Ο ανελεύθερος "καρτο-πολίτης"

Αναδημοσιεύω άρθρο του Αναπλ. Καθηγητή Μηνά Σαματά σχετικά με την κάρτα του πολίτη.

Ο ανελεύθερος "καρτο-πολίτης"

 

Ημερομηνία δημοσίευσης: 10/10/2010

ΤΟΥ ΜΗΝΑ ΣΑΜΑΤΑ

Μετά την αποτυχημένη απόπειρα της πρώτης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να καθιερώσει το 1986 τον λεγόμενο ΕΚΑΜ (Ενιαίο Κωδικό Αριθμό Μητρώου), μετά την περιπέτεια με την αναγραφή ή μη του θρησκεύματος στις νέες ταυτότητες στη δεκαετία του 90, και τα νέου τύπου διαβατήρια αποδεκτά από τις ΗΠΑ το 2006, ο νυν πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου εξήγγειλε πρόσφατα από τη Θεσσαλονίκη, ότι το «...δικαίωμα στη σύνταξη, δικαίωμα στην εκπαίδευση, ... στο επίδομα αναπηρίας, στο βιβλιάριο υγείας. Όλα θα αποτυπώνονται στην Κάρτα του Πολίτη...».
Σύμφωνα με το Υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης η «Κάρτα» θα έχει σχήμα πιστωτικής, θα περιέχει ένα «έξυπνο» τσιπ, στο οποίο θα ενσωματωθούν ο αριθμός δημοτολογίου, το ΑΦΜ, ο ΑΜΚΑ, ο ιατρικός φάκελος, ο εκλογικός αριθμός, καθώς και ο αριθμός της αστυνομικής ταυτότητας, η φωτογραφία του κατόχου, το δακτυλικό αποτύπωμα και στο μέλλον θα υπάρχει και η ηλεκτρονική υπογραφή του πολίτη, ώστε να εξυπηρετείται παντού και χωρίς γραφειοκρατία.
Η υιοθέτηση της κάρτας του πολίτη γίνεται και στην Ελλάδα στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πολιτικής για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση ενάντια στη γραφειοκρατία, την απάτη, το οργανωμένο έγκλημα και την τρομοκρατία. Όμως, σε αντίθεση με τα βορειο-ευρωπαϊκά κράτη, η Ελλάδα έχει μια μακρόχρονη αυταρχική κληρονομιά φακελώματος και διακρίσεων των πολιτών, έναν κομματικό κρατικό μηχανισμό και μια δυσλειτουργική και αναξιόπιστη δημόσια διοίκηση, που δεν εγγυώνται ασφάλεια και δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη στη διαχείριση των προσωπικών πληροφοριών. Ακόμη και η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων αναγκάστηκε να παραιτηθεί το 2008, ενάντια στην πολιτική παρακολούθησης των διαδηλωτών από την προηγούμενη κυβέρνηση. Η τωρινή κυβερνητική διαφήμιση της κάρτας του πολίτη μπορεί να υπόσχεται διοικητική αποτελεσματικότητα, ευκολία και ταχύτητα, αλλά αποκρύπτει την τεράστια ενίσχυση των κρατικών και υπερεθνικών ελέγχων και της παρακολούθησης των πολιτών, με τη μορφή επεξεργασίας των προσωπικών τους δεδομένων, από εθνικά και υπερεθνικά κέντρα ελέγχου, με πιθανές διακρίσεις και αποκλεισμούς.
Μετά την 11-9-2001, με την κυριαρχία της λογικής της ασφάλειας σε όλα τα θέματα, οι σύγχρονες κοινωνίες του πληροφοριακού καπιταλισμού εφαρμόζουν προηγμένες ψηφιακές καρτοτεχνολογίες διαχείρισης προσωπικών δεδομένων και «έξυπνα» συστήματα ταυτοποίησης των πολιτών, ώστε σε κάθε συναλλαγή ή αίτημα πρόσβασης, επικοινωνίας ή μετακίνησης να απαιτείται η εξακρίβωση εάν οι πολίτες είναι αυτοί που δηλώνουν ότι είναι, σύμφωνα με τα στοιχεία των αρχών. Χωρίς αυτές τις «έξυπνες» πλαστικές κάρτες που περιέχουν βιομετρικά στοιχεία και προσωπικά δεδομένα, και είναι δικτυωμένες με ηλεκτρονικές τράπεζες πληροφοριών, ο