"face off".. όταν η επιστημονική φαντασία γίνεται επιστημονικό επίτευγμα!

Πριν μερικά χρόνια αποτελούσε είδηση στα πηγαδάκια της «υψηλής κοινωνίας» αν κάποια κυρία υποβαλλόταν σε κάποια πλαστική επέμβαση. Σήμερα η πλαστική στήθους και μύτης, για παράδειγμα, όχι μόνο δεν αποτελούν ταμπού αλλά μάλλον οι νεαρές και οι.. μεγαλοκοπέλες συναγωνίζονται ποια έχει τις πιο επιτυχημένες επεμβάσεις.
Το face lifting το έκανε must της εποχής στην Ελλάδα ο Ηλίας Ψινάκης όταν παραδέχθηκε την επέμβαση που έκανε με στημένη, και καλοπληρωμένη φαντάζομαι, φωτογράφηση με τις γάζες ακόμη στο πρόσωπό του. Από τότε οι πλαστικοί χειρουργοί μετατράπηκαν κάτι σαν personal trainners για τις κυρίες αλλά και τους κυρίους κυρίως των «βορείων προαστίων», αλλά και όχι μόνο..
Σήμερα, λοιπόν, οι αισθητικές επεμβάσεις ξεπέρασαν τα ταμπού της κοινωνίας και πραγματοποιούνται πια και μπροστά από τις κάμερες σε τύπου reality παιχνίδια στην τηλεόραση.
Την ίδια στιγμή μας σοκάρει ή τουλάχιστον μας προβληματίζει ότι το εγχείρημα που φάνταζε επιστημονική φαντασία στην ταινία “face off” το 1997 αποτελεί πια γεγονός. Μία ομάδα Αμερικανών γιατρών στην Κλινική του Κλίβελαντ στο Οχάιο των ΗΠΑ πραγματοποίησε με επιτυχία την πρώτη σχεδόν ολική μεταμόσχευση προσώπου.
Το πρόσωπο της γυναίκας αναπλάστηκε κατά σχεδόν 80%!! Δηλαδή κυριολεκτικά, έγινε αγνώριστη. Η πρώτη απόπειρα ωστόσο είχε γίνει το Νοέμβριο του 2005 από μία ομάδα Γάλλων με επικεφαλής τον Ζαν Μισέλ Ντιμπερνάρ από το Πανεπιστήμιο της Λιόν με την πρώτη μερική μεταμόσχευση προσώπου στην τότε 38χρονη Ισαμπέλ Ντινουάρ.
Ποιο είναι αυτό το χαρακτηριστικό όμως που διαχωρίζει τις αισθητικές επεμβάσεις από τις παρεμβάσεις στη φύση όπως χαρακτηρίζεται το εγχείρημα των Αμερικανών γιατρών; Που σταματάει η βελτίωση κι αρχίζει ίσως η υπερβολή; Πως δικαιολογούμε την ολική μεταμόσχευση προσώπου σε κάποιον που έχει υποστεί εγκαύματα και δεν μπορεί να βγει στο δρόμο γιατί μοιάζει με «τέρας» ενώ στερούμε το δικαίωμα από κάποιον που δεν του αρέσει ο εαυτός του και θέλει να εφαρμόσει τα επιτεύγματα της ιατρικής;
Ποια είναι η διαχωριστική γραμμή της ιατρικής επέμβασης και της αισθητικής παρέμβασης; Και ποιος αποφασίζει για την νομιμοποίηση του ενός έναντι του άλλου; Ζητήματα που απασχολούν το πεδίο της Βιοηθικής και εγείρουν ακαδημαϊκά τεράστιες συζητήσεις γύρω από το τι είναι τελικά το enhancement και την ηθική διάσταση του ζητήματος.
Τελικά τι ορίζει ποιος είμαι; Αν αλλάξω τη μύτη μου θα είμαι ο ίδιος άνθρωπος; Αν αλλάξω και το στήθος μου; Αν αλλάξω εξ ολοκλήρου το πρόσωπό μου θα παραμείνω ο ίδιος άνθρωπος; Αλλά τελικά στη σημερινή κοινωνία πραγματικά μας νοιάζει ποιοι είμαστε ή ποιους έχουμε απέναντι μας ή το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι πόσο όμορφοι και κατά συνέπεια κοινωνικά αποδεκτοί είμαστε; Σε μια κοινωνία που έχει ανάγει την ομορφιά σε συνώνυμο της επιτυχίας και της ευτυχίας και προάγει ως μέγιστο αγαθό την εικόνα σε όλα τα επίπεδα πως θα απαγορεύσεις σε έναν άνθρωπο να κάνει ό,τι μπορεί για να «βελτιώσει» την εμφάνισή του;
Από την άλλη μπορούμε να βάλουμε όρια στην Επιστήμη; Εγώ νομίζω όχι. Στις εφαρμογές της όμως; Εδώ τα πράγματα αποκτούν άλλη βαρύτητα και γεννώνται τεράστια ζητήματα. Ποιος, που, πως και φυσικά για ποιους.. όταν το χρήμα είναι αυτό που εξουσιάζει!

πηγές: in.gr. inout.gr