Πας μη γηγενής– ανεπιθύμητος!

Στην Αγγλία συνάντησα για πρώτη φορά στη ζωή μου ένα τόσο πολυπολιτισμικό περιβάλλον. Κινέζοι, Ινδοί, Αμερικάνοι, Ασιάτες, Ιταλοί, Ισπανοί κ.τ.λ. Στο πανεπιστήμιο ελάχιστοι οι Άγγλοι. Μια πολύ σπουδαία εμπειρία στη ζωή μου. Προσπάθησα και προσπαθώ να γνωρίσω την κουλτούρα, τον πολιτισμό και γενικά τον τρόπο ζωής όλων αυτών των ανθρώπων που τελικά αυτά που μας χωρίζουν είναι πολύ λιγότερα από αυτά που μας ενώνουν. Νέοι άνθρωποι με διαφορετική προσέγγιση και οπτική των πραγμάτων που σε κάνουν να σκέφτεσαι διαφορετικά από ότι έχεις μάθει και συνηθίσει. Πολλές φορές αναλογίστηκα ότι στην Ελλάδα ποτέ δεν προσπάθησα να κάνω το ίδιο με τις μειονότητες που κατοικούν δίπλα μας. Τελικά η άγνοια του διαφορετικού είναι αυτή που σε κάνει να φοβάσαι και να αντιμετωπίζεις ίσως ρατσιστικά αυτούς τους ανθρώπους που απλά μιλάνε διαφορετική γλώσσα ή ονομάζουν διαφορετικά το Θεό που πιστεύουν. Γεγονός που δεν καταλαβαίνεις αν δε βιώσεις. Εδώ λοιπόν εγώ είμαι η ξένη. Εγώ είμαι εκείνη που προσπαθώ να εκφράσω τον εαυτό μου σε μια γλώσσα που δεν είναι η μητρική μου και να αποδείξω σε όλους ποια είμαι. Εδώ είμαι εγώ που ξεκινάω από το μηδέν.
Και όχι εδώ οι Έλληνες δεν έχουν καλύτερη φήμη από αυτή που έχουμε εμείς προσδώσει στους Αλβανούς στη χώρα μας. Και ναι είναι άδικο να σ’ αντιμετωπίζουν σαν ξένο. Δύο περιστατικά στο ίδιο γνωστό εδώ σούπερ μάρκετ αποτελούν απλά παραδείγματα που με παρακίνησαν να γράψω αυτό το ποστ. Το ίδιο συμβαίνει και αρκετές φορές στα νυχτερινά μαγαζιά που ζητάνε πάντα σχεδόν ταυτότητες.
Στο δικό τους Halloween λοιπόν θέλαμε να μείνουμε μέσα με παρέα και να πιούμε. Πάμε λοιπόν οι δύο συγκάτοικοί μου, μία Ιταλίδα 28 χρόνων, μία Αγγλίδα 22 κι εγώ 25 να αγοράσουμε τα ποτά. Έχουμε γεμίσει τα καλάθια μας – δεν είμαστε αλκοολικές- και πάμε στο ταμείο να πληρώσουμε. Ζητάνε διαβατήρια προκειμένου να διαπιστώσουν ότι είμαστε ενήλικες και τους δίνουμε τις ταυτότητές μας. Δεν τις δέχονται και μας ζητάνε και πάλι διαβατήριο. Τους εξηγούμε ότι είναι καθόλα νόμιμο έγγραφο και ότι με αυτό ταξιδεύουμε. Δεν το δέχονται και πάλι ενώ να υπενθυμίσω θέλουν απλά να δουν τις ηλικίες μας. Η Αγγλίδα παρότι η νεότερη της παρέας δεν είχε κανένα πρόβλημα καθώς δεν έχουν ταυτότητες αλλά μόνο διαβατήρια και άδειες οδήγησης εδώ. Κάνουμε ολόκληρη φασαρία –ως μεσογειακοί τύποι και οι δύο-έρχεται η υπεύθυνη του τμήματος αλλά τίποτα.. μετά από μισή ώρα φύγαμε χωρίς ποτά γιατί δε δέχτηκαν να μας αφήσουν να τ’ αγοράσουμε. Προχθές πήγε μια φίλη μου Πολωνέζα να αγοράσει από το ίδιο κατάστημα ποτά- μία από τις μεγαλύτερες αλυσίδες σουπερ μάρκετ της Αγγλίας- και επαναλήφθηκε το ίδιο ακριβώς περιστατικό. Αυτή τη φορά όμως είμαστε διατεθειμένες να το τραβήξουμε και να το δημοσιοποιήσουμε μέσω τοπικών εφημερίδων. Δε διαπραγματευόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα και ο κοινωνικός ρατσισμός τα καταπατά συλλήβδην.
Παρότι ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα έγγραφά μας είναι επισήμως αποδεκτά.. οι Άγγλοι επιχειρηματίες απλά δε μας αντιμετωπίζουν ως ισότιμους πολίτες! Αρκετές φορές στα μαγαζιά ακούμε ρατσιστικά σχόλια –του τύπου εσείς είστε ξένες- ενώ όταν εκφράζουμε την επιθυμία μας να εργαστούμε και να ζήσουμε στην Αγγλία πολλοί αντιδρούν αρνητικά και μας συμβουλεύουν να γυρίσουμε στη χώρα μας. Ο μόνος λόγος που περιγράφω προσωπικά περιστατικά είναι για να συνειδητοποιήσουμε ότι κι εμείς μπορούμε να αντιμετωπιστούμε όπως αντιμετωπίζουμε τους «ξένους» στη χώρα μας. Στην Ελλάδα το πρόσφατο περιστατικό με το κοράνι αποδεικνύει ότι εμείς που υποτίθεται γεννήσαμε τη Δημοκρατία αδυνατούμε να εφαρμόσουμε θεμελιώδεις αρχές της όπως ο σεβασμός στη διαφορετικότητα. Πριν κρίνουμε οποιονδήποτε για τις πεποιθήσεις του και την εθνικότητα του ας προσπαθήσουμε να μπούμε στην θέση του. Καθένας μας για κάποιον λόγο είναι διαφορετικός και μπορεί να πέσει θύμα ρατσισμού. Είναι εντελώς τυχαίο γεγονός το που γεννιόμαστε. Ας μην αφήσουμε να κρίνει αυτό την υπόλοιπη ζωή μας. Όλοι είμαστε άνθρωποι κι αυτό είναι το πιο ουσιαστικό.