πολίτης δεν αναγνωρίζεται, αποκλείεται, και oυσιαστικά δεν υπάρχει, έχοντας πιθανώς και επιπρόσθετες κυρώσεις. O νέες ψηφιακές τεχνολογίες επιτρέπουν την αντικατάσταση των διαφόρων εξειδικευμένων καρτών από μια ενιαία, συγκεντρωτική υπερ-κάρτα, απαραίτητη όχι μόνο στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό, δικτυωμένη με εθνικά και υπερεθνικά συστήματα πληροφοριών, όπως της Σένγκεν και των αρχών ασφαλείας των ΗΠΑ, καθώς θα αντικαθιστά την αστυνομική ταυτότητα και σταδιακά και το διαβατήριο.
Συνήθως οι επιλογές καρτοτεχνολογιών των διαφόρων κρατών διαπνέονται από τη νεοφιλεύθερη λογική και αντανακλούν ένα καρτέλ οικονομικο-πολιτικών συμφερόντων που εμπλέκουν το κράτος με συγκεκριμένες εταιρίες και τεχνολογίες ελέγχου. Οι κάρτες βέβαια υιοθετούνται ή απορρίπτονται ανάλογα με την ιστορία και την πολιτική κουλτούρα ελέγχου των πολιτών στις διάφορες χώρες. Έτσι, για παράδειγμα, στην Αυστραλία, όταν το 1986 και το 2006 επιχειρήθηκε να επιβληθεί μια υποχρεωτική “κάρτα πρόσβασης” για όλους τους Αυστραλούς πολίτες και κατοίκους, αυτοί αντιστάθηκαν μαζικά και την απέτρεψαν, φοβούμενοι διακρίσεις σε βάρος των μειονοτήτων, το ακριβό οικονομικό κόστος του συστήματος, την αναποτελεσματικότητά του λόγω της μεγάλης συνθετότητας και συγκεντροποίησης, του πιθανού τεχνολογικού και ανθρώπινου λάθους, τη δυνατότητα κλοπής, απάτης και διαφθοράς, τη σίγουρη συρρίκνωση της ιδιωτικότητας, και την αναπόφευκτη επέκταση των λειτουργιών ελέγχου και παρακολούθησης, με ταξινομήσεις, αποκλεισμούς και διακρίσεις.
Στους βάσιμους φόβους των Αυστραλών, και πολλών άλλων που εναντιώνονται στην ενιαία κάρτα, προστίθενται και πολλά άλλα βασικά ερωτήματα, τα σημαντικότερα των οποίων ίσως είναι τα εξής:
-Γιατί να είναι υποχρεωτική μια ενιαία υπερ-κάρτα και να επιβάλλεται αποκλεισμός, ακόμη και κυρώσεις, σε όσους πολίτες αρνούνται τη χρήση της;
-Τι θα γίνει με τους ηλικιωμένους, τους γραμματικά αλλά και ηλεκτρονικά αναλφάβητους, τους μετανάστες, τις μειονότητες και γενικά με τους διαφορετικούς “άλλους” ή και τους ιδεολογικά αρνητές της χρήσης της κάρτας;
-Υπάρχουν εγγυήσεις που μπορούν να δοθούν ότι δεν πρόκειται για ένα νέο ολοκληρωτικό ψηφιακό φακέλωμα, σε τοπικό, εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο;
-Τελικά, ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας, μπορεί το σημερινό κομματικό κράτος να εγγυηθεί την αντικειμενική και ασφαλή διαχείριση μιας υπερ-κάρτας του πολίτη;
Οι όποιες απαντήσεις δεν πρέπει να είναι απλά τεχνικές, αλλά ουσιαστικά πολιτικές. Αφορούν το είδος του πολίτη, του κράτους και της κοινωνίας που εμείς οι δημοκρατικοί πολίτες επιθυμούμε, σε σχέση με αυτό που κάποια οικονομικο-πολιτικά συμφέροντα θέλουν να μας επιβάλλουν. Γι' αυτό και η ουσιαστική πληροφόρηση των Ελλήνων πολιτών είναι αναγκαία, για να μη “μασήσουν” την όποια κυβερνητική καρτο-προπαγάνδα. O αγώνας για τα μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα πρέπει να συμπεριλάβει και την αντίσταση στα ηλεκτρονικά δεσμά της ενιαίας υπερ-κάρτας, που μετατρέπει τον πολίτη σε ανελεύθερο “καρτο-πολίτη”.

