση βέβαια μπορεί να είναι να αποχωρίζεσαι αγαπημένα πρόσωπα, να αισθάνεσαι σαν ένα «εκκρεμές» μεταξύ δύο χωρών που και στις δύο νιώθεις ξένος; Πόσο εύκολη λύση μπορεί να είναι η απομάκρυνση από την οικογενειακή εστία; Φεύγοντας έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου να μάθω πράγματα, να αλλάξω το δικό μου τρόπο σκέψης και να αναγνωριστώ στο πεδίο δράσης μου προκειμένου να γυρίσω πίσω και να συμβάλλω κι εγώ στη χώρα μου.. δεν εγκατέλειψα την Ελλάδα, ίσως απλά νιώθω ότι από εδώ που είμαι μπορώ να προσφέρω περισσότερα..ή να μπορέσω κάποτε να επηρεάσσω περισσότερο την αλλαγή.. 

Ο απολογητικό τόνος δεν είναι τρόπος εξιλέωσης.. απλά γράφω όπως ακριβώς σκέφτομαι, όπως ακριβώς αισθάνομαι. Η παραμονή μου στην Ελλάδα γι’ αυτό το τετραήμερο, όπως και κάθε φορά που γυρίζω πίσω, με γεμίζει ερωτηματικά.. γιατί δεν επιστρέφω πίσω έστω και μ’ αυτόν το βασικό μισθό με τον οποίο ζουν τόσοι νέοι της ηλικίας μου, γιατί δεν επιστρέφω να προσπαθήσω εγώ να αλλάξω τη νοοτροπία που τόσο με ενοχλεί; Να γίνω μέρος αυτής της αλλαγής, να συσπειρωθώ με άλλα παιδιά που έχουν όνειρα και μοιράζονται τις ίδιες αξίες και τα ίδια ιδανικά;

Στο αεροδρόμιο όμως περιμένοντας την πτήση του γυρισμού προς την Αγγλία γνώρισα ένα παιδί που απλά ήρθε να επιβεβαιώσει την απόφασή μου να παραμείνω στο εξωτερικό. Ο Γιώργος δεν πρέπει να είναι πάνω από 32 χρόνων. Καλλιτέχνης, ζωγράφος… το προσπάθησε στην Ελλάδα μέχρι που αποφάσισε και εκείνος ότι απλά δεν γίνεται.. πάει να βρει την κοπελιά του που είναι λέκτορας σ’ ένα πανεπιστήμιο της Αγγλίας.. τον προετοίμασα ότι ούτε κι εδώ  είναι εύκολο πια να βρεις δουλειά.. δεν ήταν αυτό το μεγαλύτερο πρόβλημά του όμως.. θέλει να μάθει, να δουλέψει με ανθρώπους που θα σέβονται αυτό που αγαπάει.. θέλει να κάνει αιτήσεις για δουλειά και αν δεν τον πάρουν να ξέρει ότι τη θέση την πήρε κάποιος με περισσότερα προσόντα και όχι ο μπατζανάκης του αφεντικού.. τι να του απαντήσω; Καλή αρχή.. και «καλωσόρισες»;! 

Σκέψεις.. έτσι απλά γιατί ακόμη κι όταν δεν τις αποτυπώνουμε δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν

Πολλά μίλια μακρυά μαθαίνω τα νέα της Ελλάδας.. όχι δεν εμπιστεύομαι τα media τουλάχιστον όχι αυτά που συνηθίζουμε να αποκαλούμε παραδοσιακά.. μερικές επισκέψεις σε «γειτονικά» μπλογκς, online chatting με φίλους που βρίσκονται στα παλιά μου λημέρια, τηλεφωνήματα με την οικογένεια.. πιάνω τον εαυτό μου να βαριέται να διαβάσει πια μακροσκελή, ξύλινα, πολιτικά κείμενα.. κι έτσι επαφίεμαι περισσότερο στην άποψη του κόσμου.. πόσο διαφορετικά ζούμε την ίδια πραγματικότητα.. δεν είναι περίεργο; Άνθρωποι που ζουν στην ίδια κοινωνία, στην ίδια οικονομική κατάσταση και όμως εισπράττουν τα πράγματα τόσο διαφορετικά..

