Ίσως υπάρχει ακόμη ελπίδα...

Η δολοφονία του Αλέξανδρου ίσως ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.. ίσως ήταν η προσωποποίηση της τραγικότητας που βιώνουμε καθημερινά αλλά ποτέ δεν την είδαμε να παίρνει σάρκα και οστά και τώρα μας ταρακούνησε.
Πολλοί πίστευαν και πιστεύουν ότι η εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξανδρου προκαλεί τη δημόσια συζήτηση και γίνεται θέμα όσο ασχολούνται με αυτό τα μίντια.. ίσως και να είναι έτσι.. ίσως όμως έστω και σ’ αυτά τα στενά περιθώρια η νέα γενιά να καταφέρει να προλάβει να δώσει το στίγμα της.. ή να καταφέρει να το διατηρήσει ως θέμα με τις διαδηλώσεις της ανά τον κόσμο. Κατά πως φαίνεται άλλωστε, ακόμη κι αν ζούμε σε διαφορετικά μήκη και πλάτη αυτού του κόσμου, ακόμη κι αν μιλάμε διαφορετικές γλώσσες, ακόμη κι αν μεγαλώσαμε με διαφορετικές κουλτούρες αντιμετωπίζουμε τις ίδιες αγωνίες, τις ίδιες ανασφάλειες. Οι εχθροί μας είναι κοινοί. Κοινά όμως είναι και τα όνειρά μας για το μέλλον. Διατηρούμε όλοι άσβεστο το πάθος να αγωνιστούμε για το αύριο. Ίσως απλά χρειάζεται η σπίθα τελικά για να πάρει φωτιά και να αναζωπυρώσει ακόμη και όσους φαίνεται να είχαν παγώσει..
«Γένοβα, Παρίσι, Αθήνα και μετά τι;», «Πυροβολήστε με». Αυτά είναι τα συνθήματα με τα οποία νέοι άνθρωποι διαδηλώνουν από τη Μόσχα έως τη Μαδρίτη. Ένα ντόμινο εξεγέρσεων παρατηρείται με αφετηρία τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα μετά τη στυγνή δολοφονία του 16χρονου Αλέξανδρου από τα «όργανα της τάξεως», από τους «υπερασπιστές του Νόμου». «Αστυνομία παντού, δικαιοσύνη πουθενά» το σύνθημα σε κάποια πανό που κάνουν το γύρο του κόσμου. Σαν να περίμεναν, σαν να χρειάζονταν απλά μία καλή αφορμή και η συσσωρευμένη ενέργεια οργής έγινε κύμα διαμαρτυρίας που εξαπλώνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Διαδηλώσεις συμπαράστασης σε Μόσχα, Μαδρίτη και Βαρκελώνη, Μπορντό, Κοπεγχάγη, Φρανκφούρτη, Ρώμη και Βενετία. Και δε σταματάνε εκεί..
Η νέα γενιά χρησιμοποιώντας τα νέα, ανεξέλεγκτα μέσα ενημέρωσης, επικοινωνεί με απίστευτα υψηλές ταχύτητες τα γεγονότα ανά την Ευρώπη.Blogs, social networks και άλλοι διαδικτυακοί τόποι αποτελούν το βήμα και το κύριο μέσο για την οργάνωση και τον συντονισμό των κινητοποιήσεων.
Τα ελληνικά παραδοσιακά ΜΜΕ, εσκεμμένα ή μη, δώσανε μεγαλύτερη έμφαση στις ζημιές και τις παρεκτροπές κάποιων μειονοτήτων αποπροσανατολίζοντας την κοινή γνώμη από τα πραγματικά σπουδαία ζητήματα που ανέκυψαν με αφορμή την δολοφονία του μικρού Αλέξανδρου. Ωστόσο, η νεολαία έχει αναπτύξει άλλους κώδικες επικοινωνίας, γερά ανακλαστικά και δείχνει ξεκάθαρα τα σημάδια αποδοκιμασίας του συστήματος που έχει διαμορφωθεί στην παγκόσμια πολιτικοοικονομική σκηνή εν μέσω της βαθιάς οικονομικής κρίσης που έχει ξεσπάσει διεθνώς.
Ο ξένος Τύπος καταγράφει τη «μετάδοση» των επεισοδίων και σε άλλες χώρες. Η γαλλική Le Monde μιλά για τη «γένεση μιας εξέγερσης από την απογοητευμένη νεολαία της Ελλάδας», κάνοντας αναφορά στο αναρχικό κίνημα από τη δεκαετία του 1970 και έπειτα. Όμως, φαίνεται ότι εν γένει η νεολαία είναι απογοητευμένη. Ιστορικά, οι μεγαλύτερες, οι σημαντικότερες, οι πιο καταλυτικές εξεγέρσεις ξεκινούσαν από μια νεολαία που της στέρησαν το δικαίωμα να ονειρεύεται ένα καλύτερο αύριο. Η δολοφονία ενός παιδιού 15 χρόνων που ακόμη και μετά το θάνατό του κατηγορείται από μερίδα κόσμου, αλλά και από τον αστυνομικό φονιά του για παρεκκλίνουσα συμπεριφορά δεν μας απαγορεύει απλά να κάνουμε όνειρα για το μέλλον. Μας κάνει να σιχαινόμαστε το παρόν, να μισούμε τους εαυτούς μας που είμαστε συνένοχοι στο σύστημα.

πηγή:in.gr