*Ο Μηνάς Σαματάς διδάσκει Πολιτική Κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και είναι συγγραφέας του βιβλίου στην αγγλική Η παρακολούθηση στην Ελλάδα: από την αντικομουνιστική στην καταναλωτική παρακολούθηση, Pella, N.Y. 2004


Μετά την 11-9-2001, με την κυριαρχία της λογικής της ασφάλειας σε όλα τα θέματα, οι σύγχρονες κοινωνίες του πληροφοριακού καπιταλισμού εφαρμόζουν προηγμένες ψηφιακές καρτοτεχνολογίες διαχείρισης προσωπικών δεδομένων

1 χρόνος από τον φόνο του Αλέξη.. τον τιμήσαμε με συμπλοκές κι ακόμη περισσότερη βία

Με σπασίματα, προσαγωγές, ξύλο και εικόνες ντροπής να κάνουν το γύρο του κόσμου τιμήσαμε τη μνήμη του αδικοχαμένου Αλέξη. Κάποιοι ανεγκέφαλοι σε κάθε πορεία εισβάλλουν στο πλήθος που διαδηλώνει μετατρέποντας τον αγώνα διαμαρτυρίας ευσυνείδητων πολιτών σε καραγκιοζιλίκι ενώ από την άλλη πλευρά κάποιοι εξίσου ανεγκέφαλοι από τις αστυνομικές δυνάμεις σπάνε στο ξύλο όποιον βρίσκουν μπροστά τους αμαυρώνοντας και στιγματίζοντας ολόκληρο το ελληνικό σώμα.
Τα γεγονότα προφανώς τα παρακολουθώ από τα διαδικτυακά ελληνικά μίντια αλλά και τα αγγλικά sites και την τηλεόραση που όπως πριν ένα χρόνο, έτσι και φέτος παρουσιάζουν την Ελλάδα σαν «ξέφραγκο αμπέλι», αν και ίσως αυτή να είναι και η πραγματικότητα. Και καλούμαι έπειτα να απαντήσω στο τι συμβαίνει στην Ελλάδα.. και άντε να εξηγήσεις.
Ένας φόνος πριν ένα χρόνο σήκωσε χιλιάδες νέους από τον καναπέ τους, ξεσήκωσε την κοινωνία αλλά ταυτόχρονα έσπευσαν πολιτικάντηδες να τον καπηλευτούν και ανεγκέφαλοι να τον αμαυρώσουν με βίαια επεισόδια. Σε πορείες που γίνονται κατά της ανεξέλεγκτης βίας εκ μέρους της αστυνομίας, για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ξεσπούν ακόμη πιο βίαια επεισόδια.
Οι παράγοντες που έχουν οδηγήσει σε αυτήν την πραγματικότητα είναι πολυεπίπεδοι. Θεωρώ όμως τους πιο θεμελιώδεις την έλλειψη παιδείας, εκπαίδευσης και κοινωνικών υποδομών. Σε μερικές μέρες και πάλι η «φασαρία» θα καταλαγιάσει όμως τα αίτια που τη δημιούργησαν θα συνεχίσουν να υπάρχουν και θα δοθεί και πάλι μία αφορμή για να ξυπνήσει και πάλι τις συνειδήσεις όλων των νέων που βιώνουν την καταπίεση, την αναξιοκρατία, το ανέλπιδο μέλλον από μία κοινωνία και ένα κράτος που επιδεικτικά τους αγνοεί και μια αστυνομία- τρομονομία που αντί να διασφαλίζει την προστασία τους τους θεωρεί εν δυνάμει εγκληματίες.

Όλοι έχουμε δικαίωμα στη ζωή. Τι γίνεται με το δικαίωμα στο θάνατο;

