Μια τεράστια παύση...

Τι ειρωνεία.. το τελευταίο μου post αναφέρεται στην πορεία για τη μνήμη του δολοφονημένου Αλέξη. Μια πορεία που χαρακτηρίστηκε από βίαια επεισόδια, συμπλοκές και σπασίματα.
Μάιος 2010.. πορείες ανά την Ελλάδα ως διαμαρτυρία για τα νέα μέτρα λόγω της οικονομικής κρίσης και του δανεισμού από το ΔΝΤ. Κι αυτή τη φορά επεισόδια μόνο που αυτή τη φορά δεν περιορίστηκαν σε σπασίματα πολυκαταστημάτων, αυτοκινήτων και τραπεζών.. Τρεις νεκροί ο απολογισμός κι ένα βρέφος που δεν γεννήθηκε ποτέ.. μια τεράστια παύση για να το χωνέψω.. να μπορέσω να καταλάβω πως φτάσαμε στο σημείο να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας.. γράφτηκαν τόσα πολλά. Θα φανώ ενδεχομένως κυνική αλλά τα δακρύβρεχτα κείμενα που διάβασα ενώ με άγγιξαν συναισθηματικά με θύμωσαν κιόλας πολύ.. γράμματα για το μωρό που δεν γνώρισε ποτέ αυτόν τον κόσμο, γράμματα από το μωρό για μας που μείναμε πίσω… Αρκετά! Δε θα απαλύνουν τον πόνο των οικογενειών τέτοια κείμενα. Φυσικά όλοι θέλουμε να εκφράσουμε τα πιο θερμά μας συλλυπητήρια στις οικογένειες των τόσο άδικα χαμένων ανθρώπων κρατώντας ωστόσο κάποιες ισορροπίες γι’ αυτό και δυσκολεύτηκα να γράψω κι εγώ.. για να μην πέσω σε τέτοια ατοπήματα.
Τρεις νεκροί.. από διαδηλωτές, από προβοκάτορες? Δε μ’ ενδιαφέρει.. το ζήτημα είναι ότι τρεις άνθρωποι χάθηκαν εν καιρώ Δημοκρατίας! Και είμαστε όλοι συνένοχοι. Με αγώνες κατακτήσαμε το δικαίωμα να μπορούμε να εκφράζουμε τη γνώμη μας ελεύθερα, να απεργούμε, να διαδηλώνουμε και εμείς οι ίδιοι καταπατάμε τις πιο βασικές αρχές της Δημοκρατίας. Να σεβόμαστε τη γνώμη και τη στάση του συμπολίτη μας.. αυτοί οι άνθρωποι στην τράπεζα επέλεξαν για όποιους δικούς τους ή άνωθεν λόγους να εργάζονται εκείνη τη μέρα και να μη συμμετέχουν στις απεργιακές κινητοποιήσεις.. όχι μόνο δεν ακούσανε τους λόγους για τους οποίους βρίσκονταν στη δουλειά τους, προφανώς δε σεβάστηκαν τη θέση τους και το χειρότερο τους τιμώρησαν δια θανάτου.
Μία πορεία που έχασε κάθε της νόημα από τη στιγμή που δολοφονήθηκαν τρείς άνθρωποι, πολίτες που τώρα πια σκέφτονται ακόμη περισσότερο αν έχει νόημα να κατεβαίνουν και να διαδηλώνουν για τα δικαιώματά τους και νέα παιδιά που τρέμουν για το μέλλον τους..
Αλήθεια, τι ακολουθεί άραγε; Πότε θα καταλάβουμε επιτέλους ότι έχουμε δύναμη να αλλάξουμε τα πάντα αλλά πρέπει καταρχήν να κάνουμε το πρώτο και πιο δύσκολο βήμα.. να αλλάξουμε τους εαυτούς μας..