Και όμως... υπάρχουν ακόμη άνθρωποι, οι οποίοι δε μένουν στα λόγια και κάνουν τις σκέψεις τους πράξη. Άνθρωποι, οι οποίοι ξεφεύγουν από τα μικροκομματικά συμφέροντα και την προσωπική τους ιδιοτέλεια και θέτουν ως προτεραιότητα τον Άνθρωπο. Υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι προσπαθούν νυχθημερόν για να δώσουν μία εναλλακτική λύση στην κοινωνία, να τους βάλουν όλους στο «παιχνίδι» και ξεκινούν την αλλαγή από τον τόπο τους.. αν όμως όλοι αλλάζαμε τον τόπο μας τελικά δε θα άλλαζε ο κόσμος όλος;
Άνθρωποι σαν αυτούς στελεχώνουν μια αστική, μη κερδοσκοπική εταιρία που δημιουργήθηκε στα Χανιά. Προορισμός της, η γεφύρωση των τεχνών και απώτερος σκοπός η έκφραση και η συνεισφορά της τέχνης πάνω σε κοινωνικά θέματα και προβλήματα που αφορούν το σύνολο της κοινωνίας.
Οι «Δημιουργικές Γέφυρες» είναι μία ΜΚΟ υπαρκτή, που δρα σε μια μικρή κοινωνία και το έργο της είναι εμφανές και διαδραστικό. Δυστυχώς όμως, αυτές οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, αυτές που κάνουν δουλειά δηλαδή, είναι αυτές που δεν χρηματοδοτούνται από το Υπουργείο Πολιτισμού. Αν ανατρέξετε στο πρόσφατο παρελθόν (βλ. Ζαχόπουλο και ΜΚΟ φαντάσματα) θα καταλάβετε εύκολα το γιατί. Το λειτουργικό κόστος των δράσεων καλύπτεται από τα εισιτήρια που κόβονται κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων, αλλά και από προσφορές όλων των πολιτών που πιστεύουν σ’ αυτήν την ομάδα.
Ωστόσο, η Νία, εμπνευστής και δημιουργός, αλλά και όλα τα παιδιά (κάθε ηλικίας) που στελεχώνουν την Οργάνωση δε μιζεριάζουν μπροστά στην έλλειψη χρημάτων και δημιουργούν. Πέρυσι το καλοκαίρι οι δράσεις τους επικεντρώθηκαν στην καταπολέμηση της εξάρτησης από ουσίες. Ανέβασαν το θεατρικό έργο “Η Ουσία” τον Απρίλιο του 2006 και ακολούθησε το Συνέδριο - Φεστιβάλ με θέμα την Εξάρτηση τον Νοέμβριο του 2007.
Αυτό το καλοκαίρι οι «Δημιουργικές Γέφυρες» γεφυρώνουν την τέχνη με τη μάστιγα του καρκίνου. Η ασθένεια του αιώνα προσεγγίζεται μέσα από τη φωτογραφία, τη ζωγραφική και το θέατρο. «Νόσος... Χρόνος» λέγεται η θεατρική παράσταση που ανεβαίνει στα πλαίσια του 3ου Ογκολογικού Συνεδρίου που λαμβάνει χώρα στα Χανιά αυτό το καλοκαίρι. Για αναλογιστείτε.. Νόσος.. Χρόνος.. ο χρόνος περνά.. εμείς τον κοιτάζουμε απλά να μας προσπερνά.. δεν τον ζούμε.. μόνο όταν μια ασθένεια σαν αυτή του καρκίνου μας χτυπήσει την πόρτα τότε καταλαβαίνουμε.. δεν υπάρχει επιστροφή.. αφήσαμε το χρόνο να χαθεί και δε ζήσαμε.. 
Δε ζήσαμε, δε δημιουργήσαμε, δεν αφήσαμε το στίγμα μας.. είμασταν απλά περαστικοί. Όσο υπάρχουν άνθρωποι, όμως, να προσπαθούν, να προσφέρουν χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα, αναγνωρισιμότητα και δόξα θα υπάρχει και η ελπίδα. Ελπίδα για ένα κόσμο καλύτερο, ελπίδα ότι μπορεί κάτι να αλλάξει, μπορεί κάτι να αλλάξουμε όλοι μαζί.
Ήθελα μέσα από αυτό το ποστ να δώσω τα συγχαρητήρια μου σε ανθρώπους σαν τη Νία, που ακόμη και σήμερα μπορούν και εμπνέουν με την αυθεντικότητα, την ειλικρίνεια, την πίστη τους στον Άνθρωπο. Ήθελα μέσα από αυτό το ποστ, σχετικά με τις δράσεις της ΜΚΟ αυτού του καλοκαιριού, να στείλω και την πιο θετική μου ενέργεια στη Λυδία και στον μπαμπά της που σίγουρα τον χρόνο τον έχουν κατακτήσει.. και είμαι σίγουρη ότι θα βγουν νικητές και στη μάχη με τον καρκίνο.
