Ευρωεκλογές 2009.. ο λόγος στους πολίτες

Η δύναμη των blogs είναι ακριβώς η αμεσότητα και η διάδραση που τα χαρακτηρίζει. Το deb8 διοργανώνει ένα διαφορετικό, διαδικτυακό debate εν όψει των Ευρωεκλογών της 7ης Ιουνίου.
Εκπρόσωποι από τα ψηφοδέλτια των επικρατέστερων κομμάτων θα έχουν την ευκαιρία να απαντήσουν σε ερωτήματα που θα θέσουν και θα ιεραρχήσουν οι ίδιοι οι πολίτες.
To “debate των πολιτών”, όπως αποκαλείται από τους διοργανωτές, με τους "πολίτες επικεφαλής" θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 3 Ιουνίου και ώρα 14.00 εώς 16.00.
Τη live διαδικασία επιλέχθηκε να συντονίσει η κα Μπέττυ Τσακαρέστου, καθηγήτρια Παντείου Πανεπιστημίου και όχι κάποιος δημοσιογράφος από τα παραδοσιακά μέσα καθώς σκοπός είναι τη διεξαγωγή της συζήτησης να αναλάβουν κυρίως οιπολίτες.
Το πρώτο διαδικτυακό debate αποτελεί μια πρωτοβουλία που αποδεικνύει ότι οι πολίτες μπορούν να μπουν στο πρώτο πλάνο της προεκλογικής διαδικασίας διεκδικώντας και επιτυγχάνοντας έναν ειλικρινή και γόνιμο διάλογο μακρυά από τα "παπαγαλάκια" της πολιτικής επικοινωνιακής προπαγάνδας. Όταν αντί της γκρίνιας και της μιζέριας παίρνουμε δράση και συμμετέχουμε στην πολιτική ζωή του τόπου τότε υπάρχει κι ενισχύεται η ελπίδα για πραγματική κοινωνική αλλαγή.
Ειλικρινά θέλω να συγχαρώ τους διοργανωτές αυτού του debate και όλους όσους βοήθησαν σ' αυτήν την τεράστια προσπάθεια αποδεικνύοντας με τον καλύτερο τρόπο ότι τα blogs μπορούν να κάνουν την ανατροπή και οι πολίτες μπορούν να βρουν διαφορετικούς τρόπους αντίδρασης σε όποιας μορφής κατεστημένο και να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους.
Περισσότερες και αναλυτικές πληροφορίες σε σχέση με το “debate των πολιτών” μπορείτε να βρείτε εδώ.

Ευρωεκλογές εν όψει..

