Όταν ο παράδεισος γίνεται κόλαση..

Το Ρέθυμνο είναι ένας μικρός παράδεισος.. Στ’ αλήθεια είναι. Χιλιάδες φοιτητές ζουν το όνειρο σε αυτήν τη μικρή παραδοσιακή πόλη με τα πάμπολλα πλακόστρωτα σοκάκια που γεμίζουν με φοιτητές που πίνουν τις ρακές τους κάνοντας πολύωρες συζητήσεις για τα μαθήματα, την καθημερινότητά, τα όνειρα τους. Το Πανεπιστήμιο δίνει ζωή χειμώνα καλοκαίρι σε αυτήν την όμορφη πόλη με τους φιλόξενους ντόπιους κατοίκους που σ’ αγκαλιάζουν σαν οικογένειά τους από την πρώτη στιγμή που θα πατήσεις το πόδι σου στην πόλη τους.

Ένα από αυτά τα συνηθισμένα, όμορφα, ανοιξιάτικα βράδια ήταν κι εκείνο της Παρασκευής 16 του Μάη που στιγμάτισε την ακαδημαϊκή κοινότητα, την πόλη, το νησί ολόκληρο. Ο Μανώλης γύριζε με την παρέα του από μια νυχτερινή τους έξοδο. Γύρω στις 5 τα ξημερώματα βρέθηκαν στο λάθος μέρος, την λάθος ώρα. Εγώ για παράδειγμα πέρασα από το ίδιο σημείο δυο ώρες νωρίτερα. Έξω από ένα σουβλατζίδικο στην παλιά πόλη, ένα πολυσύχναστο δρόμο, διασταυρώθηκαν με έναν 30χρονο από τον Μυλοπόταμο και κατά λάθος του έριξε το σουβλάκι. Αυτό ήταν αρκετό για να στοιχίσει τη ζωή ενός 21χρονου αγγέλου. Τη ζωή ενός παιδιού που φοιτούσε στο τμήμα Ιστορίας - Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, ενός παιδιού με τόσα όνειρα. Μετά από έντονη λογομαχία ο έλεγχος ξέφυγε και ο δράστης κυνήγησε το Μανώλη όπου και έδωσε τέλος στη σύντομη ζωή του με μια μαχαιριά στην καρδιά. Μια μαχαιριά στην καρδιά!

Μπορεί να το χωρέσει το μυαλό σου; Γιατί το δικό μου όχι! Δεν μπορώ να καταλάβω πως ένας άνθρωπος μπορεί να χτυπήσει ένα παιδί στην καρδιά. Πως γίνεται ένας άνθρωπος να αφαιρέσει μια ζωή τόσο βίαια. Πως γίνεται ένας άνθρωπος να στερήσει το παιδί από τη μάνα του.

Ο δολοφόνος του Μανώλη είναι ο ίδιος άνθρωπος που πριν δύο μήνες είχε αποφυλακιστεί έχοντας εκτίσει ποινή φυλάκισης δέκα χρόνων, γιατί πριν δώδεκα χρόνια μόλις στα 19 του, είχε δολοφονήσει έναν άλλο άνθρωπο τον πρόεδρο του Αγροτικού Συνεταιρισμού Γωνιών Πεδιάδος στο Ηράκλειο κατά τη διάρκεια ληστείας. Αποφυλακίστηκε υπό όρους από τις φυλακές Αλικαρνασσού και μόλις μετά από λίγες μέρες διέπραξε το επόμενο έγκλημά του. Αμέσως μετά την έξοδό του από ένα σωφρονιστικό ίδρυμα στο οποίο έμεινε, επαναλαμβάνω, για δέκα χρόνια.

Τελικά άνθρωπος γεννιέσαι ή γίνεσαι; Ουδείς εκκών ή ακκών κακός; Υπάρχει κάποιο γονίδιο στο οποίο μπορούμε να ρίξουμε το βάρος της βίαιης συμπεριφοράς και της δίψας για αίμα; Ή μήπως αυτό το γονίδιο είναι η πολιτεία με την αδιαφορία και την εγκατάλειψη που επιδεικνύει σε περιοχές που παρουσιάζουν έντονη βίαιη συμπεριφορά και εφήβους που έχουν πάρει επικίνδυνους δρόμους; Οι φυλακές γιατί υπάρχουν; Για να τιμωρούν ή να σωφρονίζουν; Η Δικαιοσύνη είναι τυφλή ή κάνει τα στραβά μάτια για κουμπάρους και συντέκνους; Φταίνε οι φιλήσυχοι Ρεθυμνιώτες για τέτοια γεγονότα ή είναι κι αυτοί θύματα της κακοφημίας μιας μειοψηφίας περιθωριοποιημένου πληθυσμού; Πόσα ερωτηματικά υπάρχουν στο μυαλό μου ακόμη! Ξέρω όμως ότι ποτέ δε θα πάρω απάντηση.. θ’ αλλάξει τουλάχιστον ποτέ κάτι;! Το Ρέθυμνο είναι ένας μικρός παράδεισος.. μην το απομονώσουμε, θα έχει τα αντίθετα αποτελέσματα πιστέψτε με!

Μανώλη.. καλό ταξίδι!