Η Ελλάδα μου φαίνεται τόσο κοντά όσο και μακρυά.. δεν μπορώ να θεωρήσω τον εαυτό μου μετανάστη.. αλλά και πως αλλιώς να τον χαρακτηρίσω.. μια διακεχυμένη άποψη για την κατάσταση της χώρας μου και μία αγωνία για το αν όντως μπορώ να δώσω κι εγώ τον αγώνα μου για ένα καλύτερο αύριο και για μια κοινωνία που μπορεί να δίνει τουλάχιστον προοπτικές και ελπίδες στους πολίτες της..

Και κάθε φορά που επισκέπτομαι την Ελλάδα, κυρίως ως τουρίστας, τη νοσταλγώ και θυμώνω παράλληλα.. τόσες ομορφιές, τόσες δυνατότητες και παραμένει εγκλωβισμένη σε μια άθλια νοοτροπία της «αρπαχτής», του «νεοπλουτισμού», του «ρουσφετιού» και της «αναρχίας».. άραγε μέσα από την οικονομική κρίση θα δούμε τουλάχιστον την ευκαιρία να επαναφέρουμε τις αξίες για τις οποίες η Ελλάδα αναγνωρίστηκε διεθνώς και διαχρονικά.. όπως η Δημοκρατία, η κοινωνική αλληλεγγύη.. ή θα βυθιστούμε ακόμη πιο βαθιά στο τέλμα του «ο σώζων εαυτώ σωθείτο» και το πιο μοντέρνο.. ο καθένας για την πάρτη του;

Πας μη γηγενής– ανεπιθύμητος!

