Σκεψεις... σε μια Ελλάδα κρίσης

Υπάρχουν νέοι άνθρωποι που ακόμη έχουν οράματα ζωντανά, που δεν πτωούνται και συνεχίζουν να διοχετεύουν όλη τους την ενέργεια δημιουργικά, κινητοποιούν κι άλλους νέους ανθρώπους διεκδικώντας ένα καλύτερο αύριο.. η ΜΚΟ "Δημιουργικές Γέφυρες" δημοσιοποιεί τις σκέψεις των μελών της αυτές τισ δύσκολες για τη Δημοκρατία στιγμές..

"Με μεγάλη θλίψη παρακολουθούμε τα γεγονότα που ξετυλίγονται στην χώρα μας. Η απώλεια μιας ψυχής, ενός παιδιού είναι πολύ βαρύ, και ειδικά κάτω από αυτές της συνθήκες. Αυτό όμως που πρέπει όλοι να σκεφτούμε είναι την συνολική κατάσταση του συστήματος μας, τον τρόπο που ζούμε, και συμπεριφερόμαστε ο ένας στον άλλον, την καταστροφή της γης μας, και των αξιών μας. Πρέπει να ανησυχούμε που δεν ‘ζητάμε’ πια, που δεν περιμένουμε ‘κάτι’ καλύτερο, που έχουμε αποδεχτεί τα πάντα.
Να ανησυχούμε που πρέπει να φτάνουμε στα άκρα σαν κοινωνία, να αγανακτούμε για να εκφραστούμε.
Φτάνει πια.
Το συμβάν αυτό που έγινε, μας άγγιξε όλους, τον καθένα διαφορετικά, την μάνα, τον αδελφό, τον πατέρα, τον εργαζόμενο, τον πλούσιο τον φτωχό, άγγιξε τον «άνθρωπο» και αυτό είναι που έχει σημασία.…Λέγεται αδικία…
Αυτό το συμβάν λοιπόν, στάθηκε αφορμή να βγει η συσσωρεμένη οργή των ανθρώπων, Όλων μας...γιατί έχουμε καταλάβει τι κόσμο έχουμε φτιάξει…και δεν μας αρέσει, σε κανέναν…..αλλά η βία δεν έφερε ποτέ αποτελέσματα....οι συμβολικές, στρατηγικές πράξεις όμως πάντα έφερναν αποτελέσματα.
Για να σεβαστούμε την ψυχή του κάθε ανθρώπου που χάνεται γύρω μας για κάποιο άδικο λόγο( και ξέρουμε όλοι ότι υπάρχουν πολλοί..), να διαδηλώσουμε με σεβασμό στο πολιτισμό, με ειρήνη ανάμεσα μας και με αγάπη για να δείξουμε ότι έναν τέτοιο κόσμο θέλουμε.
Πρέπει να κατανοήσουμε την κατάσταση και το σύστημα στο οποίο βρισκόμαστε(το οποίο λειτουργεί με γνώμονα την αναισθησία προς κάθε μορφή ζωης), για να μάθουμε να το χρησιμοποιούμε ετσι ώστε να αλλάξουμε τα σημερινά δεδομένα ζωης γύρω μας. Δεν πρέπει να υπάρχει μόνο η «αντίδραση», αλλά και η «πρόταση» για κάτι που να μας ικανοποιεί
Ας αρχίσουμε συλλογικά την δημιουργία αυτού του κόσμου, γιατί όλοι το θέλουμε, το έχουμε ανάγκη και είμαστε κομμάτι αυτού του κόσμου και ‘εμείς’…


Αυτό το γράμμα δεν είναι μόνο γράμμα συμπαράστασης προς τον άδικο θάνατο ενός νέου, είναι και το μοίρασμα μιας σκέψης, έτσι ώστε να μπορούμε πραγματικά ίσως να αλλάξουμε κάτι γύρω μας πιο βαθιά. Να φυτέψουμε ρίζες άλλες…νέες. Ο σπόρος υπάρχει και είμαστε εμείς οι ίδιοι, οι άνθρωποι.