Ο θάνατος συνήθως είναι ένα ζήτημα που στην ελληνική κοινωνία θεωρείται μακάβριο και αποφεύγουμε κάθε συζήτηση επ’ αυτού. Χρειάζεται να «χτυπήσει κάποια πόρτα της αυλής μας» μια σοβαρή ασθένεια για να συνειδητοποιήσουμε ότι κι ο θάνατος είναι τελικά κομμάτι της ζωής. Και τι γίνεται τότε; Χιλιάδες ερωτηματικά και διλήμματα στριφογυρίζουν στο κεφάλι μας και μας βρίσκουν απροετοίμαστους. Ο πόνος συγκρούεται με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, τα ατομικά δικαιώματα με την εκκλησία, η αξιοπρέπεια με τον νόμο, η αυτονομία με τις πεποιθήσεις φίλων και συγγενών. Ποιος επιλέγει πότε και υπό ποιες συνθήκες κάποιος μπορεί να δώσει τέρμα στη ζωή του..
Το ζήτημα της ευθανασίας τίθεται όλο και πιο ψηλά στην ατζέντα της δημόσιας συζήτησης στην Αγγλία. Η εφημερίδα «Times» διεξήγαγε δημοσκόπηση για το ζήτημα τροποποίησης του νόμου προκειμένου να επιτρέπεται η υποβοηθούμενη αυτοκτονία μια εβδομάδα μετά τη πολυσυζητημένη υπόθεση ευθανασίας του Sir Edward Downes και της συζύγου του. Τα αποτελέσματα ήταν σαφή. Η συντριπτική πλειοψηφία της κοινής γνώμης τάχθηκε υπέρ της αλλαγής της νομοθεσίας ώστε οι γιατροί να μπορούν να βοηθούν τους ασθενείς τελικού σταδίου να βάζουν τέλος στη ζωή τους. Μάλιστα οι συμμετέχοντες ηλικίας μεταξύ 55 – 64 συμφωνούν πιο σθεναρά.
Παρόλο που η τροποποίηση του νόμου έβρισκε αντίθετους τους γιατρούς πριν μερικές μέρες διαφάνηκε το πρώτο σημάδι αλλαγής της στάσης τους. Το Royal College of Nursing μετρίασε την αντίθεσή του προς το ζήτημα της ευθανασίας εκφράζοντας μια πιο ουδέτερη στάση.
Το φαινόμενο «τουρισμού θανάτου» σε χώρες όπως η Ελβετία, όπου η ευθανασία επιτρέπεται, είναι πολύ διαδεδομένο. Φίλοι και συγγενείς παίρνουν τη δύσκολη απόφαση, αναλαμβάνουν έξοδα και νομικά ρίσκα προκειμένου να βοηθήσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα να «λυτρωθούν» από τον πόνο.
Δε σκοπεύω να θέσω νομικά ή ηθικά ζητήματα που προκύπτουν από την πρακτική της ευθανασίας επί του παρόντος. Αυτό που θεωρώ πολύ σημαντικό ωστόσο είναι να τεθεί η αρχή ενός δημόσιου διαλόγου επί του ζητήματος και στην Ελλάδα προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό που φαίνεται αδύνατο να συμβεί σε μας, τελικά δεν είναι τόσο μακριά.

Πας μη γηγενής– ανεπιθύμητος!