Κι ενώ το μίζερο πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα συνεχίζεται, με τα σκάνδαλα και τις μίζες να επικρατούν, τραβάμε ολοταχώς τουλάχιστον για Ευρωεκλογές. Και λέω τουλάχιστον γιατί δεν ξέρεις ποτέ πότε ο κουρασμένος μας πρωθυπουργός θ’ αποφασίσει να ξεκουράσει το ταλαιπωρημένο του κορμί..
Όπως ήταν αναμενόμενο τα γκάλοπ και οι δημοσκοπήσεις έχουν την τιμητική τους αυτήν την περίοδο με τα αποτελέσματα ωστόσο να αναδεικνύουν ως τον μεγαλύτερο νικητή.. την αποχή. Κι ενώ το 1974, μόλις 35 χρόνια πίσω, χιλιάδες άνθρωποι έδιναν τη ζωή τους κυριολεκτικά για να έχουμε το δικαίωμα να αποφασίζουμε εμείς για το μέλλον το δικό μας και της χώρας μας σήμερα στην δημοκρατική Ελλάδα εμείς οι ίδιοι χαρίζουμε σε κάποιους τις μοίρες μας και μένουμε ξαπλωμένοι στον καναπέ μας βρίζοντας τις τηλεοράσεις μας. Βρίζοντας εκείνους που εμείς επιτρέψαμε να μπουν στη Βουλή ξανά και ξανά. Έχουμε μάθει πια, έχουμε συνηθίσει, κι έχουμε βολευτεί στο να μεταθέτουμε τις ευθύνες μας πάντα στους άλλους. Όχι οι πολιτικοί μας δεν είναι αθώες περιστέρες που άδικα τα αδηφάγα Μ.Μ.Ε τους κατηγορούν και τους κατασπαράζουν αλλά ισάξιες ευθύνες έχουμε κι εμείς οι πολίτες, οι ψηφοφόροι. Εκλέγουμε εκείνους που μας βολεύουν σε μια θεσούλα στο Δημόσιο, που μας σβήνουν μία κλήση της δημοτικής αστυνομίας. Τους ανθρώπους δηλαδή που μας αποδεικνύουν εξαρχής ότι ξεπουλιούνται για μια ψήφο σ’ αυτούς τους ανθρώπους δίνουμε ψήφο εμπιστοσύνης.
Κι αν τους εκπροσώπους μας στη βουλή τους εκλέγουμε με γνώμονα το προσωπικό μας συμφέρον αναρωτιέμαι πως θα ψηφίσουμε για την σύνθεση της Ευρωβουλής και αν θα ψηφίσουμε γενικότερα. Ένας θεσμός που η πλειοψηφία των πολιτών δεν ξέρει ούτε τη λειτουργία του, ούτε και τους σκοπούς τους. Και πάλι έχουμε βολευτεί στην ιδέα ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελείται από μια ομάδα γραφειοκρατών που μας επιβάλλουν πρόστιμα αλλά ενίοτε τη βλέπουμε και σαν μια πηγή εσόδων. Κατά πως μας βολεύει δηλαδή.
Θέλω να αποδώσω την ευθύνη για τις απόψεις μας στην ελλιπή ή διαστρεβλωμένη - ασκόπως ή επί σκοπώ- ενημέρωση. Θέλω να πιστεύω πως η γενιά μας θα κάνει την υπέρβαση και θα αντιδράσει παίρνοντας εκείνη τον έλεγχο. Συμμετέχοντας και αποφασίζοντας εκείνη για τους εκπροσώπους μας για το ρου της πολιτικής ιστορίας. Μια γενιά πιο μορφωμένη, με περισσότερα υλικά αγαθά αλλά χωρίς ευκαιρίες, χωρίς προοπτικές, μ’ ένα πολιτικό κερδοσκοπικό παιχνίδι τόσα χρόνια να παίζεται σε βάρος της. Ενόψει των ευρωεκλογών λοιπόν φοιτητές Επικοινωνίας από το πανεπιστήμιο του Leeds της Αγγλίας έστησαν, σκηνοθέτησαν και κυκλοφόρησαν μία ταινία – ντοκιμαντέρ μικρού μήκους με τον τίτλο “Do it like a European?”. Σκοπός η ενημέρωση για την Ευρωπαϊκή ένωση και η προτροπή για συμμετοχή των νέων στις επικείμενες εκλογές. Μία πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία από νέους που μ’ έναν καινοτόμο τρόπο προσπαθούν να μοιραστούν τις ιδέες τους με άλλους νέους ευρωπαίους πολίτες. Η ερωτική πλοκή, οι γνώριμοι χαρακτήρες στην Ευρώπη του σήμερα όπως τη βιώνουμε σε βάζουν στη θέση του πρωταγωνιστή και όχι του θεατή. Οι ευκαιρίες που ψάχνει η γενιά μας δημιουργούνται όταν εμείς τις απαιτήσουμε. Μέσα από δράσεις που μπορεί να έχουν αποτέλεσμα, που θα μας βάλουν σε θέση ισάξιου συνομιλητή και εκεί είναι που θα κερδίσουμε το παιχνίδι γιατί υπερέχουμε.. μπορούμε ακόμη και κάνουμε όνειρα.

Παρακολουθείστε το docudrama εδώ
ή επισκεφτείτε το neolaia.gr

Is the medium the message?