Στην Αγγλία συνάντησα για πρώτη φορά στη ζωή μου ένα τόσο πολυπολιτισμικό περιβάλλον. Κινέζοι, Ινδοί, Αμερικάνοι, Ασιάτες, Ιταλοί, Ισπανοί κ.τ.λ. Στο πανεπιστήμιο ελάχιστοι οι Άγγλοι. Μια πολύ σπουδαία εμπειρία στη ζωή μου. Προσπάθησα και προσπαθώ να γνωρίσω την κουλτούρα, τον πολιτισμό και γενικά τον τρόπο ζωής όλων αυτών των ανθρώπων που τελικά αυτά που μας χωρίζουν είναι πολύ λιγότερα από αυτά που μας ενώνουν. Νέοι άνθρωποι με διαφορετική προσέγγιση και οπτική των πραγμάτων που σε κάνουν να σκέφτεσαι διαφορετικά από ότι έχεις μάθει και συνηθίσει. Πολλές φορές αναλογίστηκα ότι στην Ελλάδα ποτέ δεν προσπάθησα να κάνω το ίδιο με τις μειονότητες που κατοικούν δίπλα μας. Τελικά η άγνοια του διαφορετικού είναι αυτή που σε κάνει να φοβάσαι και να αντιμετωπίζεις ίσως ρατσιστικά αυτούς τους ανθρώπους που απλά μιλάνε διαφορετική γλώσσα ή ονομάζουν διαφορετικά το Θεό που πιστεύουν. Γεγονός που δεν καταλαβαίνεις αν δε βιώσεις. Εδώ λοιπόν εγώ είμαι η ξένη. Εγώ είμαι εκείνη που προσπαθώ να εκφράσω τον εαυτό μου σε μια γλώσσα που δεν είναι η μητρική μου και να αποδείξω σε όλους ποια είμαι. Εδώ είμαι εγώ που ξεκινάω από το μηδέν.
Και όχι εδώ οι Έλληνες δεν έχουν καλύτερη φήμη από αυτή που έχουμε εμείς προσδώσει στους Αλβανούς στη χώρα μας. Και ναι είναι άδικο να σ’ αντιμετωπίζουν σαν ξένο. Δύο περιστατικά στο ίδιο γνωστό εδώ σούπερ μάρκετ αποτελούν απλά παραδείγματα που με παρακίνησαν να γράψω αυτό το ποστ. Το ίδιο συμβαίνει και αρκετές φορές στα νυχτερινά μαγαζιά που ζητάνε πάντα σχεδόν ταυτότητες.
Στο δικό τους Halloween λοιπόν θέλαμε να μείνουμε μέσα με παρέα και να πιούμε. Πάμε λοιπόν οι δύο συγκάτοικοί μου, μία Ιταλίδα 28 χρόνων, μία Αγγλίδα 22 κι εγώ 25 να αγοράσουμε τα ποτά. Έχουμε γεμίσει τα καλάθια μας – δεν είμαστε αλκοολικές- και πάμε στο ταμείο να πληρώσουμε. Ζητάνε διαβατήρια προκειμένου να διαπιστώσουν ότι είμαστε ενήλικες και τους δίνουμε τις ταυτότητές μας. Δεν τις δέχονται και μας ζητάνε και πάλι διαβατήριο. Τους εξηγούμε ότι είναι καθόλα νόμιμο έγγραφο και ότι με αυτό ταξιδεύουμε. Δεν το δέχονται και πάλι ενώ να υπενθυμίσω θέλουν απλά να δουν τις ηλικίες μας. Η Αγγλίδα παρότι η νεότερη της παρέας δεν είχε κανένα πρόβλημα καθώς δεν έχουν ταυτότητες αλλά μόνο διαβατήρια και άδειες οδήγησης εδώ. Κάνουμε ολόκληρη φασαρία –ως μεσογειακοί τύποι και οι δύο-έρχεται η υπεύθυνη του τμήματος αλλά τίποτα.. μετά από μισή ώρα φύγαμε χωρίς ποτά γιατί δε δέχτηκαν να μας αφήσουν να τ’ αγοράσουμε. Προχθές πήγε μια φίλη μου Πολωνέζα να αγοράσει από το ίδιο κατάστημα ποτά- μία από τις μεγαλύτερες αλυσίδες σουπερ μάρκετ της Αγγλίας- και επαναλήφθηκε το ίδιο ακριβώς περιστατικό. Αυτή τη φορά όμως είμαστε διατεθειμένες να το τραβήξουμε και να το δημοσιοποιήσουμε μέσω τοπικών εφημερίδων. Δε διαπραγματευόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα και ο κοινωνικός ρατσισμός τα καταπατά συλλήβδην.
Παρότι ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα έγγραφά μας είναι επισήμως αποδεκτά.. οι Άγγλοι επιχειρηματίες απλά δε μας αντιμετωπίζουν ως ισότιμους πολίτες! Αρκετές φορές στα μαγαζιά ακούμε ρατσιστικά σχόλια –του τύπου εσείς είστε ξένες- ενώ όταν εκφράζουμε την επιθυμία μας να εργαστούμε και να ζήσουμε στην Αγγλία πολλοί αντιδρούν αρνητικά και μας συμβουλεύουν να γυρίσουμε στη χώρα μας. Ο μόνος λόγος που περιγράφω προσωπικά περιστατικά είναι για να συνειδητοποιήσουμε ότι κι εμείς μπορούμε να αντιμετωπιστούμε όπως αντιμετωπίζουμε τους «ξένους» στη χώρα μας. Στην Ελλάδα το πρόσφατο περιστατικό με το κοράνι αποδεικνύει ότι εμείς που υποτίθεται γεννήσαμε τη Δημοκρατία αδυνατούμε να εφαρμόσουμε θεμελιώδεις αρχές της όπως ο σεβασμός στη διαφορετικότητα. Πριν κρίνουμε οποιονδήποτε για τις πεποιθήσεις του και την εθνικότητα του ας προσπαθήσουμε να μπούμε στην θέση του. Καθένας μας για κάποιον λόγο είναι διαφορετικός και μπορεί να πέσει θύμα ρατσισμού. Είναι εντελώς τυχαίο γεγονός το που γεννιόμαστε. Ας μην αφήσουμε να κρίνει αυτό την υπόλοιπη ζωή μας. Όλοι είμαστε άνθρωποι κι αυτό είναι το πιο ουσιαστικό.