Ας μοιραστούμε εκτός από την «οργή» τις «ιδέες» μας.
Πώς θα γίνει αυτό που «ζητάμε»;
Πώς;! και Τι «ζητάμε» ακριβώς; Την παύση της βίας κατά των αθώων πολιτών? Η την παύση της γενικότερης ψυχολογικής, περιβαλλοντικής, και σωματικής βίας προς κάθε άνθρωπο? Και πως το «ζητάμε» αυτό? με βία? Λεηλασίες και τραυματισμούς? Μίσος και οργή? Κάψαμε την πόλη, αλλά δεν έχουμε πάρει το κλειδί…ακόμα.
Τώρα είναι η ώρα να δείξουμε ότι είμαστε όλοι μαζί, προς την ιδία κατεύθυνση…αυτή η κατεύθυνση, δεν πρέπει να έχει χρώμα, ούτε συμφέροντα, ούτε πολιτικές, αυτό που συμβαίνει έχει ρίζες που πηγάζουν από την κατάντια στην ποιότητα ζωης του είδους μας, εχει να κάνει με τον προβληματισμό και τον πόνο χιλιάδων που πασχίζουν να ζήσουν, σαν να είναι πολυτέλεια η ζωή μας..…ενώ η ζωή είναι δικαίωμα…
Ο κάθε ένας διαφορετικά δένει σε όλο αυτό το ταξίδι που έχουμε αρχίσει…
Ας βγούμε όλοι έξω στους λίγους υπάρχοντες δημόσιους χώρους,
Ας σταματήσουνε τα πάντα, ας σκεφτούμε λίγο πέρα από τον μικρόκοσμο μας… μόνο έτσι ακόμα και αυτός ο μικρόκοσμος έχει ελπίδες να γίνει καλύτερος…
Ας σταματήσει η παραγωγή οποιουδήποτε υλικού αγαθού της κοινωνίας που μας φροντίζει ‘υποτίθεται’, Ας σταματήσουμε την κατανάλωση μας, ας δείξουμε ότι πλέον δεν μας καλύπτουν μόνο ότι βλέπουν τα μάτια μας, θέλουμε κι αλλά…Ας είναι και οικονομικός πόλεμος, γιατί αυτός είναι ο βασιλιάς μας, το χρήμα. Όλα από εκεί πηγάζουν και από εκεί ξεκινάνε, χάσαμε την ηθική, την αρετή, το δίκαιο. Εμείς οι πρωτομάστορες της δημοκρατίας, εθελοτυφλούμε εν αγνοία μας η πραγματικά ξεχάσαμε την έννοια? Ηγούνται οι σοφοί της χώρας μας ή οι πολιτικοί με διπλώματα και χαρτιά? Η σοφία δεν ήταν ποτέ μόνο προϊόν της παιδείας,( γιατί η ποιότητα της παιδείας διαμορφώνεται από λίγους) αλλά πηγαία αντίληψη μιας πραγματικότητας η οποία μπορούσε να σκεφτεί τα σταθερά βήματα για το ανώτερο καλό όλων μιας κοινωνίας.
Γιατί μαζί με την σοφία χρειάζεται και το πνεύμα…που είναι αυτός ο ηγέτης που θα φέρει ξανά ένα όραμα για τον κόσμο? Μήπως μπορούμε όλοι μαζί να εκφράσουμε αυτή την ανάγκη μας ? μήπως είναι η ώρα να εμπιστευτούμε έναν άνθρωπο πραγματικά να μπει στην αρένα? Και ποιον? Ποιος είναι αυτός που δεν είναι «κολλημένος» ποιος είναι αυτός που κατανοεί την έκτακτη άμεση ανάγκη αλήθειας?