Η περίφημη εξίσωση του γνωστού φιλοσόφου Marshall McLuhan «το μέσο είναι το μήνυμα» σήμερα περισσότερο από ποτέ μας γεννά σκέψεις και ερωτηματικά για την ίδια μας την ύπαρξη..
Μπορεί κανείς από σας, ναι εσάς ιδίως τους bloggers, να σκεφτεί τον εαυτό του χωρίς ίντερνετ, χωρίς τον υπολογιστή του; Την ξέρω την απάντηση, την ίδια μάλλον έχουμε όλοι μας. Δε θα κρίνω ως θετικό ή αρνητικό το γεγονός. Το σπουδαιολογώ μεμονωμένα ως τέτοιο. Ένα μέσο έχει επιβάλλει νέους όρους στην επικοινωνία, στην ενημέρωση και τείνει να επαναπροσδιορίσει μεγαλύτερες και πιο σημαντικές έννοιες ίσως, όπως αυτές της ελευθερίας έκφρασης, της συμμετοχής και της Δημοκρατίας.
Ο McLuhan ισχυριζόταν ότι τα μέσα είναι προεκτάσεις του ανθρώπου. Τα παπούτσια είναι προέκταση του ποδιού μας, τα ρούχα προέκταση της σάρκας μας. Φανταστείτε πόσο διαφορετική ήταν η κοινωνία πριν την έλευση των αυτοκινήτων, από τη δομή της, μέχρι και την αντίληψή μας περί του κόσμου.
Ο άνθρωπος και κατ’ επέκταση η κοινωνία, διαμορφώνονται με την είσοδο νέων μέσων και όχι απαραίτητα επικοινωνίας, γι’ αυτό και ο καναδός φιλόσοφος υιοθέτησε το λογοπαίγνιο “massage” αντί για “message” στον τίτλο του ομότιτλου βιβλίου του “the Medium is the message”.
Πόσο άλλαξε η δομή της κοινωνίας μας με την ευρεία χρήση της τηλεόρασης; Τώρα πια δεν καθόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλο να συζητάμε αλλά όλοι μαζί απέναντι από την τηλεόραση να παρακολουθούμε αποχαυνωμένοι ότι μας σερβίρουν οι διαφημιστές. Γιατί φυσικά και τα προγράμματα καθορίζονται βάσει του αγοραστικού ενδιαφέροντος που θέλουν να δημιουργήσουν οι διαφημιστικές εταιρείες.
Και την κυβέρνηση τι νομίζετε την πείραξε και θέλει να επιβάλλει αυστηρούς νόμους περί των blogs? Δεν την αφορά τι γράφεται την αφορά ότι αυτό το μέσο μπορεί να διαμορφώσει απόψεις, καταστάσεις, κοινωνίες!
Είναι το μήνυμα από μόνο του ένα μέσο; Το μέσο σηματοδοτεί την εξέλιξη, την αλλαγή. Καθορίζει την εποχή. Όταν λαμβάνεις ένα μέιλ, ένα μήνυμα στο κινητό πέρα από το περιεχόμενο του.. και μόνο ότι επικοινωνούμε μέσω αυτού είναι ένα μήνυμα για την αλλαγή η οποία έχει επέλθει σε μας, στη δομή της κοινωνίας, στην αντίληψη που έχουμε για το χωροχρόνο και τον κόσμο.
Ο McLuhan αναφέρει ότι ζούμε σ’ ένα global village πια. Φαντάσου να ζούσε σήμερα. Ξέρουμε το γεγονός την ίδια ώρα που λαμβάνει χώρα, όπου κι αν συντελείται ανά τον κόσμο. Με τις web cameras μπορούμε να βλέπουμε τους φίλους μας όπου κι αν είναι. Μπορούμε να γνωρίζουμε τα παγκόσμια δρώμενα και την ίδια ώρα με την κοινωνική ζύμωση μπορούμε και να δράσουμε.
Το μέσο είναι το ίδιο ένα μήνυμα, το ζήτημα είναι πως το αποδεχόμαστε, πως το φιλτράρουμε και πως το μεταφράζουμε!