Η νέα γενιά μεταναστών

Τέλος του 1940, αρχές του 1950, οι Έλληνες άρχισαν να μεταναστεύουν κατά κύματα αναζητώντας σε ξένα μέρη την τύχη τους. Γερμανία, Αμερική, Αυστραλία, οι προσφιλέστεροι προορισμοί.. η γη της επαγγελίας για τους έλληνες που δεν μπορούσαν πια ούτε να επιβιώσουν στη χώρα τους που περνούσε η ίδια κρίση. Η γη που τους υποσχόταν ένα καλύτερο μέλλον για εκείνους και τα παιδιά τους. Ένα καλύτερο αύριο. Και έφυγαν.. και οι περισσότεροι πέτυχαν. Πλένοντας πιάτα στην αρχή, δουλεύοντας ολημερίς κι οληνυχτίς σε δουλειές δύσκολες, κοπιαστικές, κέρδισαν αρκετά χρήματα. Άνοιξαν δικές τους επιχειρήσεις. Ποτέ δεν ξέχασαν όμως την πατρίδα τους. Την Ελλάδα.. τον μεγάλο τους καημό...
Και φτάνουμε στο 2008.. η Ελλάδα έχει γίνει ισότιμο (?) κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η τάξη έχει αποκατασταθεί στα πολιτικά δρώμενα και πια θέλουμε να λεγόμαστε ανεπτυγμένο κράτος. Και όμως, σήμερα, στο 2008, μια νέα γενιά μεταναστών κάνει την εμφάνισή τους. Αυτή τη φορά βέβαια δεν είναι εργάτες που θέλουν να βγάλουν το ψωμί της. Πρόκειται για ανθρώπους μορφωμένους που κόπιασαν για να αποκτήσουν παιδεία και μόρφωση. Επιστήμονες που φτάνουν στα 28 και 29 τους να ζουν μέσα στην αβεβαιότητα και στην ανασφάλεια. Σε μια χώρα που νοιώθουν ξένοι, παράτεροι. Για ποια γενιά των 700€ μιλάμε όταν καταρχήν ο βασικός μισθός με επίδομα πτυχίου φτάνει στα 640€. Όταν φυσικά ο εργοδότης σου δεχτεί να το αναγνωρίσει. Ποια γενιά κατηγορούν για απάθεια και απαξίωση της πολιτικής όταν αυτοί οι άνθρωποι μένουν εκτός αγοράς εργασίας γιατί κάποιοι άλλοι με λιγότερα προσόντα αλλά καλύτερες γνωριμίες προσλαμβάνονται στη θέση τους. Κάνουμε εξαγωγή επιστημόνων γιατί το αξιοκρατικό μας σύστημα αδυνατεί να κάνει σωστή διαχείρηση του ανθρώπινου δυναμικού που διαθέτει. Τα ελληνικά πανεπιστήμια «πετάνε» εκτός φοιτητές με δυνατότητες στερώντας τους την ευκαιρία να κερδίσουν μια υποτροφία για να μπορέσουν να συνεχίσουν τις σπουδές τους ανεξάρτητοι από τους γονείς τους που με δυσκολία τα βγάζουν πέρα.
Μάλιστα, το ελληνικό κράτος έχει καταφέρει οι νέοι εργαζόμενοι να αισθάνονται σαν να χρωστάνε και χάρη όταν τους γονατίζουν με χρονικά περιορισμένες συμβάσεις και stage για πεναροδεκάρες, που τους κρατάνε ανασφάλιστους και δέσμιους σ’ αυτό το σύστημα στυγνής εκμετάλλευσης. Νέοι γιατροί βγαίνουν στο εξωτερικό για να εξασκήσουν το επάγγελμά τους, νέοι επιστήμονες για να κερδίσουν υποτροφίες για τη συνέχιση των σπουδών τους αλλά και για να βρουν δουλειά στο αντικείμενο τους με αξιοπρεπείς μισθούς και προοπτικές ανέλιξης.
Και η Ελλάδα παραμένει ο καημός των Ελλήνων.. μια χώρα που διώχνει τα παιδιά της. Μια χώρα στην οποία σε κρατάει μόνο ο ήλιος και οι οικογενεικοί δεσμοί... μια χώρα που ποτέ δε θα ανακάψει γιατί το ρουσφέτι και η απάτη έχουν γίνει μέρος της ελληνικής κουλτούρας..