Στην Αγγλία συνάντησα για πρώτη φορά στη ζωή μου ένα τόσο πολυπολιτισμικό περιβάλλον. Κινέζοι, Ινδοί, Αμερικάνοι, Ασιάτες, Ιταλοί, Ισπανοί κ.τ.λ. Στο πανεπιστήμιο ελάχιστοι οι Άγγλοι. Μια πολύ σπουδαία εμπειρία στη ζωή μου. Προσπάθησα και προσπαθώ να γνωρίσω την κουλτούρα, τον πολιτισμό και γενικά τον τρόπο ζωής όλων αυτών των ανθρώπων που τελικά αυτά που μας χωρίζουν είναι πολύ λιγότερα από αυτά που μας ενώνουν. Νέοι άνθρωποι με διαφορετική προσέγγιση και οπτική των πραγμάτων που σε κάνουν να σκέφτεσαι διαφορετικά από ότι έχεις μάθει και συνηθίσει. Πολλές φορές αναλογίστηκα ότι στην Ελλάδα ποτέ δεν προσπάθησα να κάνω το ίδιο με τις μειονότητες που κατοικούν δίπλα μας. Τελικά η άγνοια του διαφορετικού είναι αυτή που σε κάνει να φοβάσαι και να αντιμετωπίζεις ίσως ρατσιστικά αυτούς τους ανθρώπους που απλά μιλάνε διαφορετική γλώσσα ή ονομάζουν διαφορετικά το Θεό που πιστεύουν. Γεγονός που δεν καταλαβαίνεις αν δε βιώσεις. Εδώ λοιπόν εγώ είμαι η ξένη. Εγώ είμαι εκείνη που προσπαθώ να εκφράσω τον εαυτό μου σε μια γλώσσα που δεν είναι η μητρική μου και να αποδείξω σε όλους ποια είμαι. Εδώ είμαι εγώ που ξεκινάω από το μηδέν.
Και όχι εδώ οι Έλληνες δεν έχουν καλύτερη φήμη από αυτή που έχουμε εμείς προσδώσει στους Αλβανούς στη χώρα μας. Και ναι είναι άδικο να σ’ αντιμετωπίζουν σαν ξένο. Δύο περιστατικά στο ίδιο γνωστό εδώ σούπερ μάρκετ αποτελούν απλά παραδείγματα που με παρακίνησαν να γράψω αυτό το ποστ. Το ίδιο συμβαίνει και αρκετές φορές στα νυχτερινά μαγαζιά που ζητάνε πάντα σχεδόν ταυτότητες.
Στο δικό τους Halloween λοιπόν θέλαμε να μείνουμε μέσα με παρέα και να πιούμε. Πάμε λοιπόν οι δύο συγκάτοικοί μου, μία Ιταλίδα 28 χρόνων, μία Αγγλίδα 22 κι εγώ 25 να αγοράσουμε τα ποτά. Έχουμε γεμίσει τα καλάθια μας – δεν είμαστε αλκοολικές- και πάμε στο ταμείο να πληρώσουμε. Ζητάνε διαβατήρια προκειμένου να διαπιστώσουν ότι είμαστε ενήλικες και τους δίνουμε τις ταυτότητές μας. Δεν τις δέχονται και μας ζητάνε και πάλι διαβατήριο. Τους εξηγούμε ότι είναι καθόλα νόμιμο έγγραφο και ότι με αυτό ταξιδεύουμε. Δεν το δέχονται και πάλι ενώ να υπενθυμίσω θέλουν απλά να δουν τις ηλικίες μας. Η Αγγλίδα παρότι η νεότερη της παρέας δεν είχε κανένα πρόβλημα καθώς δεν έχουν ταυτότητες αλλά μόνο διαβατήρια και άδειες οδήγησης εδώ. Κάνουμε ολόκληρη φασαρία –ως μεσογειακοί τύποι και οι δύο-έρχεται η υπεύθυνη του τμήματος αλλά τίποτα.. μετά από μισή ώρα φύγαμε χωρίς ποτά γιατί δε δέχτηκαν να μας αφήσουν να τ’ αγοράσουμε. Προχθές πήγε μια φίλη μου Πολωνέζα να αγοράσει από το ίδιο κατάστημα ποτά- μία από τις μεγαλύτερες αλυσίδες σουπερ μάρκετ της Αγγλίας- και επαναλήφθηκε το ίδιο ακριβώς περιστατικό. Αυτή τη φορά όμως είμαστε διατεθειμένες να το τραβήξουμε και να το δημοσιοποιήσουμε μέσω τοπικών εφημερίδων. Δε διαπραγματευόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα και ο κοινωνικός ρατσισμός τα καταπατά συλλήβδην.
Παρότι ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα έγγραφά μας είναι επισήμως αποδεκτά.. οι Άγγλοι επιχειρηματίες απλά δε μας αντιμετωπίζουν ως ισότιμους πολίτες! Αρκετές φορές στα μαγαζιά ακούμε ρατσιστικά σχόλια –του τύπου εσείς είστε ξένες- ενώ όταν εκφράζουμε την επιθυμία μας να εργαστούμε και να ζήσουμε στην Αγγλία πολλοί αντιδρούν αρνητικά και μας συμβουλεύουν να γυρίσουμε στη χώρα μας. Ο μόνος λόγος που περιγράφω προσωπικά περιστατικά είναι για να συνειδητοποιήσουμε ότι κι εμείς μπορούμε να αντιμετωπιστούμε όπως αντιμετωπίζουμε τους «ξένους» στη χώρα μας. Στην Ελλάδα το πρόσφατο περιστατικό με το κοράνι αποδεικνύει ότι εμείς που υποτίθεται γεννήσαμε τη Δημοκρατία αδυνατούμε να εφαρμόσουμε θεμελιώδεις αρχές της όπως ο σεβασμός στη διαφορετικότητα. Πριν κρίνουμε οποιονδήποτε για τις πεποιθήσεις του και την εθνικότητα του ας προσπαθήσουμε να μπούμε στην θέση του. Καθένας μας για κάποιον λόγο είναι διαφορετικός και μπορεί να πέσει θύμα ρατσισμού. Είναι εντελώς τυχαίο γεγονός το που γεννιόμαστε. Ας μην αφήσουμε να κρίνει αυτό την υπόλοιπη ζωή μας. Όλοι είμαστε άνθρωποι κι αυτό είναι το πιο ουσιαστικό.

Στο όνομα της δημόσιας ασφάλειας όλο και πιο εντατικά τα κατασταλτικά μέτρα!!