Έστω για μια μέρα ας βγούμε έξω από το σπίτι μας, το ‘κουτί’ που μας έχουνε βάλει οι προηγούμενες γενεές και ακόμα και ο εαυτός μας. Να βγούμε ‘έξω’ , όχι μόνο στις πορείες, αλλά έξω από το ‘κουτί’ μας, ας μιλήσουμε για αυτό που συμβαίνει γύρω μας, με τον διπλανό μας, ας γεφυρωθούμε…. όλοι…μαζί…παντού. Ας κοιταχτούμε στα μάτια με θάρρος, ας βρούμε το σημείο αναφοράς. Δηλώνοντας μια θέληση… να αλλάξει ΚΑΤΙ!
Τα γεγονότα καταστροφών των τελευταίων ημερών έχουν τον κίνδυνο να μας αποπροσανατολίσουν, πρέπει να μην κοιτάξουμε μόνο της τρελές ‘αντιδράσεις’ αλλά την ουσία πίσω από αυτές…δεν μπορούμε να μείνουμε στους «γνωστούς άγνωστους» αυτή την φορά, είναι μια καραμέλα που δεν έχει πια γεύση, πρέπει να προσπεράσουμε την τάση μας να γενικολογούμε και να κρυβόμαστε, και πρέπει να κοιτάξουμε την ρίζα του θέματος, που είναι ο τρόπος ζωής μας, η αξίωση ισχύος σε όλα τα επίπεδα ύπαρξης και η επιβολή αυστηρής πειθαρχίας στον τρόπο λειτουργίας μας μέσα σε μια κοινωνία.
Το σύστημα έτσι όπως το φτιάξανε οι πρόγονοι μας, έτσι και «εμείς» μπορούμε τώρα να αποφασίσουμε να το αλλάξουμε.
Ας είναι μια αρχή…όλο αυτό, μεταξύ μας να επικοινωνήσουμε για να συναποφασίσουμε σε τι κόσμο θέλουμε να ζούμε.. ας «Σκεφτούμε καλά…και ας Πράξουμε…» σκέψη…. και μετά….πράξη…
Αντίληψη, απόφαση, και πορεία…και αγάπη για την ίδια την ζωή σε όλα τα επίπεδα…"

Καλό ταξίδι μικρέ...που άθελά σου σε κάνανε Ήρωα..

Τα νέα τρέχουν γρήγορα, ταξιδεύουν εκτός συνόρων σε χρόνους μηδενικούς και μας σοκάρουν το ίδιο όπου κι αν βρισκόμαστε. Ένα παιδί 15 χρονών έπεσε νεκρό από τη σφαίρα ενός ειδικού φρουρού στα Εξάρχεια, ένας 15χρονος αντεξουσιαστής όπως θέλουν να τον αποκαλούν τα ΜΜΕ. Γιατί όμως; Μήπως αυτός ο τίτλος μειώνει τη βαρύτητα της πράξης στυγνής δολοφονίας του ειδικού φρουρού;
Όταν πρωτάκουσα την είδηση αυτή την συνέδεσα αμέσως με μία το ίδιο, ίσως και τραγικότερη για προσωπικούς λόγους, είδηση που συγκλόνισε πριν από 5 χρόνια ακριβώς την τοπική κοινωνία της Κρήτης και όχι μόνο. Η είδηση αφορούσε στον τραγικό χαμό, στην εν ψυχρώ δολοφονία, του 22χρονου τότε Ηρακλή Μαραγκάκη, από τα πυρά ανδρών του Τ.ΑΕ Ρεθύμνου, γιατί απλά δε σταμάτησε να του κάνουν έλεγχο για χασίς.
Φυσικά πιο πρόσφατο ήταν το περιστατικό της «ζαρντινιέρας» με τους ιθύνοντες να τη βγάζουν καθαρή με 1.000€, ενώ ο Κύπριος φοιτητής έχει χάσει τον ύπνο του, όλη του τη ζωή στα πιο όμορφα και δημιουργικά του χρόνια.
