Οι ευκαιρίες δεν είναι για όλους ίσες, οι άνθρωποι όμως είναι πάντα

Πριν από ένα μήνα βρέθηκα στο Chieti της Ιταλίας για ένα training course του Ευρωπαϊκού προγράμματος για ΜΚΟ, “Youth in Action: Tool for youth awareness on sustainbility”. Σ’ αυτό το πρόγραμμα συμμετείχαν εννέα χώρες και πέραν της Ιταλίας, του Βελγίου και της Ελλάδας οι υπόλοιπες δεν ανήκαν στην «δική μας» Ευρωπαϊκή Ένωση. Συμμετείχαν παιδιά από τη Βοσνία, το Μοντενέγκρο, τη Ρουμανία, τη Σερβία, τα Σκόπια και την Κροατία.

Παιδιά από χώρες που βίωσαν την οδύνη του πολέμου. Χώρες που είδαν την οικονομία τους να καταρρέει. Παιδιά που είδαν τη ζωή τους να αλλάζει τραγικά από τη μία μέρα στην άλλη. Για πρώτη φορά συνειδητοποίησα ότι εγώ που θέλω να υποστηρίζω ότι έχω αριστερή ιδεολογία, που θέλω να υποστηρίζω ότι είμαι υπέρ των αδυνάτων ήρθα αντιμέτωπη με τα κοινωνικά κατάλοιπα που μας διακρίνουν, με τα κοινωνικά στερεότυπα που μας μεγαλώνουν.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρείται ως η ισχυρότερη ένωση κρατών στην παγκόσμια ιστορία, με οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό περιεχόμενο. Αποτελεί το τρέχον στάδιο μιας ανοιχτής διαδικασίας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Ή έτσι θέλουν να πιστεύουμε; Ποιας ολοκλήρωσης και ποιου κοινωνικού ενδιαφέροντος; Μήπως κλείνουμε τα μάτια και τα αφτιά στις κραυγές αγωνίας αυτών των χωρών; Μήπως επί σκοπώ τις διατηρούμε στην εξαθλίωση; Μήπως τις χρησιμοποιούμε εντέλει ως «σκουπιδότοπους» για να μπορούμε εμείς να πληρούμε όλες εκείνες τις προδιαγραφές, οικονομικές, περιβαλλοντικές; Προδιαγραφές που εμείς οι ίδιοι στερούμε από αυτές τις χώρες. Που εναποθέτουν τα πυρηνικά τους απόβλητα οι λεγόμενες ανεπτυγμένες χώρες; Ποιος θέτει τα κριτήρια και ποιος κάνεις τις αξιολογήσεις για το αν θα μπουν ή όχι αυτές οι χώρες στην Ε.Ε; Ποιος κάνει τη ζωή αυτών των πολιτών δύσκολη όταν του στερούν την έκδοση βίζα ή κάνουν τις διαδικασίες έκδοσής της αβάσταχτα πολυέξοδες και χρονοβόρες; Είναι ντροπή μας εν έτει 2008, εμείς οι χώρες της ισχυρής Ε.Ε να αφήνουμε τους γείτονές μας στα όρια της ανθρώπινης εξαθλίωσης.

Στο Chieti γνώρισα ανθρώπους αξιόλογους και ευφυείς. Ανθρώπους ευαίσθητους, καλόψυχους, δημιουργικούς και μορφωμένους. Έφηβους προβληματισμένους, με αγωνίες, με άγχη αλλά και με όνειρα που έτυχε να κατοικούν σε φτωχές χώρες. Σε χώρες που δεν δίνονται οι δυνατότητες ανάπτυξης της προσωπικότητας και των ικανοτήτων στους κατοίκους τους.

Όταν οι Έλληνες έφευγαν κατά κύματα από την χώρα μας και αναζητούσαν την τύχη τους στη Γερμανία, στην Αυστραλία, στην Αμερική πως θέλαμε να τους φέρονται; Εμείς πως φερόμαστε στους οικονομικούς μετανάστες της χώρας μας; Βλέπουμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου και δεν αναρωτιόμαστε για τα βιώματά τους, για τις ανάγκες που τους έδιωξαν από τη χώρα τους, για το πώς αισθάνονται σε μια ξένη χώρα που αποδεικνύεται αφιλόξενη.

Θα μπορούσε να είχε τύχει σε εμάς να γεννηθούμε σε μια υποανάπτυκτη, εξαθλιωμένη χώρα. Δεν πάνε άλλωστε πολλά χρόνια από τότε που ορθοπόδησε η Ελλάδα ύστερα από τους συνεχείς πολέμους και κατακτήσεις. Δεν επιλέγουμε το που θα γεννηθούμε. Τις περισσότερες φορές δεν μπορούμε να επιλέξουμε καν το πώς θα ζούμε. Πάντα όμως μπορούμε να επιλέγουμε τη στάση ζωής μας.