Σκοπός της κυβέρνησης ήταν να ενταθούν τα κατασταλτικά μέτρα. Να ασκήσουν την πολιτική τους ιδεολογία κεκαλυμμένοι ωστόσο υπό το πέπλο του κοινού καλού. Δε θα κάνω μακρά ιστορική αναδρομή. Ας θυμηθούμε μόνο πως έδρασε – ή μάλλον δεν έδρασε- η αστυνομία όταν κάποια ομάδα ανθρώπων έσπαγε στο κέντρο της Αθήνας προ λίγου καιρού καταστήματα και αυτοκίνητα. Η αστυνομία ήταν παντελώς απούσα. Στα δελτία ειδήσεων φυσικά ο κόσμος φάνηκε αγανακτισμένος. Εν μέρει από την αδράνεια της αστυνομίας αλλά εκείνο που κραύγαζε ο κόσμος ήταν ότι οι πολίτες δε νιώθουν πια ασφαλείς. Και εδώ ακριβώς έρχεται η εξουσία να δώσει την άμεση –αλλά όχι αναγκαστικά και αποτελεσματική- λύση. Έτσι βεβιασμένα (;), υπό το βάρος της κοινής γνώμης(;) η κυβέρνηση παρουσιάζει μια σειρά κατασταλτικών μέτρων γυρνώντας στα χρόνια του σκοταδισμού και της χούντας, φροντίζοντας όμως να έχει ήδη περάσει στον κόσμο την αντίληψη ότι όποιος είναι νομότυπος και φιλήσυχος πολίτης δεν έχει να φοβηθεί τίποτα.
Αρχικά λοιπόν, έρχεται η ποινικοποίηση της κουκούλας. Και απορούμε όλοι.. το πρόβλημα των αστυνομικών και αυτό που τους εμπόδιζε στη σύλληψη των ταραξιών ήταν η κουκούλα; Δηλαδή αν δε φορούσαν κουκούλα οι δράστες την επόμενη φορά που θα αντάμωναν στην επόμενη διαδήλωση ή στην επόμενη δράση τους οι αστυνομικοί θα τους θυμόνταν και θα τους συλλάμβαναν, όπως το παιδί με τα πράσινα παπούτσια. Το ερώτημα ωστόσο απαντάται λίγες μόλις μέρες μετά από την ίδια την κυβέρνηση που προτείνει χρήση καμερών σε δημόσιους χώρους. Τώρα μάλιστα. Η πρόθεση είναι ξεκάθαρη. Απαγορεύεται η κουκούλα προκειμένου να διευκολύνεται η λήψη και κατ’ επέκταση η σύλληψη.
Πέρα από τα σημαντικά ηθικά ζητήματα και ζητήματα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων που εγείρονται από το συγκεκριμένο ζήτημα και θα αναλύσω σε επόμενο κείμενο, θέλω να σταθώ στην αποτελεσματικότητα αυτών των μέτρων. Σε ιδιωτικούς χώρους, όπως σε τράπεζες, λειτουργούν κλειστά συστήματα ασφαλείας με κάμερες εδώ και χρόνια. Σταμάτησαν μήπως να γίνονται ληστείες; Μήπως συνελήφθηκε η πλειοψηφία των δραστών; Τι μας κάνει να πιστεύουμε λοιπόν ότι αν αυτό το σύστημα εφαρμοστεί στους δρόμους και στους δημόσιους χώρους θα λειτουργήσει; Και ποιος εγγυάται ότι οι κάμερες θα συλλέγουν στοιχεία μόνο για εκείνους που διαπράττουν αξιόποινες πράξεις; (εδώ περνάμε στα ηθικά ζητήματα βέβαια)
Όσο ο κόσμος πεινάει, όσο τα ποσοστά ανεργίας αυξάνονται, όσο οι κοινωνικές ανισότητες μεγαλώνουν, όσο το σύστημα εκπαίδευσης δεν προσφέρει Παιδεία, όσο οι νέοι δεν μπορούν να κάνουν όνειρα τόσο τα φαινόμενα βίας θα αυξάνονται, οι επιθέσεις σε ό,τι συμβολίζει την πλουτοκρατία θα εντείνονται, οι πορείες θα στιγματίζονται από συγκρούσεις με την αστυνομία, με την εξουσία, με τους «άλλους».

Ηχηρή άρνηση ανήλικης Βρετανίδας στη μεταμόσχευση καρδιάς.. έχουμε δικαίωμα να αποφασίζουμε για τη ζωή μας.

