Το Πολυτεχνείο ζει ή αφήσαμε να πεθάνει?

Πριν έξι χρόνια.. τέτοια μέρα πριν από έξι χρόνια πέρασα για πρώτη φορά το κατώφλι του Πολυτεχνείου. Από όταν ήμουν παιδί τέτοιες μέρες τραγουδούσα με τη χορωδία του σχολείου στις επετείους για να αποτίσουμε φόρο τιμής σ’ αυτά τα παιδιά.. τραγούδια αντιστασιακά. Μαρία απ’ τη Σπάρτη, Ορέστη απ’ το Βόλο.
Ανατρίχιασα. Αφήσαμε κόκκινα γαρύφαλλα στο άγαλμα που κείτεται τόσα χρόνια, στην ίδια θέση, στην είσοδο του κτιρίου. Ανέβαινα τις σκάλες.. δεξιά κι αριστερά φωτογραφικό υλικό από εκείνη τη μέρα, τη νύχτα. Από εκείνον τον εφιάλτη. 17 Νοέμβρη 1973. Φοιτητές που σφύζουν από πάθος για ζωή. Από πάθος για να κατακτήσουν τα ιδανικά τους. Φοιτητές που δε φοβούνται τον θάνατο γιατί αγαπούν να ζουν ελεύθερα. Φοιτητές που όρθωσαν το ανάστημά τους, συμπαρέσυραν τον ελληνικό λαό και συμπαρασύρθηκαν από τα τανκς.
Δάκρυα άρχισαν να κυλάνε στο πρόσωπο μου.. τα σκουπίζω βιαστικά. Νοιώθω ενοχές. Δεν δικαιούμαστε ούτε καν να δακρύζουμε γι’ αυτά τα παιδιά που χάθηκαν. Για όλους εκείνους που θυσιάστηκαν, που πάλεψαν για την Ελευθερία. Για την Ελευθερία που εμείς μόνοι μας σήμερα χαρίσουμε, ξεπουλάμε. Για την Ελευθερία της διακίνησης των ιδεών που εμείς απαρνηθήκαμε για να διακινούμε τα καλά και συμφέροντα.
Κοίταζα τις φωτογραφίες και χάθηκα μέσα τους. Άκουγα τα ποδοβολητά, τον ερασιτεχνικό ραδιοφωνικό σταθμό.. «Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!» Αναρωτήθηκα πως κάνουν μάθημα σε αυτό το κτίριο που σηματοδότησε και συμβολίζει τη δύναμη, τη θέληση, τον αγώνα για Ελευθερία, για Δημοκρατία. Πως οι φοιτητές που κάνουν μάθημα σ’ αυτούς τους τοίχους που ποτίστηκαν με αίμα δεν πρωτοστατούν στη σημερινή φίμωση, στη σημερινή χούντα που έχει τυλιχτεί τον μανδύα της ψευτοδημοκρατίας και μας καταδυναστεύει, μας αποχαυνώνει.
Αναρωτήθηκα όμως επίσης, πως εκείνη η γενιά, η γενιά του Πολυτεχνείου μπορεί και κοιμάται τα βράδια... αυτά τα βράδια κυρίως τα γεμάτα θύμισες, τα γεμάτα φωνές. Πως οι ήρωες εκείνης της εποχής αναρριχήθηκαν στην εξουσία κι έχασαν τα ιδανικά τους. Τα ιδανικά για τα οποία ρίσκαραν τη ζωή τους εκείνη τη νύχτα, τα ιδανικά για τα οποία συμφοιτητές τους έπεσαν νεκροί. Αυτές οι αναμνήσεις δεν τους στοιχειώνουν;
Θα μπορούσα να γράψω ένα λογύδριο, ένα σεντόνι ολόκληρο και να καταλογίζω ευθύνες στη γενιά του Πολυτεχνείου που καταπάτησε όλες τις αρχές για τις οποίες αγωνίστηκε, στη γενιά τη δική μου που αφήνει τους πολιτικούς και τους πολιτικάντηδες να οδηγούν τη χώρα μας στον ξεπεσμό, στην κατηφόρα. Να καταλογίσω ευθύνες που ανεχόμαστε να ξεπουλάνε έννοιες όπως η Δημόσια Παιδεία και το Άσυλο τόσο οι πολιτικοί παράγοντες, όσο όμως και οι φοιτητοπατέρες που λαϊκίζουν και τους αφαιρούν κάθε νόημα και τις εκμηδενίζουν.
Δε θα το κάνω όμως. Δεν έχει καμία σημασία. Μερικές φωτογραφίες μόνο. Απλά να μας θυμίσουν πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Να μας θυμίσουν πως κάποιοι άνθρωποι δε φοβήθηκαν να πεθάνουν για τα μεγάλα ιδανικά.

"..αν είναι ο θάνατος πάντοτε-δεύτερος είναι. Η ελευθερία πάντοτε είναι πρώτη."
Γ. Ρίτσος.