Διαφορετικές, μεμονωμένες περιπτώσεις ή αποδείξεις για την σαδιστική, υπερβολική άσκηση εξουσίας εκ μέρους της ελληνικής αστυνομίας; Ακούστηκαν πολλές ερμηνείες. Προσπάθεια από μέρους της κυβέρνησης να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη, πρόκληση των «οργάνων» από τους κουκουλοφόρους, κατάχρηση εξουσίας.. ακούστηκε ακόμη και ότι ο μικρός ήταν αρχισυμμορίτης της νέας 17 Νοέμβρη, στα 15 του χρόνια... και τόσο πολύ τον φοβήθηκαν που ο μόνος τρόπος να προφυλαχτούν ήταν να απαλλαχτούν από εκείνον όσο ήταν νωρίς..
Ποιος θα απαντήσει σ’ αυτήν την μάνα που έχασε τον μονάκριβο Αλέξη της στα 15 του χρόνια και προσπαθούν από πάνω να την πείσουν πως είναι ένας αλήτης; Ποιος θα πει στα νέα παιδιά που οραματίζονται ένα διαφορετικό αύριο και παλεύουν γι’ αυτό ότι τους απαγορεύεται να διεκδικούν τα όνειρά τους γιατί μπορεί να βρεθούν νεκρά;
Όχι, δε συμφωνώ με τα σπασίματα των αντεξουσιαστών. Δε συμφωνώ με τη βία από όπου κι αν προκαλείται. Ποιος όμως έχει το δικαίωμα να δολοφονεί κάποιον πολίτη και να παίρνει το νόμο στα χέρια του; Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για τα όργανα της Τάξεως.. γι’ αυτούς που υποτίθεται υπηρετούν και προστατεύουν τον πολίτη. Και οι πολιτικοί ιθύνοντες Παυλόπουλος, Χηνοφώτης παραμένουν στις θέσεις τους, οι παραιτήσεις τους δεν έγιναν δεκτές!
Γυρνάμε στα μαύρα χρόνια ντροπής της χούντας. Σ’ εκείνα τα χρόνια που δεν είχες δικαίωμα λόγου γιατί παραμόνευε η εξορία, ο βασανισμός, η εκτέλεση. Αντί όμως να βγαίνουμε και να σπάμε μαγαζιά και αυτοκίνητα άλλων πολιτών ας διοχετεύσουμε αυτήν την ενέργεια, αυτήν την οργή προς μια διαφορετική κατεύθυνση. Ας βγούμε να αλλάξουμε επιτέλους αυτόν τον κόσμο και τα κακώς κείμενα που κάθε μέρα επισημαίνουμε από τον καναπέ του σπιτιού μας. Ας διεκδικήσουμε όλοι μαζί αυτό που μας αξίζει.

Όλοι αυτοί οι μαθητές που έχουν κατέβει σε πορείες και πετάνε πέτρες και καίνε μαγαζιά θα κατακριθούν και πάλι από την κοινή γνώμη, θα θεωρηθούν γραφικοί.. πολλοί θα πουν να τα συλλάβουν τα «κωλόπαιδα».. θα χάσουμε και πάλι το δίκιο μας και η κυβέρνηση θα πατήσει πάνω σ’ αυτά τα γεγονότα για να ενισχύσει τα μέτρα αστυνόμευσης στο όνομα της προστασίας των αθώων πολιτών. Φτάνει πια.. όσο οι πολίτες στρεφόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλο τόσο οι κυβερνώντες θα πατάνε πάνω μας. Μαζικότητα, συσπείρωση.. ας βρούμε το ελάχιστο που θέλουμε να διεκδικήσουμε κι ας βγούμε όλοι μαζί προς αυτό.. μας ενώνουν πιο πολλά απ’ όσα μας χωρίζουν..