Ημέρα της Ευρώπης.. πέρασε απλά απαρατήρητη.

9 Μαΐου 1950. Δεν ξέρω πόσοι Έλληνες θα απαντούσαν ότι γνωρίζουν κάτι για τη συγκεκριμένη ημερομηνία αν κάναμε σχετικό γκάλοπ, ωστόσο σε λιγότερο από ένα μήνα θα κληθούμε να ψηφίσουμε ως Ευρωπαίοι πολίτες για να ορίσουμε τη σύνθεση το Ευρωκοινοβουλίου. Γνωρίζουμε όμως τίποτα σχετικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση; Πότε και γιατί δημιουργήθηκε, τι σκοπούς στοχεύει να εξυπηρετήσει, ποια είναι τα όργανα λειτουργίας της και πως αυτά οργανώνονται. Γνωρίζουμε ποια γεγονότα στάθηκαν εφαλτήριο για τη γέννηση ενός μεγαλόπνοου και ελπιδοφόρου για τα παγκόσμια τεκταινόμενα οργανισμού;
Η 9η Μαΐου είναι η ημέρα της Ευρώπης αλλά στην Ελλάδα αποτελεί ένα θέμα που απλά δεν «πουλάει». Οι όποιες εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν δεν απέσπασαν τα φώτα της δημοσιότητας. Για την Ευρωπαϊκή Ένωση ακούμε στα Μ.Μ.Ε είτε κάθε φορά που η χώρα μας καταδικάζεται γιατί δεν ακολουθεί κάποια κοινοτική οδηγία ή κάθε φορά που παίρνουμε κάποια κονδύλια. Πως φτάνουμε μέχρι εκεί ούτε λόγος. Οι ευρωβουλευτές δεν έχουν βήμα λόγου και διαλόγου, ενώ ο πολίτης προσλαμβάνει την Ε.Ε ως μια τεχνοκρατική μηχανή που απλά επιβάλλει νόμους. Ως έναν οργανισμό που προσπαθούμε να ξεγελάσουμε με τη γνωστή νοοτροπία του κουτοπόνηρου Έλληνα προκειμένου να πάρουμε περισσότερα λεφτά και να βρίσκουμε «παραθυράκια» για να υλοποιούμε τις νομοθετικές αποφάσεις κατά πως μας συμφέρει. Όπως πάντα θεωρούμε ότι έχουμε μόνο δικαιώματα και ποτέ υποχρεώσεις γιατί στα ομαδικά παιχνίδια ο Έλληνας δεν τα πάει καλά. Κοντόφθαλμες επιλογές και πρόσκαιρο συμφέρον. Δε γνωρίζουμε τίποτα για τους εταίρους της Ε.Ε.
Οι ευρωεκλογές ειδικά αυτήν τη χρονιά αποπειράται να λάβουν χαρακτήρα δημοψηφίσματος για να καταδικαστεί η πολιτική της σημερινής κυβέρνησης που εφαρμόζεται στην Ελλάδα. Παράδοξο. Την ίδια στιγμή τα δύο μεγαλύτερα εθνικά κόμματα Ν.Δ και ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι τα μόνα σε ολόκληρη την Ε.Ε που δεν έχουν ακόμη ανακοινώσει τα ψηφοδέλτιά τους. Συνεχίζουμε να πολώνουμε το κλίμα προκειμένου να υπάρξει μεγαλύτερη συμμετοχή όχι ως αυτοσκοπός για την εφαρμογή της Δημοκρατίας αλλά για την επίτευξη της επικοινωνιακής υπεροχής και του ψηφοθηρικού συμφέροντος εν όψει εθνικών εκλογών. Ποια είναι τα οράματα του κάθε κόμματος για την Ε.Ε; Ποια πολιτική θα επιδιώξει να ακολουθήσει σε ένα πιο σύνθετο πολιτικό σκηνικό; Η απόλυτη σιωπή. Για ακόμη μία φορά κοιτάμε μόνο την αυλή μας. Μέχρι εκεί φτάνουμε. Το ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται στις Βρυξέλλες επηρεάζουν περισσότερο την καθημερινή μας ζωή και το μέλλον της χώρας μας απ’ ό,τι οι αποφάσεις των εγχώριων υπουργείων είναι γεγονός που απλά αρνούμαστε να δεχτούμε. Δεν πιστεύω ότι θα παθιαστούμε ποτέ με την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν είναι αυτός ο σκοπός άλλωστε. Είναι πολύ δημοκρατικές και πολιτισμένες πολιτικές διαδικασίες για να χωρέσουν προς το παρόν στην κουλτούρα μας. Ωστόσο, κυρίως οι νέες γενιές βιώνουν ήδη την Ε.Ε ως μία καινούργια, μεγαλύτερη αγορά ευκαιριών τόσο στο πεδίο της εργασίας όσο και της Παιδείας, σίγουρα πιο ανταγωνιστική αλλά με μεγαλύτερες προοπτικές και αξιοκρατικές διαδικασίες. Η δημοσιότητα όμως σχετικών προγραμμάτων και δράσεων, η ενημέρωση των άμεσα ενδιαφερόμενων είναι απόλυτα ελλιπής.
Δυστυχώς η Ελλάδα δεν αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση συντριπτικής αποχής από τις Ευρωεκλογές. Ο μέσος όρος συμμετοχής μειώνεται σε κάθε εκλογική διαδικασία. Από 63% το 1979 κατρακύλησε στο 46% το 2004. Την ίδια ώρα ωστόσο οι αρμοδιότητες του ευρωκοινοβουλίου αυξάνονται συνεχώς, και θα αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη ισχύ από την επόμενη χρονιά που θα τεθεί σε εφαρμογή η συνθήκη της Λισαβόνας. Οι βουλευτές του ευρωκοινοβουλίου έχουν πλέον την ίδια βαρύτητα με τα κράτη μέλη στη λήψη των αποφάσεων της ΕΕ, ίσως μάλιστα η συμμετοχή τους στις συγκεκριμένες διαδικασίες να είναι περισσότερο καθοριστικές. Το μεγαλύτερο ποσοστό των νόμων που αφορούν στην καθημερινότητά μας διαμορφώνονται και θεσπίζονται από τους ευρωβουλευτές και τους υπουργούς σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Είτε είσαι υπέρ είτε κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορείς να αψηφήσεις το γεγονός ότι έχεις και το δικαίωμα και την δύναμη να καθορίσεις το μέλλον της και την ροπή της. Μπορείς να διαμορφώσεις την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης αρκεί να μην αφήσεις την μειοψηφία να αποφασίσει για σένα. Ακόμη κι αν καταδικάζεις τις πολιτικές της Ε.Ε μόνο ένας τρόπος υπάρχει να ακουστείς. Να συμμετέχεις στις εκλογικές διαδικασίες. Η αλλαγή που θέλεις για το μέλλον σου είναι προσωπικό στοίχημα και η μετατόπιση ευθυνών είναι ανευθυνότητα. Στο σημερινό παγκόσμιο πολιτικοοικονομικό σκηνικό δεν έχουμε το δικαίωμα να μένουμε απαθείς.
Δείτε μια πιο συνοπτική εκδοχή στο tvxs.gr