Ήθελε να ζήσει με αξιοπρέπεια και να απολαύσει τη ζωή που της απομένει χωρίς να υποβάλλεται σε ανώφελα χειρουργεία και τα κατάφερε. Το πιο αυτονόητο πράγμα για έναν άνθρωπο είναι το δικαίωμα της αυτονομίας και σ’ αυτό επιμένω κάθε φορά που γράφω για τέτοια ζητήματα.
Στο Λονδίνο ένα ανήλικο κορίτσι μόλις 13 χρονών έπεισε τους γιατρούς της ότι έχει το δικαίωμα να λάβει εκείνη την πιο κρίσιμη απόφαση για τη ζωή της. Το Βρετανικό Νοσοκομείο ήθελε να προχωρήσει σε υποχρεωτική μεταμόσχευση καρδιάς όμως η 13χρονη τους μετέπεισε.
Η Χάνα Τζόουνς έπασχε παλαιότερα από λευχαιμία και από την ηλικία των 5 ετών λάμβανε φάρμακα που προκάλεσαν βλάβες στην καρδιά της. Σήμερα ζει με μια οπή στην καρδιά, επιμένει όμως ότι δεν θέλει να υποβληθεί σε μεταμόσχευση και να παίρνει ανοσοκατασταλτικά για την υπόλοιπη ζωή της. Το Νοσοκομείο της Κομητείας του Χέρεφορντ είχε προσφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο ζητώντας δικαστική εντολή προκειμένου να υποβάλει το κορίτσι υποχρεωτικά σε μεταμόσχευση. Οι κοινωνικοί λειτουργοί μάλιστα του νοσοκομείου είχαν απειλήσει το Φεβρουάριο τους γονείς της ότι θα τους αφαιρούσαν την επιμέλεια αν δεν την μετέφεραν στο νοσοκομείο για νοσηλεία.
Ωστόσο, κατόπιν της πλήρους ενημέρωσης της 13χρονης για τις επιπτώσεις άρνησής της να υποβληθεί σε μεταμόσχευση εκείνη παρέμενε ανένδοτη στην απόφασή της ότι δεν ήθελε να υποβληθεί σε μια τέτοια διαδικασία. Τελικά, έπεισε τους κοινωνικούς λειτουργούς ότι πραγματικά ήθελε να ζήσει την υπόλοιπη ζωή που της απέμενε με αξιοπρέπεια, στο σπίτι της, μακριά από επώδυνες μεταμοσχεύσεις, νοσοκομεία και γιατρούς. Τουλάχιστον σ’ αυτή της την απόφαση και στη μάχη για να την επιβάλλει είχε συμπαραστάτες και τους γονείς της.
Ακόμη και αν το νοσοκομείο ενέμενε στην πρόθεση του να οδηγήσει την υπόθεση στο δικαστήριο δεν είναι σίγουρο ότι θα εξασφάλιζε τελικά και τη δικαστική εντολή. Ο Τόνι Κάλαντ, πρόεδρος της επιτροπής Ηθικής στο Βρετανικό Ιατρικό Σύλλογο, δήλωσε στο BBC ότι η Βουλή των Λόρδων είχε αποφανθεί το 1980 ότι τα παιδιά που κατανοούν όλα τα δεδομένα γύρω από την πάθησή τους είναι νομικώς ικανά να αποφασίζουν για τον εαυτό τους.
Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού και της αυτονομίας είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε έλλογου όντος. Το πατερναλιστικό μοντέλο της Ιπποκράτειας ιατρικής έχει ξεπεραστεί και τώρα οι ασθενείς μπορούν, και η όποια πολιτεία οφείλει να τους επιτρέπει, να συναποφασίζουν με τους θεράποντες ιατρούς τους και το κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό για την πορεία της όποιας θεραπείας ή τη διακοπή της. Όλοι έχουμε δικαίωμα στη ζωή αλλά και στην φυγή από αυτή.

πηγές:in.gr, pathfinder

Ήταν καταδικασμένη.. γεννήθηκε γυναίκα..

