Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε από τον κόσμο.. εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο..

Όπως κάθε μέρα  έτσι και σήμερα είδα τόσα posts  στο facebook με τραγουδιστές (δε θα κρίνω αν τους ταιριάζει ο όρος) που γεμίζουν τα μπουζουκτσίδικα και τα στάδια με τις επιτυχίες του μήνα..όχι κι εγώ δεν είμαι καλύτερη.. κι εγώ έχω πέσει σ' αυτήν την παγίδα του εύπεπτου και εύκολου είδους "μουσικής"..  Δεν ξέρω γιατι συγκεκριμένα σήμερα αλλά δεκι εγώ έχω πέσει σ' αυτήν την παγίδα του εύπεπτου και εύκολου είδους "μουσικής".. Δεν ξέρω γιατι συγκεκριμένα σήμερα αλλά δεν άντεξα να μην το σχολιάσω.. έβαλα στο youtube να ακούσω για χιλιοστή φορά το «Και να αδερφέ μου» ερμηνευμένο από το Νίκο Ξυλούρη.. άκουγα το Ρίτσο να απαγγέλει .. Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε από τον κόσμο.. εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο..   λόγια απλά, λιττά, μεστά που κρύβουν όλη την αλήθεια για τη δύναμη της μουσικής και των στίχων.. ένιωσα ένα σφίξιμο στο στήθος.. οι αλήθειες, οι αξίες, τα ιδανικά που εκφράζονταν μέσα από τόσο απλούς και δυνατούς στίχους.. μέσα από μια μουσική που δεν είναι μόνο μια σύνθεση από μουσικές νότες.. ίσως η συνειδητοποίηση πως εμείς σήμερα ότι κι αν κάνουμε το κάνουμε μόνο για να ξεχωρίσουμε από τον κόσμο..  με όποιο τίμημα..η συνειδητοποίηση πως ποτέ δε μάθαμε να κουβεντιάζουμε, ήσυχα κι απλά.. μια κοινωνία που ο καθένας προσπαθεί να επιβληθεί, να προβληθεί.. μια κοινωνία που στηρίζεται στο φαίνεσθαι, στη ματαιοδοξία, στα υλικά πλούτη.. μια κοινωνία που δεν έμαθε ποτέ τι σημαίνει ευτυχία και την ψάχνει πίσω από πολυτέλειες και ψεύτικα ινδάλματα.. μια κοινωνία που για να ξεχάσει τα προβλήματά της  κοιτάζει από την κλειδαρότρυπα τις ζωές των άλλων και κάνει σημαντικούς κάτι ασήμαντα ανθρωπάκια που το μόνο που έχουν να προβάλλουν είναι τα σωματικά τους κάλλη, επιτηδευμένα, ψεύτικα κι αυτά.. 


http://www.youtube.com/watch?v=kyKL6OLAZfI&feature=related