Έγιναν λοιπόν και οι εκλογές στην Αμερική. Εκατομμύρια κόσμου ανακουφίστηκε αφού το αμερικάνικο όνειρο πήρε σάρκα και οστά και ο πρώτος Αφροαμερικάνος πρόεδρος είναι γεγονός. Μένει να δούμε αν θα μετατραπεί κι εκείνος σε πλανητάρχη- σατράπη η αν θα εκπληρώσει τις ελπίδες για ένα διαφορετικό κόσμο. Θέλει βέβαια γερά guts για να καταφέρεις να τα βάλεις μ’ ένα παγκόσμιο πολιτικοοικονομικό σύστημα με τεράστια συμφέροντα, πόσο μάλλον να το νικήσεις..
Την ώρα όμως που οι ελπίδες μας για αλλαγή πλεύσης του συστήματος προσωποποιούνταν η είδηση για τον θάνατο δια λιθοβολισμού ενός 13χρονου κοριτσιού στη Σομαλία μας προσγείωσε ανώμαλα στην πραγματικότητα.
Οι αρχικές πληροφορίες που δόθηκαν στη δημοσιότητα ανέφεραν ότι επρόκειτο για μια 23χρονη γυναίκα, η οποία είχε ομολογήσει ένοχη για μοιχεία ενώπιον ενός ισλαμικού δικαστηρίου και ζητούσε την παραδειγματική τιμωρία της. Οι αξιωματούχοι του δικαστηρίου είχαν ανακοινώσει πως η γυναίκα αυτοβούλως ήρθε σ’ αυτούς παραδεχόμενη την ενοχή της. Είπαν πως εκείνοι της ζήτησαν αρκετές φορές να αναθεωρήσει την ομολογία της, αλλά η γυναίκα επέμεινε να τιμωρηθεί σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο και πως άξιζε την τιμωρία αυτή. Οι κάμερες απαγορεύτηκαν κατά την εκτέλεση του κοριτσιού, όμως δημοσιογράφοι εντύπων και ραδιοφώνου, στους οποίους επετράπη να παρακολουθήσουν την εκτέλεση, επιβεβαιώνουν πως το θύμα, η Αϊσά Ιμπραήμ Νταχάλοου ήταν 23 χρόνων και όχι 13. Ωστόσο, η Διεθνής Αμνηστία ανακοίνωσε πως πληροφορήθηκε ότι ήταν μόλις 13 χρόνων και πως ο πατέρας της είχε πει πως τη βίασαν τρεις άνδρες. Όταν η οικογένεια προσπάθησε να καταγγείλει (!) τον βιασμό, το κορίτσι κατηγορήθηκε για μοιχεία και συνελήφθη. Η καταδίκη όμως ενός 13χρονου κοριτσιού για μοιχεία θα ήταν παράνομη, σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο.
Ένας αυτόπτης μάρτυρας περιέγραψε τη σκηνή στο ΒΒC, φυσικά χωρίς να δημοσιοποιηθούν τα στοιχεία του, και περιέγραψε ό,τι συνέβη μπροστά στα μάτια του. Κατά την περιγραφή του έριξαν το κορίτσι, μόλις 13 χρόνων, μέσα σε μια τρύπα, την οποία γέμισαν με χώμα ως τον λαιμό του και μετά άρχισαν να του πετούν πέτρες μέχρι που άφησε την τελευταία του πνοή, μπροστά σε 1.000 και πλέον ανθρώπους σ’ ένα γήπεδο ποδοσφαίρου. Είπε πως το κορίτσι έκλαιγε και πως την έβαλαν δια της βίας μέσα στην τρύπα πριν από τον λιθοβολισμό.
«ΜΗ ΜΕ ΣΚΟΤΩΣΕΤΕ, μη με σκοτώσετε», έλεγε το κορίτσι λίγο πριν οι 50 και πλέον άνδρες που ήταν συγκεντρωμένοι γύρω του αρχίσουν να το λιθοβολούν.
Χθες, Παρασκευή, τα Ηνωμένα Έθνη καταδίκασαν την εκτέλεση του κοριτσιού... ε, και?
Τι άλλαξε; Ανακουφίστηκαν τα υπόλοιπα κορίτσια που ζουν σε περιοχές όπως αυτήν; Που βλαστημάνε την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκαν γυναίκες; Γίνεται ολόκληρο debate για το αν το ήταν 13 χρόνων κορίτσι ή 23 «γυναίκα»!! Για το αν την καταδίκασαν σε θάνατο γιατί τη βίασαν ή γιατί έκανε την αισχάτη των κολάσεων και απάτησε τον άνδρα της! Σε μια κοινωνία που ο άντρας είναι ο απόλυτος κυρίαρχος. Είναι ο μόνος που θεωρείται ανθρώπινο ον. Και όχι δεν είμαι φεμινίστρια με την έννοια που έχει λάβει σήμερα ο όρος, είμαι όμως άνθρωπος! Είμαι 24 χρόνων και μου ακούγεται απλά αδιανόητο! Ποιος Θεός επιβάλλει τέτοιους νόμους για τις γυναίκες του λαού του; Ποιο ζώο τους εφαρμόζει; Και εμείς οι «προηγμένες» και Δημοκρατικές χώρες τι κάνουμε γι’ αυτό; Καταδικάζουμε τα γεγονότα...
Υπάρχει βέβαια και η άλλη όψη του νομίσματος. Αυτές οι κοινωνίες έχουν τον δικό τους πολιτισμό και τη δική τους κουλτούρα. Ζουν με τους δικούς τους νόμους και τις δικές του παραδόσεις. Πως θα έρθει ένας εξωτερικός πράττων να τους πει ότι ο τρόπος ζωής τους είναι λάθος. Πως θα ανατρέψει κάποιος τα πιστεύω τους; με πόλεμο; Όπως αυτούς που γίνονται στο όνομα της Δημοκρατίας;!
Θα καταλήξω, όπως καταλήγω στα περισσότερα ζητήματα που με απασχολούν περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ελευθερίας, Δημοκρατίας. Το κλειδί είναι η Παιδεία! Μόρφωσε τους ανθρώπους και άστους να αποφασίσουν οι ίδιοι για το μέλλον τους.. δώσε τους όμως την ελευθερία της επιλογής, της αυτονομίας.

πηγές:Νεα, in.gr